<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<itemContainer xmlns="http://omeka.org/schemas/omeka-xml/v5" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:schemaLocation="http://omeka.org/schemas/omeka-xml/v5 http://omeka.org/schemas/omeka-xml/v5/omeka-xml-5-0.xsd" uri="https://arxiupmaragall.catalunyaeuropa.net/items/browse?output=omeka-xml&amp;page=27&amp;sort_field=Dublin+Core%2CTitle" accessDate="2026-04-09T08:27:26+02:00">
  <miscellaneousContainer>
    <pagination>
      <pageNumber>27</pageNumber>
      <perPage>10</perPage>
      <totalResults>1525</totalResults>
    </pagination>
  </miscellaneousContainer>
  <item itemId="1482" public="1" featured="0">
    <fileContainer>
      <file fileId="1000">
        <src>https://arxiupmaragall.catalunyaeuropa.net/files/original/30/1482/19960418d_00721.pdf</src>
        <authentication>ef31100b3bdcebb18e7606f4511ee2ea</authentication>
        <elementSetContainer>
          <elementSet elementSetId="5">
            <name>PDF Text</name>
            <description/>
            <elementContainer>
              <element elementId="118">
                <name>Text</name>
                <description/>
                <elementTextContainer>
                  <elementText elementTextId="42673">
                    <text>CONFERENCIA DE COPENHAGUE CON MOTIVO DEL
DÉCIMO ANIVERSARIO DE LA CARTA EUROPEA DE LA
AUTONOMÍA LOCAL
LA AUTONOMÍA LOCAL EN EUROPA: LA CARTA COMO
MECANISMO DEMOCRÁTICO DE PROMOCIÓN DE LA
SUBSIDIARIEDAD.

INTERVENCIÓN DE PASQUAL MARAGALL, PRESIDENTE DEL
COMITÉ DE LAS REGIONES, PRESIDENTE DEL CONSEJO DE
MUNICIPIOS Y REGIONES DE EUROPA Y ALCALDE DE
BARCELONA
COPENHAGUE, 18 DE ABRIL DE 1996

�SEÑOR ALCALDE, SEÑOR PRESIDENTE,ESTIMADOS COLEGAS Y AMIGOS,

Es

PARA MÍ UNA ENORME SATISFACCIÓN ENCONTRARME HOY ENTRE

TODOS USTEDES, COMO ALCALDE, PRESIDENTE DEL CONSEJO DE
MUNICIPIOS Y REGIONES DE EUROPA Y PRESIDENTE DEL COMITÉ DE LAS
REGIONES DE LA UNIÓN EUROPEA, PARA CONMEMORAR EL DÉCIMO
ANIVERSARIO DE LA CARTA EUROPEA DE AUTONOMÍA LOCAL.

LA CARTA ES EL PRIMER INSTRUMENTO JURÍDICO DE CARÁCTER
MULTILATERAL QUE DEFINE EL PRINCIPIO DE AUTONOMÍA LOCAL,
PRINCIPIO FUNDAMENTAL PARA TODOS AQUELLOS QUE ESTAMOS
COMPROMETIDOS EN LA DEFENSA DE LA DEMOCRACIA, LAS LIBERTADES Y
LA CONSTRUCCIÓN EUROPEA.

QUIERO FELICITAR A LA PRESIDENCIA DANESA DEL CONSEJO DE EUROPA,
POR ESTA INICIATIVA, RECORDANDO QUE DINAMARCA FUE UNO DE LOS
PRIMEROS PAÍSES QUE RATIFICÓ LA CARTA. POR SUPUESTO HAGO
EXTENSIVA ESTA FELICITACIÓN AL CONSEJO DE EUROPA, LA
ORGANIZACIÓN REPRESENTATIVA DE LA GRAN EUROPA Y TAMBIÉN AL
CONGRESO DE PODERES LOCALES Y REGIONALES DE EUROPA, CUYOS
MÁXIMOS DIRIGENTES, TCHERNOFF Y HOFMANN, HAN TENIDO UN
RELEVANTE PAPEL EN ESTE ENCUENTRO.

2

�Los

MÁS DE DOSCIENTOS ELECTOS LOCALES REUNIDOS HOY EN

COPENHAGUE, ENTRE LOS CUALES QUIERO DESTACAR AL ALCALDE DE LA
CIUDAD QUE NOS ACOGE, EL SR. JENS KRAMER MIKKELSEN, SON UNA
PRUEBA PALPABLE DEL INMENSO VALOR QUE LA CARTA DE AUTONOMÍA
LOCAL TIENE PARA TODOS NOSOTROS.

PERMÍTANME QUE LES HABLE EN PRIMER LUGAR COMO PRESIDENTE DEL
CONSEJO DE MUNICIPIOS Y REGIONES DE EUROPA, LA MAYOR
ORGANIZACIÓN DE PODERES TERRITORIALES DEL CONTINENTE EUROPEO,
FUNDADA EN 1951 CON EL OBJETIVO DE PROMOVER LA AUTONOMÍA
LOCAL Y FAVORECER LA PRESENCIA DE LOS ENTES TERRITORIALES EN LA
CONSTRUCCIÓN EUROPEA.

LA CARTA DE VERSALLES, ADOPTADA POR NUESTROS PREDECESORES

EN 1953, SENTÓ LAS BASES DE LO QUE 30 AÑOS MÁS TARDE HABRÍA DE
SER LA CARTA DE AUTONOMÍA LOCAL.

Los

PRINCIPIOS DE VERSALLES, QUE CONSTITUYEN EL CORAZÓN DE LA

CARTA, SIGUEN ESTANDO MÁS QUE NUNCA DE ACTUALIDAD:
DEFENSA DE LAS LIBERTADES MUNICIPALES, QUE CONSTITUYEN EL
FUNDAMENTO DEL ESTADO.

LIBERTAD ADMINISTRATIVA DE LOS PODERES LOCALES EN EL MARCO DEL
RESPETO A LOS DERECHOS DE LOS CIUDADANOS.

3

�DERECHO A DISPONER DE RECURSOS PROPIOS SUFICIENTES PARA
PODER EJERCER LAS COMPETENCIAS ATRIIBUIDAS.

ESTA ES LA ESENCIA DE LA CARTA, INDISOCIABLE DE LA NOCIÓN DE
SUBSIDIARIEDAD Y POR TANTO DE UNA ENORME IMPORTANCIA
IDEOLÓGICA Y A NIVEL DE LOS PRINCIPIOS GENERALES, PERO TAMBIÉN DE
UNA GRAN TRASCENDENCIA PRÁCTICA.

EL CMRE FUE, DESDE SU CREACIÓN EL ABANDERADO DE LA AUTONOMÍA
LOCAL, PRIMERO EN SOLITARIO Y DESPUÉS CON LA CONFERENCIA,
PERMANENTE DE PODERES LOCALES Y REGIONALES, ACTUALMENTE
CONGRESO DE PODERES LOCALES Y REGIONALES

EN LO CONCERNIENTE A LOS PRINCIPIOS GENERALES, LA CARTA ES
PERFECTAMENTE COHERENTE CON EL NACIMIENTO EN MAASTRICHT DE
UNA EUROPA TERRITORIAL, DOTADA, SEGÚN EL ARTÍCULO 198-A DEL
TRATADO DE LA UNIÓN, DE UN ÓRGANO DONDE ESTÁN REPRESENTADOS
MUNICIPIOS Y REGIONES.

EL HECHO DE QUE LA CARTA DE AUTONOMÍA LOCAL NACIERA EN EL
ÁMBITO MÁS AMPLIO DEL CONSEJO DE EUROPA, NO HACE SINO
REFORZAR SUS POSIBILIDADES DE FUTURO. EUROPA NO PUEDE IGNORAR
QUE SU PROPIA CONFIGURACIÓN ESTÁ LIGADA, EN EL PASADO Y EN EL
FUTURO, A LA MARCHA DE SU POTENTÍSIMO SISTEMA DE CIUDADES.

4

�EL ARTICULADO DE LA CARTA, QUE ESTABLECE EL RECONOCIMIENTO DE
LA AUTONOMÍA LOCAL POR LAS LEYES INTERNAS DE CADA PAÍS Y, A SER
POSIBLE, POR LOS TEXTOS CONSTITUCIONALES, LA DEFINE COMO "EL

DERECHO Y LA CAPACIDAD EFECTIVA DE LAS ENTIDADES LOCALES DE
ORDENAR Y GESTIONAR UNA PARTE IMPORTANTE DE LOS ASUNTOS
PÚBLICOS, EN EL MARCO DE LA LEY, BAJO SU PROPIA RESPONSABILIDAD
Y EN BENEFICIO DE SUS HABITANTES". PARTIENDO DEL HECHO QUE EL
EJERCICIO DE LAS COMPETENCIAS PÚBLICAS "DEBE INCUMBIR

PREFERENTEMENTE A LAS AUTORIDADES MÁS CERCANAS A LOS
CIUDADANOS", LA CARTA DICE QUE DICHAS COMPETENCIAS "NO PUEDEN
SER PUESTAS EN TELA DE JUICIO NI LIMITADAS POR OTRA AUTORIDAD
CENTRAL O REGIONAL. MÁS QUE DENTRO DEL ÁMBITO DE LA LEY"

LA CARTA GARANTIZA ASIMISMO LA PROPORCIONALIDAD ENTRE LOS
RECURSOS FINANCIEROS Y LAS COMPETENCIAS Y RECOGE EL DERECHO
DE LOS ENTES LOCALES A UTILIZAR LOS RECURSOS JURISDICCIONALES "A

FIN DE ASEGURAR EL LIBRE EJERCICIO DE SUS COMPETENCIAS Y DEL
RESPETO A LOS PRINCIPIOS DE AUTONOMÍA LOCAL CONSAGRADOS EN LA
CONSTITUCIÓN O EN LA LEGISLACIÓN INTERNA".

EN LA ACTUALIDAD LA CARTA HA SIDO RATIFICADA POR 26 PAÍSES

MIEMBROS DEL CONSEJO DE EUROPA, ENTRE ELLOS 11 DE LOS 15
PAÍSES MIEMBROS DE LA UNIÓN EUROPEA. DEBEMOS ESTAR
ORGULLOSOS DEL LARGO CAMINO RECORRIDO EN DIEZ AÑOS, A PESAR DE
QUE, COMO PRESIDENTE DE UN ÓRGANO DE LA UNIÓN EUROPEA, DEBA
LAMENTAR QUE BÉLGICA, FRANCIA, IRLANDA Y EL REINO UNIDO, NO SE

�HAYAN SUMADO TODAVÍA A ESTE MOVIMIENTO. QUIERO DESTACAR LA
ENORME LABOR DE

CONCIENCIACIÓN QUE NUESTROS AMIGOS ELECTOS LOCALES DE ESTOS
PAÍSES REALIZAN EN ESTE SENTIDO Y ANIMARLES A CONTINUAR CON SU
ACCIÓN.

No DEBEMOS OLVIDAR, SIN EMBARGO, QUE EL RESPETO A LOS
PRINCIPIOS NO ES SUFICIENTE. ES NECESARIO QUE SIGAMOS
TRABAJANDO ATENTAMENTE PARA ASEGURAR EL RESPETO EFECTIVO DE
LA AUTONOMÍA LOCAL ESPECIALMENTE EN LO REFERENTE A:

* LA IGUAL DIGNIDAD DEL CONJUNTO DE LOS PODERES TERRITORIALES

* EL DERECHO A DISPONER DE LOS RECURSOS FINANCIEROS SUFICIENTES

*

LA REAL APLICACIÓN, DE ABAJO ARRIBA, DEL PRINCIPIO DE

SUBSIDIARIEDAD.

ESTE ES EL MENSAJE QUE, COMO ALCALDE DE BARCELONA, PRESIDENTE
DEL CMRE Y RECIENTEMENTE PRESIDENTE DEL COMITÉ DE LAS
REGIONES .ME COMPROMETO EN DEFENDER.

PERMITANME AHORA QUE ME CENTRE EN EL ÁMBITO DE LA UNIÓN
EUROPEA. ESTAMOS VIVIENDO UN MOMENTO CRUCIAL CON LA REFORMA
DEL TRATADO DE MAASTRICHT, UN MOMENTO QUE DEBEMOS
APROVECHAR PARA HACER OIR NUESTRA VOZ. LA CREACIÓN DEL COMITÉ
DE LA REGIONES FUE UN IMPORTANTE PASO ADELANTE, PERO EL
6

�SIGUIENTE PASO ES DEJAR DE SER UN ORGANO CONSULTIVO PARA PASAR
A SER UNA INSTITUCIÓN DE LA UNIÓN,

LOS MIEMBROS DEL COMITÉ, DESDE NUESTRA DIVERSIDAD LOCALREGIONAL, NACIONAL Y DE PERTENENCIA POLÍTICA, ESTAMOS
CONVENCIDOS DE QUE PODEMOS HACER MUCHO POR LA EUROPA DE LOS
CIUDADANOS QUE CONSAGRA EL TRATADO Y POR EL DESARROLLO DEL
PRINCIPIO DE SUBSIDIARIEDAD O PROXIMIDAD.

LA CIUDADANIA EUROPEA QUE NOSOTROS ENTENDEMOS NO SE LIMITA A
LA POSESIÓN DE UNA NACIONALIDAD EN ALGUNO DE LOS PAISES
INTEGRANTES Y A LA LIBERTAD DE CIRCULACIÓN A TRAVÉS DE ÉSTOS.
ESTA ES LA INTERPRE TACIÓN LIMITATIVA DEL TRATADO DE LA UNIÓN.

PARA NOSOTROS LA CLAVE DE LA FUTURA EUROPA SE ESTA DIRIMIENDO
EN LAS CALLES DE CADA UNA DE NUESTRAS CIUDADES, EN LA
CONVIVENCIA ENTRE LOS INDIVIDUOS QUE LAS PUEBLAN, EN SU
CAPACIDAD DE ENTENDIMIENTO Y DE SUPERACIÓN DE LAS DIFERENCIAS
QUE LES SEPARAN.

LOS PODERES LOCALES AFRONTAMOS DIARIAMENTE LA CONSTRUCCIÓN
EUROPEA A TRAVÉS DE NUESTRA IMPLICACIÓN EN LAS TAREAS DE
COHESIÓN SOCIAL. NUESTROS ESCENARIOS SON, A MENUDO, LOS MÁS
DIRECTOS Y LOS MÁS DRAMÁTICOS, PERO TAMBIÉN SON LOS ESCENARIOS
MÁS REALES, LOS QUE PRODUCEN RESULTADOS TANGIBLES Y
SATISFACCIONES INCONMENSURABLES.

7

�ESTA ES LA CONSTRUCCIÓN DE LA CIUDADANÍA QUE NOS INTERESA,Y
ÉSTA ES LA RAZÓN POR LA QUE DEBE OIRSE NUESTRA VOZ.

EL PASADO DÍA 29 DE MARZO SE INAUGURÓ EN TURÍN LA CONFERENCIA
INTERGUBERNAMENTAL DE REVISIÓN DEL TRATADO. EN DICHA CIUDAD
TUVIMOS OCASIÓN DE INTERCAMBIAR NUESTROS PUNTOS DE VISTA CON
LA PRESIDENCIA ITALIANA A TRAVÉS DE LA MINISTRO SUSANNA AGNELLI,
QUIÉN EN SU INTERVENCIÓN DIJO TEXTUALMENTE:

Nos ENCONTRAMOS HOY RECORRIENDO UNA ETAPA DE UN CAMINO QUE
SE ANUNCIA LARGO Y DIFÍCIL Y QUE DEBERÁ CONCILIAR EL
ASENTAMIENTO INSTIUCIONAL DE LA UNIÓN PARA DAR MAYOR EFICACIA A
SUS INSTANCIAS CENTRALES Y, AL MISMO TIEMPO RELANZAR EN EL NIVEL
COMUNITARIO LA AUTONOMÍA LOCAL EN UN MARCO DE MAYOR
INTEGRACIÓN Y DIÁLOGO,

ESTE RETO DE RENOVACIÓN, QUE DEBE CONCILIAR EL REFORZAMIENTO
DE LA UNIÓN CON SU DESENTRALIZACIÓN A NIVEL NORMATIVO Y
DECISIONAL, SE INTRODUJO EN EL TRATADO DE MAASTRICHT, CON EL
RECONOCIMIENTO DEL PRINCIPIO DE SUBSIDIARIEDAD Y
PROPORCIONALIDAD COMO LÍNEA MAESTRA DE LA A CCIÓN COMUNITARIA.

SIMPLIFICACIÓN NORMATIVA, SUBSIDIARIEDAD Y PROPORCIONALIDAD
DEBERÍAN SER LOS EJES, QUE BIEN APLICADOS, NOS LLEVARÍAN A UNA
MEJORA EFECTIVA DE LA ACCIÓN COMUNITARIA, PERMITIENDO, EN UN
MARCO DE INTEGRACIÓN Y COORDINACIÓN, LA PLENA EXPRESIÓN DE UNA

8

�AMPLIA GAMA DE ACTUACIONES A NIVEL EUROPEO, NACIONAL, REGIONAL

Y LOCAL."

LA SUBSIDIARIEDA.D ESTÁ ASOCIADA A NUESTRA FORMA DE ENTENDER LA
CIUDADANÍA EUROPEA. SOLO UNA EUROPA QUE RESPETE LA PROXIMIDAD
DE LAS DECISIONES ESTARÁ LEGITIMADA PARA RESOLVER LAS GRANDES
CUESTIONES GLOBALES DESDE POSICIONES CENTRALIZADAS. EL
CIUDADANO QUIERE MAS EUROPA, PERO QUIERE TAMBIÉN MAS CERCANÍA
EN LA SOLUCIÓN DE SUS PROBLEMAS

DESDE SU CREACIÓN, EN MARZO DE 1994, EL COMITÉ DE LAS REGIONES
HA TRABAJADO PARA TENER UNA INCIDENCIA EN TODO EL PROCESO DE
REVISIÓN DEL TRATADO. DESDE SU COMISIÓN DE ASUNTOS
INSTITUCIONALES SE ELABORÓ UN DICTÁMEN, EL LLAMADO DICTÁMEN
PUJOL, SOBRE LA REFORMA INSTITUCIONAL, QUE RECOGE LAS
DEMANDAS ESENCIALES DEL CDR AL RESPECTO.

ESTE DOCUMENTO FUE ENTREGADO AL GRUPO DE REFLEXIÓN QUE
PREPARÓ EL DOCUMENTO BASE PARA LA CIG.

POSTERIORMENTE, EL PASADO MES DE MARZO, EN CATANIA, EL COMITÉ
ADOPTÓ UNA DECLARACIÓN ANTE LA CONFERENCIA
INTERGUBERNAMENTAL., QUE FUE ENTREGADA A LA PRESIDENCIA
ITALIANA.

9

�EN AMBOS DOCUMENTOS SE RECOGE LA DEMANDA DE QUE LOS
PRINCIPIOS DE LA CARTA DE AUTONOMÍA LOCAL, SEAN EXPLÍCITAMENTE
RECOGIDOS EN EL REDACTADO DEL TRATADO. ESTA PETICIÓN FUE
APOYADA POR LA TOTALIDAD DE LOS MIEMBROS DEL CDR,

ESTOY CONVENCIDO DE QUE EL COMITÉ DE LAS REGIONES DEBE
ESTABLECER UNA LÍNEA DE COOPERACIÓN CON EL CPLRE. DURANTE LA
PLENARIA DEL MES DE ENERO, TUVIMOS EL PLACER DE CONTAR CON LA
PRESENCIA DEL PRESIDENTE TCHERNOFF Y HE SABIDO QUE LA CÁMARA
DE LAS REGIONES, PRESIDIDA POR MI BUEN AMIGO CLAUDE HAEGI, ESTÁ
REFLEXIONANDO SOBRE LA ELABORACIÓN DE UNA CARTA DE AUTONOMÍA
REGIONAL.

ESTA ES UNA INICIATIVA DE GRAN IMPORTANCIA QUE PARTIENDO DEL
MODELO DE LA CARTA DE AUTONOMÍA LOCAL , CONTRIBUIRÁ A REFORZAR
LA AUTONOMÍA TERRITORIAL Y LA COOPERACIÓN ENTRE TODOS LOS
NIVELES DE LOS PODERES TERRITORIALES. EN DEFINITIVA CONTRIBUIRÁ A
MEJORAR NUESTRA EFICACIA Y POR TANTO EL BIENESTAR DE NUESTROS
CIUDADANOS.

LES PROPONGO QUE UNAMOS ESFUERZOS, EL COMITÉ DE LAS REGIONES
NO DEBE ENCERRARSE EN LA EUROPA DE LOS 15, USTEDES HAN DE SER
NUESTRA PUERTA ABIERTA A LAS REGIONES Y MUNICIPIOS DE EUROPA
CENTRAL Y DEL ESTE, PORQUE TODOS NOSOTROS SOMOS MENSAJEROS
DE LAS INQUIETUDES Y DE LAS ESPERANZAS DE NUESTROS CIUDADANOS
Y POR TANTO DEBEMOS LLEVAR ESTA EUROPA HASTA EL ÚLTIMO RINCÓN
DE SU TERRITORIO.
10

�LA INFLUENCIA DE LA CARTA DE AUTONOMÍA LOCAL ES ENORME PARA
LOS EUROPEOS, PERO TAMBIÉN SE HA CONVERTIDO EN UN ELEMENTO DE
REFERENCIA Y ESTUDIO EN PAÍSES LATINOAMERICANOS Y DE OTROS
CONTINENTES.

EN ESTE SENTIDO, QUIERO ACABAR MI INTERVENCIÓN REITERANDO MI
COMPROMISO PERSONAL E INSTITUCIONAL POR LA DEFENSA DE LA
AUTONOMÍA LOCAL Y ANUNCIÁNDOLES QUE EL PRÓXIMO MES DE JUNIO EN
ISTAMBUL, TANTO EN LA ASAMBLEA MUNDIAL DE CIUDADES Y
AUTORIDADES LOCALES, COMO EN LA CONFERENCIA HABITAT II
PROPONDRÉ QUE LOS PRINCIPIOS FUNDAMENTALES DE LA CARTA
EUROPEA DE AUTONOMÍA LOCAL SEAN RECONOCIDOS POR LAS
NACIONES UNIDAS, Y PUEDAN SER EXTENDIDOS AL CONJUNTO DEL
PLANETA.

GRACIAS POR SU ATENCIÓN.

11

�</text>
                  </elementText>
                </elementTextContainer>
              </element>
            </elementContainer>
          </elementSet>
        </elementSetContainer>
      </file>
    </fileContainer>
    <collection collectionId="30">
      <elementSetContainer>
        <elementSet elementSetId="1">
          <name>Dublin Core</name>
          <description>The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/.</description>
          <elementContainer>
            <element elementId="50">
              <name>Title</name>
              <description>A name given to the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="39357">
                  <text>09.01. Activitat de representació (com a Alcalde)</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
            <element elementId="40">
              <name>Date</name>
              <description>A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="39358">
                  <text>1982-1997</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
            <element elementId="41">
              <name>Description</name>
              <description>An account of the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="43845">
                  <text>Aquesta sèrie agrupa els documents sorgits de la funció representativa de l'exercici del càrrec d'Alcalde de Barcelona.</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
          </elementContainer>
        </elementSet>
      </elementSetContainer>
    </collection>
    <itemType itemTypeId="22">
      <name>No tenen tipus</name>
      <description>Tipo temporal para mapear las fichas sin tipo a la base resource template de Omeka S</description>
    </itemType>
    <elementSetContainer>
      <elementSet elementSetId="1">
        <name>Dublin Core</name>
        <description>The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/.</description>
        <elementContainer>
          <element elementId="43">
            <name>Identifier</name>
            <description>An unambiguous reference to the resource within a given context</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="20122">
                <text>4388</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="50">
            <name>Title</name>
            <description>A name given to the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="20123">
                <text>Conferencia de Copenhague en motivo del décimo aniversario de la Carta Europea de la Autonomia Local</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="39">
            <name>Creator</name>
            <description>An entity primarily responsible for making the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="20125">
                <text>Maragall, Pasqual, 1941-</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="42">
            <name>Format</name>
            <description>The file format, physical medium, or dimensions of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="20126">
                <text>Textual</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="81">
            <name>Spatial Coverage</name>
            <description>Spatial characteristics of the resource.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="20127">
                <text>Copenhague</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="44">
            <name>Language</name>
            <description>A language of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="20129">
                <text>Castellà</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="49">
            <name>Subject</name>
            <description>The topic of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="20130">
                <text>Administració local</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="20965">
                <text>Autonomia</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="20966">
                <text>Relacions Internacionals</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="20967">
                <text>Municipis</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="20968">
                <text>Acció política</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="20969">
                <text>Subsidiarietat</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="51">
            <name>Type</name>
            <description>The nature or genre of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="28374">
                <text>Conferència</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="40">
            <name>Date</name>
            <description>A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="41095">
                <text>1996-04-18</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="90">
            <name>Provenance</name>
            <description>A statement of any changes in ownership and custody of the resource since its creation that are significant for its authenticity, integrity, and interpretation. The statement may include a description of any changes successive custodians made to the resource.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="43709">
                <text>Aquest document forma part del fons municipal de l’Ajuntament de Barcelona (productor de la documentació) i és còpia digital de l’original custodiat a l’Arxiu Municipal Contemporani de Barcelona.</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
        </elementContainer>
      </elementSet>
      <elementSet elementSetId="4">
        <name>EAD Archive</name>
        <description>The Encoded Archival Description is a common standard used to describe collections of small pieces and to create hierarchical and structured finding aids.</description>
        <elementContainer>
          <element elementId="98">
            <name>Level</name>
            <description>The hierarchical level of the materials being described by the element (may be other level too).</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="20131">
                <text>Document</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
        </elementContainer>
      </elementSet>
    </elementSetContainer>
    <tagContainer>
      <tag tagId="1">
        <name>Discursos i conferències</name>
      </tag>
    </tagContainer>
  </item>
  <item itemId="2589" public="1" featured="0">
    <fileContainer>
      <file fileId="1400">
        <src>https://arxiupmaragall.catalunyaeuropa.net/files/original/30/2589/19890422d_00336.pdf</src>
        <authentication>deb2298012fad0841b19698b99023569</authentication>
        <elementSetContainer>
          <elementSet elementSetId="5">
            <name>PDF Text</name>
            <description/>
            <elementContainer>
              <element elementId="118">
                <name>Text</name>
                <description/>
                <elementTextContainer>
                  <elementText elementTextId="42996">
                    <text>- ----·- . ··

. ...

,----·-.--........_................. .

-~

........ ,.......,._..~........ . .

.

11.

BARCELONA
Presentación de
Pasqual Maragall,
Alcalde de
Barcelona

En el inicio de esta reunión de las Eurociudades, dos afios y medio después de la reunión de Rotterdam, que significó el
nacimiento de W1 creciente espíritu de competencia pacífica y colaboración entre las grandes ciudades europeas, me es grato recordarles brevemente el trayecto y los objetivos de esta colaboración en el momento en que se inician las sesiones de trabajo.
Europa no existiría -todos lo sabemos por propia experiencia- sin las ciudades. Europa es básicamente, y en muchos sentidos, un sistema de ciudades. Si bien las ciudades no han estado
presentes en los inicios de la con.&lt;;trucción de la Europa comunitaria, ésta no podría desarrollarse y consolidarse sin una participación activa de las ciudades. Es nuestra responsabilidad. es la
responsabilidad de las Eurociudades y es la razón de ser de esta
Conferencia como expresa el Manifiesto de convocatoria.
La conferencia de Rotterdam de 1986 reunió a diez grandes
ciudades europeas en una conferencia donde las ciudades manifestaron su voluntad de contribuir a la realización de la unión europea, y también de promover una acción conjunta ante la Comunidad Europea para conseguir una mayor atención a sus problemas.
En estos dos afios y medio el proyecto de construcción europea ha avanzado considerablemente y la perspectiva del 1 de enero de 1993 nos hace sentir a todos, cada vez más. ciudadanos de
Europa.
La integración económica va acompafiada de un mayor grado
de integración social y regional, y de cooperación cultural y tecnológica. En este proceso, las ciudades están destinadas a jugar
un rol más importante cada dfa. La creación del Consejo Consultivo de Autoridades Regionales y Locales ha significado un reco. nocimiento formal de la contribución de las regiones y las ciudades en la construcción de la Europa unida.

\

La Conferencia Eurociudades reúne hoy, en Barcelona, a Alcaldes y primeras autoridades de una veintena de grandes ciudades europeas.

Quiero saludar especial y fraternalmente aquí a los Alcaldes
de Lisboa, señor Nuno Krus Abecasis; de Vitoria, señor Cuerda;
al representante del Ayuntamiento de Birmingham, sefior Bore,
Presidente del Consejo de Desarrollo: al Alcalde de Marsella,

�,,....

señor Vigoroux; y a los alcaldes que nos acompañarán, de
Montpellier, sefior Freche; de Nápoles, sefior Lezzi; de Lyon,
sefior Noir; de Valencia, sefiora Ródenas; de Génova, sefior
Campan; y a los Tenientes de Alcalde, algunos ya presentes aquí
esta mañana, sefiores: Linthorst, de Rotterdam; Maibaum, de Colonia; Ortiz de Arrabia, de Bilbao; Villa, de San Sebastián; Ortufío, de Madrid; Tielemenas, de Bruselas; Julien, de Toulouse,
asf como representantes de Burdeos, Milán, Valladolid, Venecia,
etc.
Otras ciudades nos han hecho llegar su acuerdo en los objetivos de la Conferencia, firmando el Manifiesto que la ha convocado, aunque no hayan podido asistir por problemas que los
Alcaldes conocemos bien y que nos retienen a menudo en nuestra
ciudad.
La Conferencia Eurociudades no reúne únicamente a los representantes de las ciudades. Sin la ayuda de organizaciones internacionales como el Conseil des Comunes et Régions d'Europe
y de lULA, que nos representan a todos. hubiera sido más difícil
que hoy nos encontráramos aquí.
Quiero saludar también, y muy especialmente, el apoyo recibido del Parlamento Europeo y del Consejo de Europa, que visité
personalmente el pasado mes de febrero. Están aquf representados por los Vicepresidentes, sefiora Boot, sefior Dido y sefior
Siurana, Vicepresidente de la Conferencia de Poderes Locales del
Consejo de Europa.
Y por último-pero ellos saben que no son precisamente los
últimos en nuestro aprecio-quiero agradecer el gran apoyo que a
la contercncia. y a todas las miciativas prcm ov1das por nuestra
ciudad, han dispensado siempre dos grandes amigos de Barcelona que hoy están aquf con nosotros, el Ministro italiano, Cario
Tognoli y el Vicepresidente del Conseil National des Villes,
Gilbert Bonnemaison, encargado del Forum europeo de prevención contra la inseguridad ciudadana. Su presencia, así como la
del Ministro Serra, en su representación del gobierno español,
que nos acompañará mañana, indica claramente nuestra voluntad
de contribuir a la construcción de Europa, no contra ni al margen
de los gobiernos nacionales, sino con ellos y con las regiones.
Muchos de nosotros unimos en nuestras personas responsabilidades municipales y regionales o nacionales.
Para tenninar no puedo dejar de referinne a la relación de las
Eurociudades con los organismos ejecutivos de la Europa comunitaria, en especial con la Comisión de Bruselas. Es cierto que
consideramos que nuestros problemas y demandas no han recibi-

14

�..
do históricamente toda la atención que creemos merecían. como
ya expresamos en Rotterdam y como ha reconocido el mismo
Parlamento Europeo. Pero también es cierto que en los últimos
afias hemos apreciado una evolución muy positiva y sabemos
que hoy podemos contar con la comprensión del Presidente Delors. que ha intentado incluso asistir a la conJerencia y nos ha enviado un mensaje de apoyo, así como de los Comisarios señores
Ripa di Meana (representado en esta sesión por el Sr. Giulianelli), Millan (representado por el Sr. Camhis) y Dondelinger
(que nos ha enviado también un extenso y caluroso mensaje de
adhesión).
De este mensaje quiero destacar una.'i palabras que me
parecen significativa.&lt;;:

"A l'heure ou l'Europe, résolument engagée dans un processus irréversible de mise en commun, s'apprcte a constituer
un grand espace sans fronticres. la notion d'Europc des citoyens devient une réalité de plus en plus perceptible. Elle
pcrmet d'instaurcr un récl dialogue entre la Communauté et
ses citoycns et de lcur faire prcndrc davamage consciencc
qu'ils sont au centre-----en tam que destinataircs et en tant
qu'acteurs-d'un projet de société mieux intégrée et plus
dynamique, sachant se déterminer en fonction de ses valcurs propres. La Conférencc Eurocités s'inscrit parfaitement d:ms ces finali tés ct dans ccttc action.
C'cst aussi et surtout par ses cités glorieuses. chargées
d'art ct d'histoirc, richcs de lcur diversi té et de leur bcauté
que l'Europc existe et a inscrit au niveau mondial sa présence et sa valeur.
Mais ces cités nc rcpésentem pas seuicmcnt des points lumineux sur la carte de l'histoire. Par le foisonnement des
échanges et des activités qui les caractérisent elles rccclent
aussi un potentiel tres sur permettant a nos citoycns de
marquer les étapes de lcur évolution et de lcur progres.
La Conférence Eurocités est importante ames yeux puisqu'elle se veut en mcme temps qu'une célébration de notrc
passé commun. une occasion de débaL'i sur des problématiques d'aujourd'hui. A ce double titre je veux en souligner
la signification profonde,l'appcl aoeuvrcr ensemble et
souhaite a cctte recontre tour le succcs auquel son ambition
ct ses finali tés la prédestinent. "
Estoy convencido que la Conferencia Eurociudades permitirá
desarrollar líneas de cooperación entre las ciudades europeas y

E urociudades 89

1S

�..
entre éstas y los organismos comunitarios. Desde ahora ofrezco
nuestra colaboración en iniciativas concenadas entre los Comisarios y las Eurociudades como el proyecto del libro blanco sobre
el medioambiente urbano que nos propuso, hace unos días en
Bruselas. el Comisario señor Ripa di Meana.
Barcelona se pone al servicio de Europa y de sus ciudades
parJ exponer al mundo nuestras realidades y nuestros proyectos
conjuntos en el horizonte del año 1992.
GrJcias a LOdos los asistentes por estar aquí con nosotros.
Sabiendo de vuestro trabajo y de la dictadura que a menudo nuestra agenda local ejerce sobre nuestras vidas, vuestra presencia
aquí es doblemente de agradecer. A los expcnos que han colaborado en el libro y en la reunión de trabajo que se celebró el pasado 24 de febrero con la colaboración del Instiruto de Estudios
Metropolitanos y de EURICUR y a los representantes de los medios de comunicación social, que, muchos de ellos. nan venido J
Barcelona expresamente para esta conlercncla.

16

�BORRADOR DE DECLARACION FINAL DE EUROCIUDADES

Los representan tes de las ciudades e instituciones
reunidas en la Conferencia de Eurociudades de Barcelona
(Abril l. 989), continuación de la reunión sobre "las
ciudades, motor de la recuperación económica" celebrada
en Rotterdarn en 1986, constatan aue:
Más de la mitad de la población de la CE vive en
las grandes ciudades europeas y más del 90% puede
considerarse población urbana.
El espacio europeo integrado se configura y comunica a través de las eurociudades asumiendo un
conjunto de funciones de centralidad (funciones
direccionales, productivas, de servicios, tecnológicas, financieras, comerciales, cornunicacionales, culturales y lúdicas), que las convierten en
elementos de superación de las fronteras nacionales y regionales y en los principales núcleos de
comunicación y contacto entre los ciudadanos europeos.
Las eurociudades tienen un importante papel corno
impulsoras del desarrollo económico, corno centros
de innovación social, cultural y técnica y como
núcleos de integración comunitaria.
Los problemas de las áreas urbanas, por su importancia para el conjunto de Europa y por sus efectos sobre las funciones de centralidad asumidas
por
las
eurociudades
son
hoy
objeto
de
preocupación e interés por parte de los organismos
europeos y gobiernos nacionales.
Hasta ahora no ha existido una suficiente consideración de estos problemas por parte de la CE en lo
que se refiere a la presencia de las ciudades en
las instituciones y a la aplicación de programas y
fondos comunitarios.
Ante todo ello reconocen:

La necesidad y la voluntad de las eurociudade s de
participar activamente en la construcción de la
Europa comunitaria, consolidar el sistema europeo
de ciudades y desarrollar la cooperación con las
grandes ciudades que no forman parte de la CE.

1

�La voluntad de intensificar los esfuerzos de
coordinación
entre
las
eurociudades
y
de
cooperación entre sus administraciones para
facilitar el análisis y diagnóstico de los
problemas urbanos, así como la ejecución de
políticas comunes.
La coincidencia de las eurociudades en demanda de
una política comunitaria urbana en los siguientes
ámbitos :

-

Protección del medio ambiente y mejora de la
calidad de vida.
Infraestructura de accesibilidad y comunica ciones, así como mejora del tráfico urbano.
Renovación
de
centros
históricos
y
recalificación de periferias.
Bienestar social y, en especial, pobreza y marginalidad urbanas.
Seguridad ciudadana.
Programas culturales.
Promoción económica y cooperación tecnológica.

Y proponen las siguientes actuaciones prioritarias:
Solicitar a la CE

l. La creación de una "task force" para temas urbanos,
dentro de la Dirección General XVI de Política
Regional, con el objetivo de desarrollar una
política comunitaria para las eurociudades.
2. Un análisis de las posibilidades de financiació n
comunitaria de proyectos urbanos, la creac1on de
programas operativos integrados específicos para las
áreas metropolitanas, definidas como demarcaciones
susceptibles de acogerse directamente al FEDER, la
fijación de un porcentaje mínimo de dedicación de
los fondos estructurales para las áreas urbanas.
3. Hacer de 19 9 2, un año de proyección de Europa en
todo el mundo, sobre la base de dar un contenido y
una imagen europeas a los JJ. 00. que organizan
Barcelona y Albertville.
4. Intensificación de los recursos comunitarios de
inversiones
en
grandes
infraestructuras
de
comunicación entre las eurociudades.

2

�5. Estudio de la creaclon de programas específicos en
temas de medio ambiente, tráfico urbano, renovación
de centros históricos, pobreza y marginalidad
social,
seguridad
ciudadana
y
actividades
culturales.
6. Fomento de la colaboración y transferencia de
tecnologías urbanas entre ciudades europeas mediante
programas de intercambio de responsables y expertos
urbanos y el respaldo de centros de investigación y
desarrollo de las tecnologías urbanas.
Proponer a las eurociudades participantes:

l. Adhesión a la declaración de la Haya:
es el planeta.
2. Colaboración en el libro blanco
comunitaria relativa al ambiente
por la Comisión Europea.

Nuestro país

sobre estrategia
urbano promovido

3. Participar conjuntamente en el proyecto ROME y en el
Informe sobre grandes ciudades europeas promovido
por la Dirección General de Política Regional.
4. Realización conjunta de bienales culturales de
jóvenes creadores y de las campañas de difusión del
deporte en las ciudades.
5. Estudio del impacto del Acta Unica Europea en
gobiernos locales.

los

6 . Plantear conjuntamente los problemas y proyectos de
las grandes ciudades en el Comité Consultivo de
Autoridades Regionales y Locales.
7 . Constituir una Comisión y una Secretaria Técnica
para la aplicación de los acuerdos tomados en esta
Conferencia y, en especial, para promover las
relaciones entre las eurociudades y los organismos
comunitarios y europeos.
8 . Designar a
. . . . . . . . . . ...
Conferencia de Eurociudades.

3

próxima

sede

de

la

�...

CIUDADES NO ASISTENTES PERO QUE HAN EXPRESADO SU
ACUERDO CON EL MANIFIESTO Y SU APOYO A LA CONFERENCIA

AMSTERDAM

representada por ROTERDAM

AMBERES
ATENAS
DUBLIN
FRANKFURT
GLASGOW
LILLE
PARIS

Mensaje de MAUROY (ALCALDE)
Mensa j e de CHIRAC (ALCALDE)

SEVILLA

--

~-.

....... ~

.

STRASBOURG
STUTGGART
TESALONICA
VENEZIA
TAMBIEN HAN MANIFESTADO SU INTERES POR LA CONFERENCIA
CIUDADES QUE NO ESTAN INTERESADAS EN LA COMUNIDAD
ECONOMICA EUROPEA COMO
BUDAPEST
GINEBRA
LENINGRADO

1

�...

INFORME DE LA REUNió DE LA DELEGACió DEL GRUP EUROCIUTATS AMB EL
PRESIDENT JACQUES DELORS. (Brussel.les, 24 d'octubre de 1989)
L'Alcalde
de
Barcelona,
formant part d'una
delegació
d'alcaldes del grup d'Eurociutats, va participar, el proppassat
24 d'octubre, en una reunió de treball amb Jacques Delors,
President de la Comissió de les Comunitats Europees, així com en
una reunió posterior amb Bruce Millan, comissari responsable de
les polítiques regionals de la Comissió Europea.
Els Alcaldes van cridar l'atenció del president de la Comissió
Europea sobre les preocupacions comunes de les grans metropolis
en vigílies de la realització del gran espai únic de 1993: els
problemes de la circulació a les ciutats i de la xarxa de
transport europea encara inacabada; la qualitat de vida dels
ciutadans i els problemes de l'entorn urba; els problemes lligats
a la toxicomanía; els problemes de l'acollida dels immigrants;
els problemes dels centres dels nuclis urbans i de la seva
periferia, especialment en el marc de la reconversió industrial i
de l'envelliment de les poblacions.
El President de la Comissió de les Comunitats va posar de
manifest l'interes de la Comissió Europea en potenciar la relació
amb les Grans CiutatsjEurociutats, sempre que no es generin
reaccions contraries dels governs nacionals.
La cooperació entre : la Comissió de les Comunitats i el grup
Eurociutats es tradueix en la voluntat - posada de manifest per
Delors- de desenvolupar programes concertats, en la participació
en l'elaboració i execució de programes europeus, i en els acords
i recomanacions de la Comissió als governs nacionals sobre
qüestions d'interes perles ciutats, etc. La Comissió, malgrat
les seves limitacions, pot donar suport financer i
tecnic als
programes interciutats.
Un altre dels projectes de Jacques Delors és el de crear una
"cellule" o "task force" que coordini l'actuació i les relacions
dels Comissaris i de les Direccions generals respecte a les
ciutats.
El President de la Comissió va recordar que un cert nombre de
grans
ciutats ja es beneficien de la
política
regional
comunitaria,
i va indicar que d'altres programes comunitaris
podien interessar les ciutats,
coro les noves tecnologies,
ocupació, o la lluita contra la gran pobresa.

. .. 1 ...

�El Comissari Bruce Millan va subratllar, per la seva part, que
a Londres i a Marsella ja s'experimentaven projectes-pi lots
patrocinats pel FEDER i que en el marc de l'article 10 del
la
Reglament FEDER s'obrien perspectives importants per a
cooperació entre ciutats.
La delegació del grup d'Eurociutats estava formada per Pasqual
Maragall i Mira,
alcalde de Barcelona,
Richard M. Knowles,
líder de l'Ajuntament de Birmingham, Michel Noir, diputat i
alcalde de Lió, Paolo Pilliteri, alcalde de Mila, Martin Grueber,
tinent d'alcalde de Finances de Frankfurt, R. den Dunnen, tinent
d'alcalde de Rotterdam, Jordi Borja, president de la Conferencia
Barcelona 89,
i Ch. Boiron, president de la Conferencia Lió 90.
Va assistir també Josef Hofmann, president del Consell Consultiu
de les Col·lectivitats Regionals i Locals davant la Comissió,
i
president internacional del Consell dels Municipis i Regions
d'Europa, i alcalde de Magúncia.

�</text>
                  </elementText>
                </elementTextContainer>
              </element>
            </elementContainer>
          </elementSet>
        </elementSetContainer>
      </file>
    </fileContainer>
    <collection collectionId="30">
      <elementSetContainer>
        <elementSet elementSetId="1">
          <name>Dublin Core</name>
          <description>The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/.</description>
          <elementContainer>
            <element elementId="50">
              <name>Title</name>
              <description>A name given to the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="39357">
                  <text>09.01. Activitat de representació (com a Alcalde)</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
            <element elementId="40">
              <name>Date</name>
              <description>A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="39358">
                  <text>1982-1997</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
            <element elementId="41">
              <name>Description</name>
              <description>An account of the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="43845">
                  <text>Aquesta sèrie agrupa els documents sorgits de la funció representativa de l'exercici del càrrec d'Alcalde de Barcelona.</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
          </elementContainer>
        </elementSet>
      </elementSetContainer>
    </collection>
    <itemType itemTypeId="22">
      <name>No tenen tipus</name>
      <description>Tipo temporal para mapear las fichas sin tipo a la base resource template de Omeka S</description>
    </itemType>
    <elementSetContainer>
      <elementSet elementSetId="1">
        <name>Dublin Core</name>
        <description>The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/.</description>
        <elementContainer>
          <element elementId="50">
            <name>Title</name>
            <description>A name given to the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="35689">
                <text>Conferencia de Eurociudades de Barcelona: presentación de Pasqual Maragall, Alcalde de Barcelona (22 abril 1989)</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="49">
            <name>Subject</name>
            <description>The topic of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="35690">
                <text>Eurocities</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="35691">
                <text>Europa</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="35692">
                <text>Ciutats</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="35693">
                <text>Barcelona</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="35694">
                <text>Acció política</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="35695">
                <text>Relacions Internacionals</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="41">
            <name>Description</name>
            <description>An account of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="35696">
                <text>Inclou també “Borrador de declaración final de Eurociudades” i “Informe de la reunió de la delegació del grup Eurociutats amb el president Jacques Delors (Brussel.les, 24 d'octubre de 1989)”.</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="39">
            <name>Creator</name>
            <description>An entity primarily responsible for making the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="35697">
                <text>Maragall, Pasqual, 1941-</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="42">
            <name>Format</name>
            <description>The file format, physical medium, or dimensions of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="35699">
                <text>Textual</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="44">
            <name>Language</name>
            <description>A language of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="35700">
                <text>Castellà</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="35701">
                <text>Català</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="51">
            <name>Type</name>
            <description>The nature or genre of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="35702">
                <text>Escrit</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="40">
            <name>Date</name>
            <description>A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="41398">
                <text>1989-04-22</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="90">
            <name>Provenance</name>
            <description>A statement of any changes in ownership and custody of the resource since its creation that are significant for its authenticity, integrity, and interpretation. The statement may include a description of any changes successive custodians made to the resource.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="43785">
                <text>Aquest document forma part del fons municipal de l’Ajuntament de Barcelona (productor de la documentació) i és còpia digital de l’original custodiat a l’Arxiu Municipal Contemporani de Barcelona.</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
        </elementContainer>
      </elementSet>
      <elementSet elementSetId="4">
        <name>EAD Archive</name>
        <description>The Encoded Archival Description is a common standard used to describe collections of small pieces and to create hierarchical and structured finding aids.</description>
        <elementContainer>
          <element elementId="98">
            <name>Level</name>
            <description>The hierarchical level of the materials being described by the element (may be other level too).</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="35703">
                <text>Document</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
        </elementContainer>
      </elementSet>
    </elementSetContainer>
    <tagContainer>
      <tag tagId="9">
        <name>Escrits</name>
      </tag>
    </tagContainer>
  </item>
  <item itemId="1178" public="1" featured="0">
    <fileContainer>
      <file fileId="709">
        <src>https://arxiupmaragall.catalunyaeuropa.net/files/original/30/1178/19881209d_00320.pdf</src>
        <authentication>4ef1b1598e6eca36f0d297ac038110c8</authentication>
        <elementSetContainer>
          <elementSet elementSetId="5">
            <name>PDF Text</name>
            <description/>
            <elementContainer>
              <element elementId="118">
                <name>Text</name>
                <description/>
                <elementTextContainer>
                  <elementText elementTextId="42382">
                    <text>2x0

CONFERENCIA DEL EXCM. ALCALDE DE BARCELONA, SR.
PASQUAL MARAGALL, SOBRE "BARCELONA EN EL SISTEMA

DE CIUDADES EUROPEO".
Colegio de España

París, 9 de desembre de 1988

�Sra. Directora del Colegio de España,
Señoras y señores,

Quisiera en primer lugar agradecer al Colegio de
España en París su invitación para comparecer hoy ante
ustedes, y tener así la oportunidad de hablarles de un tema
apasionante y cargado de significaciones para nosotros los
europeos.

Voy a hablarles de las ciudades en general, de las
ciudades europeas en particular y, por supuesto, de
Barcelona, la ciudad de la que me honro en ser el Alcalde.

Hablar de las ciudades vuelve a ser un tema de
actualidad en Europa, después de haber superado las ciudades
una cierta crisis conceptual que habrá durado desde finales
de los años 60 hasta principios de la década de los 80.

Personalmente estoy convencido de que no sólo es actual
hablar de las ciudades sinó que resulta muy necesario,
porque en un mundo en transformación nos encontramos ante
la posibilidad de redefinir el rol de las ciudades,
especialmente en el área europea.

�FITXA 1

1.1

En ningún otro lugar del mundo es posible encontrar una
concentración parecida de patrimonio cultural y social como
el que se da en los grandes ejes urbanos europeos
(Manchester - Londres - París - Milán - Roma o Hamburgo
Frankfurt - Lyon - Barcelona) o en círculos de urbanidad en
los que caben joyas como Viena, Budapest, Praga y Munich.

Esta es la riqueza de Europa, y se debería ser
consecuente con ella en el sentido de saberla mantener y
aprovechar.

Pero temo que no es así. Creo que Europa no hace el
esfuerzo que debería hacer por sus ciudades, ni aprovecha a
fondo sus ciudades.

Si pensamos en lo que ocurre en la Europa Comunitaria,
que es, en definitiva, el nucleo central de Europa, el área
urbana por excelencia, se entenderá bien lo que quiero
decir.

Los gastos comunitarios giran alrededor de la Política
Agrícola Común que, directa o indirectamente, absorbe más
del 60% del presupuesto de la Comunidad.

�FITXA 1

1.2

El contribuyente europeo financia unos excedentes
agrícolas elevadísimos para sostener una determinada
población agraria, que es absolutamente minoritaria en el
continente urbano por definición.

Es decir, en la Comunidad existe una desproporción en
la atención de los sectores sociales, que perjudica
claramente a las ciudades.

Y ese perjuicio se traduce lógicamente en una pérdida
de posibilidades para las ciudades.

Creo que las ciudades europeas deberían pesar un poco
más. Deberían ser tenidas más en cuenta en los centros de
decisión comunitarios y estatales.

Europa ha de recuperar una cierta "militancia urbana",
si quiere realmente ser una región competitiva a escala
mundial.

�FITXA 2

2

LA FUNCION ESTABILIZADORA DE LAS CIUDADES

Primero fue la ciudad y después la nación y el Estado.
Esta sucesión histórica en la organización social tiene aún
hoy algunas consecuencias.

La Europa de las naciones y los Estados, que es la
Europa que hay - no hay otra -, es más lenta en su
articulación y utiliza lenguajes más enfrentados que la
Europa de las ciudades.

Observen ustedes lo difíciles que son a veces las
relaciones interestatales, incluso en el seno de la
Comunidad Europea.

Les aseguro que las relaciones entre las ciudades son
mucho más fáciles. Pueden llegar a ser verdaderamente
fluidas. La relación entre ciudades es más ágil, más
directa, más rápida que entre Estados, y, sobre todo, es
menos conflictiva.

Aunque existen diferencias entre las ciudades - que no
son sólo diferencias de tamaño - no es menos cierto que

�FITXA 2

2.1

ninguna otra creación del hombre social tiene tanto en
común en su diversidad.

Es más, la tendencia en el mundo de hoy es,
precisamente, la de la igualación funcional de las ciudades,
que no excluye la revalorización de las formas de vida
urbana por el deseo que se siente de reforzar

las

identidades comunitarias frente a la uniformización mundial.

Creo que las ciudades, sin los condicionamientos
político-militares que pesan sobre los Estados, pueden
rendir un buen servicio en el campo de la cooperación
internacional, de la apertura al exterior, de la fluidez de
los contactos e intercambios, y todo ello representa, como
saben ustedes, una contribución fundamental a la
pacificación de las relaciones internacionales y a la
solidaridad entre los pueblos.

En esta tarea las ciudades europeas tienen mucho que
aportar. Y, sin duda, el fortalecimiento de sus relaciones
mutuas favorecerá tanto la articulación del propio sistema
europeo de ciudades como su proyección económica y cultural
a escala mundial.

�FITXA 3

3

EUROPA, UN SISTEMA DE CIUDADES

Hoy la interdependencia económica y política mundial
tiene su mejor expresión en el hecho de que existe una
articulación entre las grandes urbes, de manera que éstas
constituyen un verdadero sistema mundial de ciudades. Los
intercambios de todo orden entre las ciudades llegan al 75%
del volumen total de los intercambios mundiales.

Dentro de este sistema mundial, Europa forma un
sistema específico de ciudades, que se caracteriza por su
cohesión global y por su diversidad interna, lo que le da
una gran potencialidad.

En la etapa actual de importantes y rápidos cambios
tecnológicos y económicos, las ciudades como centros de
creatividad, de difusión de la cultura y de concentración de
capitales estan renovando su función.

Quisiera adelantar una idea sobre la que voy a
insistir.

La competencia entre territorios para asegurar la

�FITXA 3

3.1

atracción de la investigación, la producción y los servicios
se libra actualmente entre ciudades. Y diversos son los
elementos que intervienen en la competencia:

- La infraestructura de comunicaciones en sentido
amplio:

carreteras,

puertos,

aeropuertos,

telecomunicaciones.

- La capacidad de asentar una investigación y
desarrollo en nuevas tecnologias.

- La disposición de recursos humanos cualificados,
capaces de marcar y seguir el ritmo de la
evolución, de la tecnificación y de la
producción.
- La capacidad de erigirse en centro de cultura y
de servicios personales de todo tipo, en centro
de esparcimiento, de ocio y de deporte.

Pues bien, el sistema de ciudades europeo reune todo
eso, incluso con holgura. Posiblemente, ninguna otra región
del mundo se halla, en su conjunto, tan equilibradamente
dotada como la europea para satisfacer las necesidades de la

�FITXA 3

3.2

nueva formulación de la competencia entre territorios.

Pero para que las potencialidades del sistema europeo
de ciudades puedan liberarse y el área europea pueda ocupar
en el plano mundial el lugar altamente competitivo que le
corresponde, deben corregirse determinadas situaciones
bloqueantes.

La primera de las rectificaciones necesarias es la de
reconocer, en las políticas y en los presupuestos estatales
y comunitarios, la función de motor de las economías y de
los desarrollos sociales que realizan las ciudades.

Y la siguiente de las rectificaciones necesarias es que
el sistema europeo de ciudades debe mejorar articulación
interna, y para ello se impone alcanzar un nivel de
especialización funcional y productiva entre las ciudades
europeas, que permita la subsistencia de todas las partes,
ya que son, al fin y al cabo, complementarias.

�FITXA 4

4

LA POSICION DE BARCELONA EN EL SISTEMA MUNDIAL DE CIUDADES

Barcelona es el punto de referencia de un territorio
- la macroregión, a la que luego me referiré - que comprende
una de las áreas europeas con mejores expectativas.

La situación geoestratégica de Barcelona dentro del
área es buena; incluso muy buena. La conexión de la ciudad
con la red de autopistas favorece a Barcelona. El
Mediterráneo español penetra en Centroeuropa pasando por
Barcelona. El eje Hamburgo - Barcelona -Algeciras constituye
una de las columnas dorsales de la Europa comunitaria. Pero
perjudica , y mucho, la mala conexión ferroviaria con Europa
que aisla el puerto de Barcelona y reduce la capacidad de
intercambio y de distribución de la ciudad.

El gobierno español acaba de tomar una decisión de gran
trascendencia para el país, que, indudablemente, beneficiará
también a Barcelona. Se trata de la conversión de la red
ferroviaria española al ancho europeo.

Los vuelos internacionales interurbanos a escala
mundial son un buen indicador del rango de una ciudad.

�FITXA 4

4.1

Si se ordenan en una lista las cien ciudades del mundo
con más rutas internacionales, se observa que la República
Federal de Alemania, Estados Unidos y Gran Bretaña tienen
siete ciudades en la lista, Holanda y España cuatro (Madrid,
con 177 rutas, Barcelona 135, Palma de Mallorca 62 y Las
Palmas 60), y Canada, Francia y Suiza tienen 3 ciudades.
París es la ciudad del mundo con más rutas

internacionales

- tiene 315 -, lo que hace que París esté conectado con el
20 % de las ciudades del mundo. Y eso significa no sólo un
flujo de relaciones directo entre París y aquellas ciudades,
sinó también una relación de Europa con el resto del mundo.

El dominio de Europa en la jerarquía mundial es, pues,
evidente. Todas las ciudades de primer rango están en
Europa, excepto Nueva York, así como todas las ciudades de
segundo rango, excepto Montreal.

Según esta ordenación, Madrid ocupa el lugar número
veinte y Barcelona el treinta entre las grandes ciudades del
mundo. El lugar en la ordenación es importante pero también
lo es el rol. Barcelona necesita mejorar su lugar en el
ranking. Por eso tiene tanto valor para la ciudad la
cuestión del aeropuerto, y también necesita redefinir su

�FITXA 4

4.2

rol, que es lo que, con carácter general, se está estudiando
en la elaboración de un Plan Estratégico Económico y Social
que permita definir los factores de especialización de la
ciudad y busque el reequilibrio social.

�FITXA 5

5

LA CAPITALIDAD MACROREGIONAL DE BARCELONA
Tradicionalmente todas las ciudades han tenido su
"hinterland". El poder y la riqueza de una ciudad dependían
en buena parte de las características de su "hinterland".

Hoy este concepto ya no es válido, o, en todo caso,
habría que cambiar la definición de "hinterland" y
considerarlo en función del nuevo alcance que las
comunicaciones actuales dan a la ciudad central, y en
función de la articulación urbana del espacio y de las
especializaciones entre las ciudades.

Barcelona es una capital natural -no la capital- de una
macro-región europea, con un radio de aproximadamente 360
kilómetros y de unos 15 millones de habitantes.

Barcelona es un centro neurálgico de lo que denominamos
Norte del Sur: una amplia región que comprende una franja
del mediodía francés y una porción importante del
Mediterráneo español. Se trata de un perímetro delimitado
por Toulouse (Midi-Pyrénés), Zaragoza, Valencia, Baleares y
Montpelier (Languédoc/Rosellón).

�FITXA 5

5.1

Antes el triángulo formado por Lyon, Toulouse y
Marsella era una región frontera de Europa. Con el ingreso
de España y Portugal en la Comunidad este territorio deja de
ser un "cul de sac" para adquirir la función de zona de
asentamientos productivos, gracias a la profundidad
territorial que añaden España y Portugal.
La macro-región "Norte del Sur" tiene su peso
demográfico centrado en el Sur: Barcelona 1.7 millones de
habitantes (3.1 CMB, 4.0 RMB), Valencia 0.745, Zaragoza
(Gozne) 0.572, Hospitalet de Llobregat 0.295, Badalona
0.225, Santa Coloma de Gramanet 0.135, Sabadell 0.185,
Tarrasa 0.165, Toulouse 0.325, Montpelier 0.120 y Perpiñan
0.83.

La conexión interna de este espacio por autopista es
buena. El punto más alejado de Barcelona, Toulouse, se situa
a poco más de 4 horas de viaje, y cuando esté hecho el túnel
del Puymorenes quedará a unas 3 horas y cuarto, con lo que
todo el radio de la macro-región podrá ser cubierto
aproximadamente en el mismo tiempo.

El túnel del Puymorenes, que supone una perforación de
4.8 kilómetros de longitud, reforzará el eje París-Barcelona

�FITXA 5

5.2

por la via del Macizo Central francés y la conexión con el
túnel del Cadí.

Debo comentar con satisfacción que el Fondo Europeo de
Desarrollo y Equipamientos Regionales (FEDER), acaba de
conceder una subvención de 180 millones de francos para el
proyecto del Puymorens, que ha sido valorado inicialmente en
550 millones de francos.

En el conjunto de las 136 regiones que componen el
Mercado Común, la región económica en la que Barcelona se
halla situada en la posición central, ocupa el primer lugar
por su dimensión territorial, el segundo lugar en número de
habitantes (la primera en población es el South East
londinense), y el tercer lugar en aportación al PIB (la
primera y la segunda en aportación son South East y la Ille
de France, es decir, Londres y París - Recordemos que el
área económica de París es la primera región industrial de
Francia).

Barcelona se halla dispuesta a asumir su
responsabilidad en el seno de esta macro-región, que cuenta,
como ya les he indicado, con grandes posibilidades.

�FITXA 6

6

FINAL

Quisiera repetir una idea que considero básica. Hoy, la
competencia entre territorios, entre países, si se considera
desde una dimensión política, es, fundamentalmente una
competencia entre ciudades.

El país que tenga ciudades en buena posición
competitiva será un país en buena posición mundial.

Lo mismo puede decirse de los ámbitos regionales
internacionales.

El área europea es la región mundial que tiene la mejor
concentración de centros urbanos por su diversidad y
potencionalidad.

Por ello creo que Europa se halla en óptimas
condiciones de competitividad a escala mundial, pero también
- y esto es muy positivo - en inmejorables condiciones para
jugar un papel pacificador y reequilibrador en los asuntos
mundiales.

�</text>
                  </elementText>
                </elementTextContainer>
              </element>
            </elementContainer>
          </elementSet>
        </elementSetContainer>
      </file>
    </fileContainer>
    <collection collectionId="30">
      <elementSetContainer>
        <elementSet elementSetId="1">
          <name>Dublin Core</name>
          <description>The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/.</description>
          <elementContainer>
            <element elementId="50">
              <name>Title</name>
              <description>A name given to the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="39357">
                  <text>09.01. Activitat de representació (com a Alcalde)</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
            <element elementId="40">
              <name>Date</name>
              <description>A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="39358">
                  <text>1982-1997</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
            <element elementId="41">
              <name>Description</name>
              <description>An account of the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="43845">
                  <text>Aquesta sèrie agrupa els documents sorgits de la funció representativa de l'exercici del càrrec d'Alcalde de Barcelona.</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
          </elementContainer>
        </elementSet>
      </elementSetContainer>
    </collection>
    <itemType itemTypeId="22">
      <name>No tenen tipus</name>
      <description>Tipo temporal para mapear las fichas sin tipo a la base resource template de Omeka S</description>
    </itemType>
    <elementSetContainer>
      <elementSet elementSetId="1">
        <name>Dublin Core</name>
        <description>The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/.</description>
        <elementContainer>
          <element elementId="43">
            <name>Identifier</name>
            <description>An unambiguous reference to the resource within a given context</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="17009">
                <text>4084</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="50">
            <name>Title</name>
            <description>A name given to the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="17010">
                <text>Conferència de l'Excm. Alcalde de Barcelona, Sr. Pasqual Maragall, sobre "Barcelona en el sistema de ciudades europeo"</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="39">
            <name>Creator</name>
            <description>An entity primarily responsible for making the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="17012">
                <text>Maragall, Pasqual, 1941-</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="42">
            <name>Format</name>
            <description>The file format, physical medium, or dimensions of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="17013">
                <text>Textual</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="53">
            <name>Abstract</name>
            <description>A summary of the resource.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="17014">
                <text>Estructura de la conferència: - Las ciudades, riqueza de Europa. - La función estabilizadora de las ciudades. - Europa, un sistema de ciudades. - La posición de Barcelona en el sistema mundial de ciudades. - La capitalidad macroregional de Barcelona.</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="81">
            <name>Spatial Coverage</name>
            <description>Spatial characteristics of the resource.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="17015">
                <text>Colegio de España, Paris, França</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="44">
            <name>Language</name>
            <description>A language of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="17017">
                <text>Castellà</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="49">
            <name>Subject</name>
            <description>The topic of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="22244">
                <text>Barcelona</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23484">
                <text>Municipis</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23485">
                <text>Unió Europea</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23486">
                <text>Relacions Internacionals</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23487">
                <text>Administració local</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23488">
                <text>Ciutats</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23489">
                <text>Territoris</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23490">
                <text>Acció política</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23491">
                <text>Euroregió</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="51">
            <name>Type</name>
            <description>The nature or genre of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="28309">
                <text>Conferència</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="40">
            <name>Date</name>
            <description>A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="40791">
                <text>1988-12-09</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="90">
            <name>Provenance</name>
            <description>A statement of any changes in ownership and custody of the resource since its creation that are significant for its authenticity, integrity, and interpretation. The statement may include a description of any changes successive custodians made to the resource.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="43415">
                <text>Aquest document forma part del fons municipal de l’Ajuntament de Barcelona (productor de la documentació) i és còpia digital de l’original custodiat a l’Arxiu Municipal Contemporani de Barcelona.</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
        </elementContainer>
      </elementSet>
      <elementSet elementSetId="4">
        <name>EAD Archive</name>
        <description>The Encoded Archival Description is a common standard used to describe collections of small pieces and to create hierarchical and structured finding aids.</description>
        <elementContainer>
          <element elementId="98">
            <name>Level</name>
            <description>The hierarchical level of the materials being described by the element (may be other level too).</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="17019">
                <text>Document</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
        </elementContainer>
      </elementSet>
    </elementSetContainer>
    <tagContainer>
      <tag tagId="1">
        <name>Discursos i conferències</name>
      </tag>
    </tagContainer>
  </item>
  <item itemId="1144" public="1" featured="0">
    <fileContainer>
      <file fileId="1610">
        <src>https://arxiupmaragall.catalunyaeuropa.net/files/original/30/1144/19880310_ReequilibrisolidariCatalunya_PM.pdf</src>
        <authentication>082c34d3b5bc20b2c0c8d00fb8d1667e</authentication>
        <elementSetContainer>
          <elementSet elementSetId="5">
            <name>PDF Text</name>
            <description/>
            <elementContainer>
              <element elementId="118">
                <name>Text</name>
                <description/>
                <elementTextContainer>
                  <elementText elementTextId="46226">
                    <text>REEÛUILIBRI SOLIDARI DE CATALUNYA

MANRESA, 10 de març de 1988

�Xilè. PLA D'ACCIÓ CULTURAL

Cicle de conferències organitzades per "FALCA CULTURAL", de
Manresa.

Conferència de Pasqual Maragall a Manresa, el dijous
10 de març 1988, sota el títol de
"REEQUILIBRI SOLIDARI DE CATALUYA"

Paraules del presentador, senyor Víctor Cucurull:

Benvinguts,
Com cada dijous, a les 8 del vespre, a aquest nou
acte cultural de la Falca.
Particularment el que voldria és donar la benvinguda
a Pasqual Maragall, Alcalde de Barcelona, i fer una mica
les presentacions.
Em fa l'efecte que presentar Pasqual Maragall, és
pràcticament inútil. Es una feina una mica baldera, perquè
crec que es tracta d'una de les personalitats, no del món
polític, (anava a dir del món polític, pero no); perquè un
Alcalde és molt més que un polític, és un home completament
implicat en la vida d'una societat i, no cal dir-ho, quan
es tracta d'un Alcalde d'una ciutat com Barcelona que és el
Cap i Casal d'un País, que és el nostre, que és Catalunya:
en fi, no cal fer les presentacions perquè, és evident que
es tracta d'una personalitat.
La Ciutat de Barcelona n'ha tingut molts, d'Alcaldes.
I homes d'un pes, diguem-ne, específic a nivel humà molt
remarcable. Jo diria que si alguna cosa li podem agrair al
nostre Alcalde actual, —dic nostre perquè jo sóc un dels
ciutadans de la Ciutat de Barcelona, és a dir que me'l
sento molt meu aquest Alcalde— és precisament aquesta
dimensió humana. Pasqual Maragall ha sabut connectar molt
bé amb tota aquesta estratificació complexíssima de sectors
i subsectors i problemes i històries que són els que conformen tota una vida ciutadana.

�2.

Sou vosaltres que sou ciutadans de la ciutat de Manresa; doncs ja sabeu de què parlem. I avui, justament, li
donem la benvinguda a la ciutat de Manresa, perquè ens
parli d'un tema, "Reequilibri solidari de Catalunya", que
suposo que des d'aquí ha estat moltes vegades debatut,
qüestionat, posat, digem-ne, sobre la taula del debat,
perquè efectivament es tracta d'un problema vigent, vital
que ens afecta directament a tots els ciutadans d'aquest
país.
I bé: quan en parlem des de 1'óptica de Manresa d'aquest problema, de l'equilibri o el reequilibri solidari
que exigeix el nostre país, suposo que es parla des d'una
banda, des d'un punt de vista; però potser el que és avui
més interessant de la xerrada d'en Pasqual Maragall, és que
ell ens pot donar la visió des de l'altra banda, des de la
banda d'un Cap i Casal de Catalunya que a la vegada que és
el motor de tot el país, podríem dir, també és el que crea,
potser, més distorsions o disfuncions. Això veurem com ens
ho explica i què ens afecta, diguem, al conjunt del territori del país.
Res més; només voldria, senyor Alcalde, que també
aquesta modesta presentació us servís per conèixer 1'altra
banda de la història, és a dir, aquesta colla d'Entitats
manresanes que em permetré de citar en detall com són:
l'Associació d'Amics de la Unesco de Manresa, l'Ateneu
Cultural Llamborda, el Centre Excursionista de la Comarca
del Bages, el Col·legi de Doctors i Llicenciats i l'Omnium
Cultural, que són, juntament amb l'Associació de Personal
de la Caixa (que també en aquest sentit és una Associació,
una Entitat que té una preocupació i una dedicació pels
temes culturals, pels temes de debat, pels temes que ens
preocupen una mica a tots), doncs són els que us donen avui
la benvinguda a la Ciutat de Manresa per fer aquest diàleg.
I res més. Gràcies i estem ja desitjosos de sentir
quina és aquesta opinió vostra pel que fa al tema del reequilibri solidari de Catalunya.

�3.

I N T R O D U C C I Ó

Moltes gràcies, estimat amic.
Senyores i senyors.
Haig d'agrair, primer de tot, a Falca Cultural i a
les Entitats que hi són associades, Entitats dinàmiques i
preocupades per la Cultura,
pel present i pel futur de
Manresa i de Catalunya, la seva cordial invitació.
Tornar a Manresa, la Manresa de les Bases la Manresa
del passat i també la Manresa del futur, que l'any 92 celebrarà els cent anys de les Bases, (d'acord amb la iniciativa de l'Alcalde Cornet, que vaig tenir oportunitat
de
sumar-m'hi en el seu moment, quan era al front dels destins
d'aquesta ciutat), a la Manresa que, en definitiva per a
tots nosaltres, tot Catalunya, és una referència sòlida i
una referència obligada.
Crec que és lloable que les Entitats culturals vulguin sentir l'opinió dels polítics, tot i que, com s'ha dit
molt bé, els Alcaldes són una raça especial de polítics,
són precisament els menys polítics, potser, dels polítics,
i en algun altre sentit, també, els més polítics dels polítics en el sentit de la política de cada dia; en el sentit
de la "polis", de la ciutat, de tractar amb els ciutadans.
Manresa és una bella ciutat, d'aquelles que sovint es
citen com ciutats bressol de la cultura mediterrània; és
una ciutat que ja era ciutat quan molts llogarrets europeus
que després van esdevenir ciutats, encara eren llogarrets i
aquí ja hi havia una ciutat.
Té una tradició industrial i una importància comercial sustingudes amb força des de l'època medieval; trobem
a Manresa mostres de patrimoni arquitectònic que ens parlen
del romànic, del gòtic, del modernisme, com a testimoni
d'una esplandor que s'ha anat allargassant a través de la
història i que ha anat coincidint, jo crec, en els grans
moments de la història de Catalunya.
Manresa no n'ha tingut prou amb ser important. En
diverses ocasions, en moments crucials de la nostra història, ha dut la iniciativa en nom del País, que és el més
bell que una ciutat pot fer: parlar en nom del País i ser
reconeguda, després, pel País com la seva veu. Aquest va
ser, en moltes ocasions, el cas de Manresa.

�4.

Manresa, ha fet de capital de Catalunya quan ha calgut; com Barcelona ha fet de capital de Catalunya sempre
que ha calgut.
Tot això ho dic, no solament per fer l'elogi de la
ciutat, sinó com exemple d'una centralitat de Catalunya (i
anem entrant en el tema) d'una altra centralitat de Catalunya — q u e n'hi poden haver moltes i n'hi ha d'haver moltes alhora— perquè Catalunya funcioni.
Per això, parlar a Manresa del reequilibri de Catalunya és alhora, per a mí, una satisfacció, una obligació i
un compromís. Crec que és un encert el tema pel lloc i el
lloc pel tema.

EXISTENCIA DE DESEQUILIBRIS
Entrem, doncs, en matèria.
Si hem de parlar de reequilibri, és perqué a Catalunya, -digue-m'ho ben clar- hi ha desequilibris. Fins i tot,
ni que fossin mínims, n'hauriem de parlar.
Els desequilibris són alteracions en el cos d'un país
que cal vetllar perquè poden esdevenir crònics i greus; i
alguns dels desequilibris de Catalunya van en camí de serho si no hi posem remei a temps. No es pot negar que patim
desequilibris a Catalunya en la distribució de la població,
en l'activitat productiva, cultural i del poder polític, a
més dels desequilibris que afecten el propi cos social, com
a societat, de classes socials diferents.
Però avui només em referiré a alguns d'aquests desequilibris, — n o els podríem pas exhaurir t o t s — relacionats
amb el territori i amb la distribució del poder polític.
Començaré dient, que el que no s'ha de fer, davant
dels desequilibris d'un País, és ignorar-los: això fóra
encara pitjor que equivocar-ne el tractament.
Doncs bé; jo crec que fins ara, en bona part, a Catalunya no hem acabat de reconèixer els desequilibris que hi
ha. Els hem ignorat. L'exemple més recent d'aquesta ignorància, per a mí, han estat les Lleis d'Ordenació Territorial .

�5.

DESEQUILIBRI TERRITORIAL
Començo per dir que l'Ordenació Territorial és una
expressió que a mí no m'agrada, una expressió d'origen
francès que pretén que el territori sigui ordenable com si
fos la superfície d'aquesta taula en la qual podem posar un
vas d'aigua, una cassette per gravar, els papers aquí i
l'anunci allà... i no és així. El territori és una realitat
viva, molt més viva que no pas aquesta taula i les coses
que hi ha al seu damunt. Jo crec molt més en l'expressió
Política Territorial, activitats sobre el territori, que no
pas la pura ordenació. No es tracta purament de retornar
les coses al seu equilibri natural preexistent o teòric: es
tracta de tenir una política sobre el territori. I és per
això —permeteu-me la immodèstia— que la Conselleria de la
Generalitat que tracta d'aquests temes, no és diu Conselleria d'Ordenació Territorial; es diu Conselleria de Política
Territorial.
I dic amb immodèstia perquè recordo que, en el moment
que Narcís Serra va ser nomenat Conseller de Política Territorial pel President Tarradellas, se'ns va preguntar a
nosaltres, socialistes, quina responsabilitat podiem tenir
en aquest Govern. I jo recordo que en el Comitè Executiu
del Partit Socialista reunit, discutint sobre quina haviem
d'acceptar, semblava evident que fos l'esquerra qui havia
de dur la Cartera de Treball del Govern de la Generalitat.
Quina altra? Aleshores se'ns va dir: potser l'Ordenació del
Territori. Jo vaig dir: "No, no; hauria de ser Política
Territorial. Els socialistes hem de dir, des del primer
moment, que el que volem no és ordenar un territori com si
fos un joc que es pogués ordenar sobre la taula, sinó reconèixer el territori com alguna cosa viva sobre la qual hi
hem de fer polítiques actives".
Tanco el parèntesis, i continuo.
Sens dubte que una política territorial o una ordenació territorial racional i moderna feta amb la participació
de tot el País, (i això significava tenir en compte els
interessos generals del País) hauria estat una gran oportunitat per encarar-se amb alguns dels desequilibris que hi
ha.

�6.

A favor del consens
En tota democràcia unes lleis que constitueixen els
fonaments del sistema; són lleis que tenen una funció instrumental molt important, són instruments que fan funcionar
el sistema. Aquestes lleis bàsiques han de reunir
una
sèrie de requisits que les facin perdurables i que les
facin neutrals, més enllà de la majoria política de cada
moment.
Lleis d'aquesta naturalesa són la Constitució i els
Estatuts, -per descomptat- però també la Carta Municipal,
en el cas de Barcelona, de grans ciutats; o Lleis sobre
matèries, com la Llibertat Religiosa, el Règim Electoral o
el Defensor del Poble. Temes que haurien de quedar i han de
quedar més enllà dels canvis de majoria dins del Parlament
i, per tant, dels canvis de Govern. Són lleis fonamentals
del sistema que han de durar deu, quinze, vint anys... com
més millor.
En el pla de la legislació autonòmica, passa exactament el mateix: entre aquestes Lleis cal incloure aquelles
que fan referència a l'Ordenació del Territori.
Em sembla que ningú no pretendrà seriosament afirmar
que l'Ordenació del Territori no és una qüestió esencial
per al funcionament d'un País; i que les Lleis que la regulen constitueixen la més important de les iniciatives legislatives d'una Cambra parlamentària, sigui quin sigui
l'àmbit: Local, Autonòmic o Estatal.
El territori és la base de l'assentament de les activitats i el marc del desplagament de les realitzacions
humanes. Per aquesta raó, l'ordenació político- administrativa del territori pot ser decisiva.
Dintre de pocs dies farà un any ja, que el Parlament
de Catalunya aprovà un paquet de Lleis, un conjunt de Lleis
d'Ordenació del Territori que incomplia, crec jo, alguns
dels requisits que, com deia, han de tenir aquesta mena de
Lleis que van ser proposades, des del meu punt de vista
d'esquena a la realitat del País i en solitari.
Es va perdre l'ocasió per corregir desequilibris, i
per instituir el marc on allotjar els canvis previsibles
d'una societat dinàmica com és la nostra.

�7.

Catalunya és una societat urbana, urbanitzada, industrial i de serveis, complexa i plural. Això crec que no
s'ha tingut en compte en la divisió territorial que calca
un esquema de fa 60 anys, com si rés no hagués canviat, en
aquest País.
S'ha volgut tirar endavant una interpretació historicista (basada només en la història de Catalunya) tot ignorant, reiteradament, les apel·lacions a la realitat que
venien de totes bandes.
Hi ha qui vol veure en aquesta actitud la imposició
d'un Partit, d'els interessos d'un Partit, però també,
inclus, més greu que això: la imposició gairebé personal
d'una concepció immovilista i essencialista de Catalunya
(des del meu punt de vista) contrària al concepte de Política Territorial.
Es podia haver trobat un consens sobre l'Ordenació
Territorial. El volien, pràcticament tots els Partits,
menys la cúpula del Partit que va imposar la seva Llei.
Pensin que va haver-hi Consellers d'aquest mateix
Govern que van haver d'abandonar la seva Conselleria perquè
no estaven d'acord en com es diuen les coses, perquè les
duien ells, en aquell moment i des de la cúpula del Partit
i de la direcció del Govern de Catalunya es va considerar
que aquelles persones no eren adients: la seva actitud no
era adient a la marxa que es volia donar a aquelles Lleis i
vostès saben que hi va haver canvis en la —justament— de
la Conselleria de Política Territorial.
Es podia haver trobat consens, sobre l'Ordenació
Territorial. El volia pràcticament tothom. El volia pràcticament -crec jo- tota Catalunya.
Respectar la Llei
Valors com ara la fidelitat constitucional, la disciplina democràtica i el respecte a les Institucions, obliguen a l'acatament d'aquestes Lleis, que són Lleis investides de legitimitat democràtica. Però si són mancades de
racionalitat i de legitimitat moral, no són unes Lleis
bones, són Lleis que s'han d'acatar, però no són unes Lleis
bones.

�8.

Com a resultat — i des del meu punt de vista— ara
tenim el País desgavellat: amb una vella ordenació que amb
bona part subsisteix i amb la nova ordenació que neix,
basada sense convicció ni pel propi Govern de la Generalitat, crec jo, que hi destina 500 milions de pessetes, a
repartir entre 38 Comarques, (facin la divisió) per a posar-la administrativament en marxa.
No són molts diners per a cada Comarca. Caldrà aplicar molta imaginació i molts esforços per superar aquesta
situació de desgavell per tal que el País funcioni i funcioni bé, malgrat tot.
Catalunya: sistema de ciutats
No s'ha aprofondit prou en el fet innegable que Catalunya és un sistema de ciutats, que l'ossada, l'esquelet de
Catalunya és un conjunt de ciutats que la vertebren. I
aquest és el concepte central de la meva exposició.
Permetin-me que en tregui algunes conseqüències i
faci alguns suggeriments:
Portem deu anys d'autonomia. El setembre farà onze
anys d'aquell 11 de setembre de la Llibertat, l'Amnistia i
Estatut d'Autonomia. I dotze anys, encara més (uns ho recordaran) d'aquells primers de febrer (el 8 de febrer a
Barcelona) que sota el crit de Llibertat, Amnistia i Estatut d'Autonomia ens vam enfrontar, encara, amb la policia.
Dotze anys. Tots heu vist aquelles fotografies amb en Xirinachs, en Garcia Faria, en Reventós... rebent cops de la
policia. Uns hi eren, altres no; però tots ho recordareu.
Alguns exemples de desequilibris
Doncs bé; han passat anys. Es va aconseguir l'Estatut, al cap d'un any i mig (ara en fa vuit i mig).
Vostès creuen que en aquell moment, algú s'hagués
cregut
que vuit anys i mig després o onze, dotze anys
després, no s'hauria ni encetat l'eix transversal de Catalunya? No s'hauria reiniciat la construcció del túnel de
Vallvidrera que, dos anys enrera, en aquell moment l'any
76, s'havia parat i que uns anys després, l'any 83, tot
just ser nomenat Alcalde jo mateix vaig signar-ne la cessió, juntament amb el President de la Generalitat després

�9.

d'haver sanejat aquella empresa (tan poc sanejada com era
TABASA), sanejada per l'Ajuntament i la Diputació Provincial: les Institucions Locals que hi eren; un cop sanejada
aquella empresa que havia de fer el túnel de Vallvidrera,
dos terços de les accions van ser lliurades el gener de
l'any 83, (fa cinc anys d'això!) a canvi de 2.500 milions,
al President de la Generalitat, 2.500 milions actualitzables, que ara ja serien 3.000 ó 4.000.
Aquests diners, per això no es van pagar, trinco
trinco (i perdonin) sobre la taula, sinó que va ser una
promesa d'obres, que la Generalitat havia de fer a canvi
d'aquestes accions que es van donar i que corresponien al
valor del forat, en definitiva que s'hi havia fet i les
boques que s'havien d'obrir. Doncs, molt bé: han passat
cinc anys i les obres no han començat —començaran aquest
mes, tot just—.
Vostès creuen que en aquell moment, l'any 78, l'any
79, l'any 77, algú podia pensar que avui, deu anys després,
l'aigua de Tarragona, de Reus, de Vilanova, de Calafell
encara no hauria arribat?
Què volia dir per a nosaltres Llibertat, Amnistia,
Estatut d'Autonomia? Volia dir el que deia. Però darrera
d'això, què hi havia? Hi havia uns serveis, hi havia un
Govern de Catalunya, que s'havia de realitzar i materialitzar. I l'aigua és també un servei i el Govern s'ha de preocupar de donar també aquest Servei.
(Després diré fins a quin punt això té a veure amb
els equilibris i desequilibris de Catalunya).
Vostès creuen que fa deu anys, algú es podia pensar
que deu anys més tard encara no s'hauria acabat, ni de bon
tros, l'eix pirinenc? Està més avançat que l'Eix Transversal, al menys; però l'està fent l'Estat.
Vostès creuen que fa deu anys algú es podia creure
que l'única gran obra pública de Catalunya acabada: el
túnel del Cadí hauria estat feta per la iniciativa privada
i no pel Govern de Catalunya, per un parell d'homes, que
s'hi van encaperrar, un dels quals a més, figura en la
llarga llista d'homes o de persones que tenen el "veto" del
màxim nivell de poder d'aquest País; i que aquesta obra no
té els accessos acabats i per tant perd encara diners cada
any?

�10.

Vostès creuen que algú podia imaginar que el dia
d'avui, encara no s'hauria fet un nou Pla de Metros a Barcelona, que encara tenim l'antic?
Si que s'han fet obres
en el pla de Metro, algunes obres: les cues, que en diuen;
arribar a Santa Coloma, un parell d'estacions, arribar a
Cornellà, arribar una mica més enllà, a Hospitalet, arribar
a Badalona. Però no hi ha un nou Pla de Metros. El Pla de
Metros que estem fent, és aquell que ja estava fet i no
l'any 76, sinó l'any 66, segurament.
Pensin que a l'entorn d'aquest servei de Metro hi
viuen de tres a quatre milions de persones, que hi viuen
incòmodament. Pensin que anar de Sardanyola al barri de
Gràcia, a Barcelona, és un calvari; que anar de Terrassa a
Mongat és impossible, pràcticament, si un s'ho planteja com
una cosa per fer regularment.
L'avantatge de ser molts en una gran concentració
urbana com és Barcelona és justament la interacció. Si no,
viuriem tots ben lluny, ben tranquils i ben separats; però
vivim junts i ens hem de suportar i hem de suportar la
congestió, per la interacció que això permet: els intercanvis, la companyia, la solidaritat, el comerç, la cultura... que això genera. Però si junts i atapeïts no tenim
sistemes d'interacció i d'intercomunicació, tenim el pitjor
dels dos móns: vivim atapeïts però, en canvi, no tenim els
avantatges d'estar els uns a prop dels altres.
Algú creu que fa deu anys, es podia pensar que passats deu anys, avui, no s'hauria replantejat el sistema
ferroviari català,
amb un exprés regional que fos, al
mateix temps, d'alta freqüència i velocitat?
No se'n ha parlat del vuit català. Una gran definitòria dels nostres equilibris territorials i històrics; no
se'n ha parlat, no se'n ha tornat a parlar; ni per la RENFE
ni per ningú.
A vegades he sentit dir al President de RENFE: "Estem
disposats a cedir les "Cercanies" -que diuen ells- per una
gestió diferent". Això, encara no s'ha encetat. I portem
anys, així.
El que va ser l'espina dorsal, la medul·la segurament, del creixement català des de 1848 ençà, de S. Vicenç
de Calders a Massanet (Massanet-Massanes) amb centre a
Barcelona, en la línia de la costa, en la línia de l'interior no s'ha tornat a tocar. No n'hem parlat més d'això.

�11.

Algú podria pensar que el Delta de l'Ebre, encara no
tindria els canals recoberts, que tot just s'estan fent
ara? I que per això Tarragona i Reus no tenen aigua, perquè van ser, digue-m'ho ben clar, els regants del Delta del
Ebre que van dir: "Ni una gota d'aigua per Reus i Tarragona
fins que no tinguem els canals recoberts, els nostres, per
no tenir pèrdues". I és del guany que es pot treure del fet
que no hi hagin pèrdues en aquests canals del Delta, que
Tarragona i Reus tindran aigua, ben aviat, esperem, però no
encara.
Algú podria pensar que no hi hauria
protecció forestal, a Catalunya que evités
massiva dels nostres boscos, en els punts de
les masses que viuen a les nostres ciutats i

un sistema de
la destrucció
contacte entre
la natura?

0 que no hi hauria -perquè no hi són, encara- uns
sistemes racionals d'accés i d'aparcament a les platges?
Que no hi són; que a l'estiu ens banyem, però per arribar a
les platges no hi ha cap sistema racional i organitzat.
Ara, ens hi encarem (jo ja sé que això és difícil, no pretenc que sigui fàcil; també he tingut les meves dificultats, com els Alcaldes de totes les ciutats les han tingudes per tirar endavant tots els seus projectes). Les coses
no es fan cosint i cantant, són molt complexes.
Però, és evident que hi ha altres coses que han passat al davant de l'Ordenació del Territori; i se'n ha parlat molt, d'aquestes coses, de caràcter més polític, com
les televisions (hi han recursos molt importants que s'hi
destinen) o la LOAPA, o temes històrics, centenaris, millenaris que tots hi dediquem temps, perquè pensem que són
importants.
Vull destacar, només, que aquests temes són importants, però que els altres també ho són. I Catalunya, en
aquests darrers anys, no els ha encetat amb l'agilitat i
amb les condicions que serien necessàries.
Ara ens encarem amb una fase de rebrot econòmic, de
represa econòmica.
Tenim les obres dels Jocs Olímpics parades; a l'Estadi de Montjuïc no s'hi treballa: hi ha vaga. I els diré
una cosa que encara és més greu: el dia que s'hi torni a
treballar, perquè ha estat una vaga intermitent, dies que
es treballa, dies que no, no hi seran tots els obrers.

�12.

Per què? Perquè se'n van a obres on hi ha més possibilitats de treball continuat (suposem a Cornellà, o altres
indrets) i, per tant, quan l'obra es continua hi ha obrers
que no hi tornen. Començaran a faltar paletes: comencen a
faltar paletes — j o diria que afortunadament, des del punt
de vista econòmic del P a í s — comencen a faltar totxos. Es
poden reiniciar moviments demogràfics, no en l'amplada que
van tenir en els anys 60 i 70, però es poden reiniciar
aquests moviments.
Jo em pregunto: "Ens hem preparat bé per aquest moment, amb tots els anys de crisi que hem tingut per preparar-nos?"
Pensin que per encarar-se amb una nova fase de creixement, l'aigua de Tarragona és una condició indispensable,
perquè és la condició per la no concentració de la industria en l'àrea metropolitana de Barcelona.
Una vegada m'ho deien els responsables de la Societat
d'Aigües de Barcelona: "Barcelona i l'Area Metropolitana no
creixeran més, amb una sola condició: que a Tarragona no hi
hagi aigua". Si en el camp de Tarragona hi ha aigua, el
creixement industrial que allà es pot permetre (i que avui
resta obstaculitzat per aquesta mancança) serà suficient
perquè no hi hagi més acumulació d'industries a l'Area
Metropolitana de Barcelona.
Ho hem preparat bé això? Els Cinturons i el Metro de
Barcelona són la condició per a una bona absorció de la
sotregada econòmica que pot venir i l'augment del parc
d'automòbils.
Pensin que en la província de Barcelona, l'any passat
(i tothom s'hi pot haver fixat) les matrícules de gener a
desembre, van passar de la IB a la IT, ara deuen anar fins
i tot més enllà, jo no ho segueixo això. Però ho vaig fer
mirar: cada lletra són 10.000 cotxes (9.999; tot el que cap
en quatre xifres); de la IB a la IT són 20 lletres, és a
dir, 200.000 cotxes; estem d'acord? Suposem que d'aquests
200.000 n'hi hagi al mateix temps, 50.000 que s'hagin tret
del mercat (cosa que no crec que se'n hagi tret tants)
quedarien 150.000. Multipliquin per quatre metres, que és
el que desplaça un cotxe, comptant la seva llargària més el
que necessita davant i darrera per no topar constantment
amb 1'altre; ens en anem a molts quilòmetres: ens en anem a
60 quilòmetres de cua. Cotxes matriculats en un any.

�13.

Jo pregunto: "S'han fet 60 quilòmetres de noves vies
a Barcelona, a la província de Barcelona, en el que és
trafic urbà, en el de cada dia, d'anar a la feina? No; no
s'han fet. Tot just ara es comencen a fer els Cinturons. I
ho dic perquè això és símptoma que hi ha creixement econòmic i el creixement econòmic és bo. El creixement econòmic
demana, per fer els seus efectes, un territori que estigui
preparat a rebre la sotregada de l'increment d'activitat
que hi ha sobre aquest territori. Ens hem preparat per
això?
Tercer punt: Els Eixos Transversals són la condició
perquè les activitats econòmiques no es concentrin en la
costa. Catalunya s'ha anat concentrant al llarg de la costa: Les activitats, la demografia, la indústria, la cultura
els equipaments... La solució d'aquest desequilibri té un
nom, que són els Eixos Transversals, és a dir, aquests
camins que condueixen des de l'eix fonamental de la costa-el carrer Major, com he dit a vegades—, cap a l'interior,
cap allà on hi ha, justament, necessitat i possibilitat
d'absorbir noves activitats.
Aquests són, potser: aigua de Tarragona, Cinturons i
Metro de Barcelona, i Eixos Transversals, els tres grans
elements, que han de fer front als tres grans desequilibris
territorials de Catalunya que ara anunciaré i que són:

ELS TRES GRANS DESEQUILIBRIS TERRITORIALS DE CATALUNYA.
Primer. L'excessiva atracció de Barcelona — i ho dic
jo, que en sóc l'Alcalde, perquè no vull que m'ho diguin
els altres, que els altres m'ho diuen amb un to que no és
el que hauria de ser, perquè sembla com si Barcelona tingués la culpa—. A vegades em diuen: "Lleida és la compensació de Barcelona, ha de ser la compensació de Barcelona".
Atenció com es diu, perquè tots som catalans i tots
tenim interès que Catalunya vagi endavant, cada ú jugant el
seu paper i Lleida no està contra Barcelona, ja els ho dic
jo; que en el fons del seu cor, cap català està contra cap
altra part de Catalunya.

�14.

De manera que, diguem-ho fredament, diguem-ho científicament i amb respecte per a tothom: un dels grans desequilibris de Catalunya és l'excessiva absorció, l'atracció
de Barcelona (i deixin que ho digui jo i dit així, d'aquesta forma).
Segon. La congestió interior de la pròpia àrea metropolitana de Barcelona, que necessita recursos — i tothom
ho ha d'entendre, això— perquè si no, no funcionarà bé, ni
per ella ni per fora. Ni Catalunya funcionarà bé si l'àrea
metropolitana de Barcelona que és el seu centre vital està
massa congestionat.
I, tercer. El carrer Major, en definitiva la costa,
l'autopista de la costa sense carrers laterals.
Aquests són els tres grans problemes de l'ordenació
del territori de Catalunya. Més important això que les
comarques.
Jo no dic que les Comarques no siguin importants,
dic: "Es més important això pel bon funcionament de Catalunya que les pròpies Comarques".
Aquests tres i la limitació dels recursos naturals:
aigua, espai lliure, que vol dir espai de respiració però
també corredors de comunicació.
A Catalunya les grans comunicacions van a travers de
congostos (i prou que ho sabeu els habitants de Manresa i
prou que ho saben els de Barcelona que venen a Manresa).
Heu vist el congost de Moneada algun matí, a les 8
del matí? Heu vist el congost de Martorell algun matí, a
les 8 del matí? que tot i que s'hi ha fet el Cinturó del
litoral nou que absorveix molt, absorveix molt però malament, tan malament que hi ha una cua que per sortir cap el
Cinturó litoral s'allargassa cap a Molins de Rei, cap a
Martorell, de cotxes que no hi poden entrar per falta d'un
carril. I la B-30, igual. I el congost del Llobregat, per
Monistrol, és igual.

�15.

Catalunya és un País dens, atapeït; és així, i li hem
de trobar sortides, i li hem de trobar solucions.
Per tant, aquests són altres desequilibris del nostre
País: l'absència d'aigua, d'espai lliure, de corredors de
comunicació i de masses forestals protegides.
Encara no s'ha aprofitat en aquests anys l'existència
de dos punts neuràlgics de Catalunya ben comunicats com són
Martorell (Martorell-Castellbisbal) i Montmeló (MontmelóGranollers).
Per què parlo d'aquest dos punts? Perquè són els dos
punts, jo crec, que el terreny industrial o comercial te
més valor de tot Catalunya i jo diria de tot Espanya. Són
els punts on tot el tràfic pot decidir-se entre l'entrada a
Barcelona o seguir avall cap a Tarragona, o cap a Lleida o
cap a Madrid.
En aquests dos punts, en aquestes dues i gregues en
aquest centre de la i grega que es Martorell (i que és
Montmeló) hi haurien d'haver tingut els dos grans centres
de ruptura de càrrega: és aquí on els grans camions s'han
de convertir en petits camions; és aquí on els trens han de
descarregar i decidir si el que entra, entra dins la ciutat
o segueix autopista avall cap a València o cap a Madrid.
Son aquests els punts de gran servei on
d'haver fet una zona de ruptura de càrregues —com
els tècnics del transport (ruptura de càrregues
muntar i desmuntar, desmuntar del camion gran per
petit o, en el tren gran, els "containers" per
camió de distribució.

s'hauria
en diuen
vol dir
posar al
anar al

On es fa aquesta ruptura de càrregues, aquesta tasca
avui? Al Poble Nou, a dintre del Poble Nou; amb quines
despeses? Infinites: de tràfic, de gasolina, de congestió... generades pel fet que en el punt on hi hauria de ser no
hi és aquest equipament tan necessari per Catalunya.
Aquests són els punts de desequilibri de Catalunya i
aquestes inversions que s'han de fer son les inversions que
els han de solucionar.

�16.

Voldríem una Catalunya, tots (em penso que tots)
atapeïda, perquè ho és d'atapeïda; i rebregada quasi diria
(perquè ho és de rebregada: muntanyosa no és pas un país
franc i pla); però amorosida per la ma de l'home, tractada
com un espai europeu altament urbanitzat, però ordenat,
net, fluït
jererquizat i ben indicat. Voldríem aquesta
Catalunya.
Es pot dir que s'ha fet molt. I a fe que sí que es
cert. Sí perquè, malgrat tot, allà on les institucions
s'han entés per col·laborar ben sovint a instàncies dels
poders locals (i és lògic perquè són els poders local els
que trasvassen la inquietud de la gent cap amunt perquè les
coses es facin), allà on hi ha hagut aquesta col·laboració,
les coses han anat bé.
I a Manresa, en aquest sentit moltes coses han anat
molt bé. Jo he visitat Manresa fa uns anys i l'he tornat a
visitar fa poc i se que la fira i el nou mercat i el centre
cívic de Selves i Carner, penso que es diu, el de serveis
personals, són coses que honoren la ciutat i que demostren
que allò que semblava impossible no ho és si uns'hi posa a
treballar i tantes altres coses que s'han fet.
Sé que se'n ha fet de coses, però se'n ha de fer més
encara. Se n'ha de fer moltes més perquè Catalunya sigui un
país, a més d'estimat, equilibrat.
Tenim (i aquesta és la tesi central) un sistema de
ciutats que ho permet. Altres països no ho tenen això.
Res no integra tant una part en un conjunt com participar en la responsabilitat d'una funció. Hi ha països (i
no és extrany que precisament siguin els països federals)
en què es poden trobar asignades funcions generals i també
descentralizades parts del poder institucional en i ciutats
mitjanes i petites. S'ha de donar joc a totes les ciutats.
El fet que qualsevol ciutadà de Catalunya hagués de dirigir-se algun cop necessàriament a Manresa, a Balaguer, a
Olot, o a Reus, per exemple, fora molt coasionador.
Altres paisos això ho tenen.

�17.

De la mateixa manera que jo em faig fort que Barcelona ha de ser capital espanyola també per fer forta Catalunya, capital espanyola de moltes coses que Barcelona són
mes potents que a la resta d'Espanya o que a Madrid mateix:
l'òpera l'esport la robòtica la moda, suposem. Barcelona es
capital de tot això, no només a tall català a tall espanyol. I això, que vol dir? que han de venir a aquí per
"Alimentaria", que han de venir a Barcelona perquè és aquí
on hi ha la capitalitat espanyola, inclus d'una part d'Europa, en aquests sectors.
De la mateixa manera jo diria, a Catalunya, Manresa,
Olot, Balaguer, Reus... haurien de ser capitals de coses
que ens obliguessin a nosaltres a anar-hi. Això es un país
descentralitzat i Catalunya ho pot tenir gràcies a una
cosa: té una xarxa de ciutats ben construïda, que pot funcionar bé. S'ha de donar joc a totes les ciutats, jo crec
que això crearia una consciència profunda d'un tot orgànic,
no metafísic, no historicista, no abstracte, sinó concret,
real i tocable amb les mans.
Una veritable consciència de país, la veritable consciència de país no es fa entorn de les paraules, que també
hi són també ajuden, hi han de ser; es fa entorn de les
experiències viscudes.
Les experiències viscudes s'han de basar en un sopor t, sense el qual són impossibles. Aquest suport és el
territori. Son les persones que es mouen en aquest territori .
Però deixin-me parlar, encara, d'un altre desequilibri de conseqüències força negatives que es fa encara més
feixut per la seva gratuïtat, perquè és innecessari, perquè
s'hagués pogut evitar.
Es tracta del centralisme en el sentit de concentració institucional del poder. En l'esquema de 38 Comarques
hi ha dos polaritats: un centre i 38 parcs. No hi han mediacions: Es 1 ó 38. No hi han mediacions no hi han poders
intermitjos. En molts casos es tracta de 38 contrapoders,
on el President de la comarca ha estat elegit, justament,
el candidat derrotat de les eleccions en la capital de la
Comarca. Això ha succeït a moltes Comarques.

�18.

Per tant, això pinta com que no és un sistema de
vertebrar, sinó que és un sistema de contraposar. I és un
sistema, en definitiva,
per donar més poder al centre.
Perquè la línia, el cordó umbilical que lligarà totes aquestes Comarques no serà precisament la línia de funcionament del territori, amb un centre i centres de diferents
nivells fins els centres comarcals, sinó que serà més aviat
l'existència en el centre i en cada Comarca d'una identitat
política partidaria.
I això el que farà serà centralitzar més. Deixar més
en mans del centre, tocant tecles i botons, el que pugui
passar a l'Alt Empordà o en el Pallars Lluçà o a Ribera
d'Ebre.
Quan fou restablerta la Generalitat i vam iniciar la
reconstrucció de l'autogovern teniem una oportunitat d'or.
Podiem evitar els errors del passat i els vicis del present. El coneixement de la història i de la realitat ens
servien per això.
En canvi, hem assistit a una excessiva concentració
del poder, a una macrocefàlia, no demogràfica, perquè ja
els he dit que Barcelona no està creixent, i si tot va bé
no creixerà més, sinó macrocefàlia institucional, gairebé
incomprensible.
No s'ha donat cap joc a les altres administracions.
Em refereixo òbviament a l'administració local de tan rica
tradició a Catalunya de tan rica tradició que l'Estatut la
reconeix, i la reconeix com administració de la Generalitat
de Catalunya, i això no passa sempre.
En l'Estatut de Catalunya, l'administració local és
Generalitat, dient que la Generalitat de Catalunya s'estructura en municipis i comarques. Són administració de la
Generalitat. Si van al Canadà, que és un país que he visitat recentment, i que és el país més federalitzat que jo
conec, el Parlament de la Província (Províncies en diuen
ells, del que nosaltres en diem Comunitats Autònomes o
Nacionalitats i Regions) ells en diuen Províncies, tant se
val, el Parlament d'Ontario té més de cent anys d'existència. Déu-n'hi dó, doncs, de tradició federal.
El Parlament d'Ontario és tan fort que Ontario pot
decidir que encara que hi ha la sentència del Tribunal
Suprem canadenc que ha abolit totes les lleis que posaven
trabes a 1'abort, suposem, doncs Ontario pot decidir que en
les clíniques publiques hi haurà tractament d'abort i British Columbia, que és una altra província, pot decidir el
contrari.

�19.

Mirin si hi ha llibertat en un país federal, si hi ha
diferències contra aquells que es pensen que federalisme
vol dir uniformitat. Hi ha Províncies del Canadà que estan
a favor del tractat del lliure comerç amb els EE.UU. i unes
altres, com ara Ontario mateix, que estan en contra, perquè
tenen por que les empreses del EE.UU. marxin cap els EE.UU.
el dia que hi hagi lliure comerç.
Mirin si n'hi ha de llibertat.
Doncs bé, en la Constitució del Canadà, no se'n parla
dels Municipis. En la Constitució. Es parla del Canadà i es
parla de les Províncies i els Municipis són creació de les
províncies.
Però aquest no és el nostre cas, aquesta no és la
nostra tradició, la tradició política catalana és una altra. Es la del Consell de Cent, és la del municipalisme. I
l'Estatut ho reconeix, això, però en l'hora de la veritat
en el moment de reconstruir la Catalunya democràtica i
autònoma, sembla que això s'hagi oblidat. I s'ha fet una
Catalunya autonòmica concentrada amb una institució que és
la Generalitat, oblidant que les altres administracions
també són Generalitat, i això ho diu l'Estatut que reitera
i diu: "l'Administració de la Generalitat serà desconcentrada i descentralitzada". Per aquells que les subtilitats
jurídiques us espantin, no és exactament el mateix:
Desconcentrada vol dir que la pròpia administració
de la Generalitat central també tindrà una presència en les
Comarques o en les regions. Es desconcentrarà ella mateixa.
Descentralitzada què vol dir?
Que hi haurà unes
altres administracions en les quals es podrà delegar una
part del poder de la Generalitat.
Doncs bé, no s'ha donat, tot i la rica tradició de
poders locals de Catalunya, tot i el Consell de Cent, que
és tota una institució històrica, sense gairebé parangó en
la resta d'Europa, (pensem en tot cas en les ciutats del
nord d'Alemania, del nord d'Italia, que van ser molt fortes
i que van ser poders locals molt potents). Però aquí és
evident que hi ha hagut una tradició de poder local potentíssima i tot i amb això, s'ha volgut oblidar.
Els Ajuntaments van quedar postergats — i ara parlo a
nivell d'Espanya— en l'etapa de construcció de l'estat de
les Autonomies. Jo ho admeto això, i a més ho entenc.

�20.

Les grans qüestions, si un pensa en 1 ' època de la
República i en la historia d'Espanya en definitiva, inclus
més enllà, en les Corts de Càdis i el que tenien per endavant per fer era evident que hi havia una sèrie de qüestions: Església i Estat, representació internacional, dignitat del país davant dels altres, reforma militar, estat
de les autonomies, la qüestió nacional.
Segurament aquestes eran les tres, quatre grans qüestions del país, en les quals hi hauríem d'afegir com derivades d'aquestes els temes com el terrorisme.
I temes de gran preocupació econòmica: l'atur.
Doncs molt bé, estiguem d'acord que en una primera
fase l'Estat de les Autonomies no es preocupés més de les
Autonomies, precisament, i no tant, potser dels Ajuntaments. Potser és inevitable, això.
Jo crec que no ho era d'inevitable, però admetem que
era difícil. Jo crec que, en tot cas, l'esforç aclaparador
d'atenció política de les autonomies que s'havia de fer,
explica si més no, la marginació inicial del tema dels
Ajuntaments.
Però ara ja no; perquè hi ha 17 Autonomies, hi ha 17
Parlaments, hi ha 17 paquets de transferències que s'han
fet. Queden serrells. Molt bé, ho llegim cada dia al diari
que discuteixen els serrells i els serrells a vegades agafen tan protagonisme com la pròpia roba, els "flecos" tant
com el vestit, sembla en els diaris, però només són serrells. Es a dir l'Estat de les Autonomies està construït:
hi ha 17 Presidents, 17 Parlaments, 17 Governs, 17 pressupostos que han de durar cinc anys perquè s'ha fet una revisió del sistema financer i ningú no pot piular sobre aquest
tema; per detalls, però no per allò essencial.
Per tant, no tindria sentit que ara no s'ataqués, no
es resolgués el tema de la dotació dels Ajuntaments. I el
tema de la dotació dels Ajuntaments no és només un tema del
pressupost de l'Estat, també és un tema dels pressupostos
Autonòmics.
Jo crec que el que resulta poc explicable és que en
el cas de l'Estat, però també en el cas de la Generalitat,
s'hagi marginat l'Administració local en l'ordenació del
territori.

�21.

No només els Ajuntaments, també les entitats supramunicipals fins arribar al cas de la Institució Metropolitana, ja ho saben vostès, la Institució Metropolitana de
Barcelona, a la pura extinció. I que consti que quan dic
això no defenso una trona, un lloc de poder com s'ha volgut
dir; jo defenso l'existència d'administracions que responen
a problemes reals i que donen solucions. Si d'això en volen
dir contrapoder o una trona de poder, que ho diguin.
La prova que jo no estic defensant cap trona, és que
en la reorganització — s i així se'n pot d i r — del tema
metropolità en la creació de dues Entitats, una d'aigües i
una de transport, una Mancomunitat i tres Comarques, com a
mínim tres, que no conto el Maresme ja que hi han dos Municipis de la Corporació Metropolitana que són Mongat i Tiana
que són del Maresme, n'hauríem de comptar quatre, jo he
renunciat a la presidència del Transport, de l'Entitat del
Transport que presideix la Mercè Sala. He renunciat a la
presidència de l'Entitat de les Aigües, que presideix en
Carles Ferrer, Alcalde de Ripollet i ahir vaig renunciar a
la presidència de la Comarca del Barcelonès, que presideix
en Joan Blanch. I m'he quedat absolutament tranquil. Penso
que és molt millor que sigui així.
La dificultat està en conjovinar tot això, en donarhi un valor de síntesi, en el qual sí que crec que tinc
l'obligació de jugar-hi un paper.
Per tant, quan jo dic que s'ha marginat i que s'ha
menystingut inclus que s'ha anat fins a l'extinció, que no
es pensi ningú que estic defensant una determinada Institució perquè m'agradava aquella Institució, perquè pensés que
donava un determinat poder. No és així.
Abans les Comarques eren subdivisions de la Generalitat. Ara són entitats locals. Hi ha qui pensa o es podia
pensar que el camí que s'havia de seguir era diferent, la
descentralització del poder i les funcions de l'Estat de la
Generalitat, en primer lloc, l'estat de les Autonomies i en
segon lloc continuant cap avall, la descentralització del
poder de la Generalitat cap avall a les Regions i cap a les
Comarques.
I no és això el que s'ha produït.

�22.

Ja saben vostès que són molts els que seguim pensant
que Catalunya, per estar ben estructurada, necessita una
divisió en regions o en vegueries, com deien abans. I que
les vegueries o les subdivisions, (m'és igual el nom), les
subdivisions, la desconcentració del poder de la Generalitat ha de tenir, com a mínim, les quatre províncies actuals, més la província interior.
En el moment en què es reconeix la Regió Metropolitana com el que és, Regió Metropolitana, neix la Regió
interior. No ho dic perquè estic a Manresa, ho he dit aquí,
ho he dit a Vic, ho he dit a Barcelona, ho he dit a tothom.
Es en aquest moment quan pren, justament sentit, la
reivindicació de Manresa de ser cap de Regió.
Mireu, les coses no succeeixen en el buit. A Espanya
hi han 17 Autonomies, ja ho he dit, i aquestes 17 Autonomies també estan fent el seu procés d'ordenació del terrritori.
Hi ha una Autonomia que no em costa res de citar i
que a més està presidida per un President d'Aliança Popular, Aznar, i és l'Autonomia de Castella-Lleó.
Aquesta Autonomia, digue-m'ho tot, aquest senyor està
aplicant una llei que va ser aprobada en una etapa anterior, en la qual hi havia una majoria que no era seva, una
majoria d'esquerres i de progrés.
Però aquest senyor està aplicant aquella llei. I que
ha fet? ha creat una comissió mixta de transferències de la
Comunitat Autònoma als Ajuntaments. I tots els temes de
joventut, de serveis socials, de guarderies i d'esports
estan essent transferits des de la Comunitat Autònoma als
Ajuntaments, perquè aquests senyors s'han adonat (a Castella! el model castellà, fiquin-s'ho al cap això, perquè en
sentirem a parlar d'aquest tema), s'han adonat que tots
aquests serveis personals qui els ha de fer és el poder que
està més aprop de la gent, de les persones, que per això es
diuen serveis personals: joventut, serveis socials, guarderies, esports. Ara mateix estem davant d'una Llei d'esports
del Parlament de Catalunya que arribarà aviat. Ja veurem
què dirà. Jo els aposto que no serà una Llei basada amb el
consens amb els Ajuntaments, que no serà una Llei de transferència als Ajuntaments dels equipaments i de les activitats i dels diners, evidentment, amb els quals s'han de
finançar aquestes competències.

�23.

Això no s'ha fet aquí. Els castellans ens donaran
lliçons. I estic parlant de castellans que no són de la
meva corda ideològica.
S'hauria d'haver cercat un equilibri entre la planificació i l'eficàcia, la coordinació i l'ejecució, la representació i la participació.
Això equival a un equilibri entre Institucions. I
precisament l'equilibri entre Institucions havia estat una
constant històrica del tarannà del país. Llegiu en Vicens
Vives i la seva explicació del què és Catalunya. Llegiu
Notícia de Catalunya, llegiu en Ferrater Mora. La forma de
ser, la manera de ser de Catalunya. Tots insisteixen en el
fet de l'equilibri, justament, de la capacitat de pacte que
té aquest país.
Doncs bé, sortim d'un període històric, acabem un
període històric en què la negació del pacte s'ha convertit
en el motor fundamental de la política del país.
Aquest és el desequilibri. Hem de corretgir aquest
desequilibri per la via que he dit, de l'entesa entre Institucions.

L'EQUILIBRI
Jo aniré de candidat al Parlament de Catalunya, i ho
he dit ben clar. Jo no vaig al Parlament de Catalunya per
fer cap guerra institucional, sinó ben al contrari. Perquè
penso que el Parlament és el lloc on ha d'haver-hi el debat
i allò que s'hagi de debatre que sigui al Parlament, que no
tingui d'anar jo a Manresa -i moltes gràcies d'haver-me
convidat- però que no tingui jo d'anar a explicar a Manresa
quines són les meves concepcions de la política Catalana
que pugui semblar adversatiu o contrari, amb unes altres
Institucions, sinó que hi hagi un lloc, que és el lloc
natural, que és el Parlament de Catalunya on jo pugui explicar quines són les meves concepcions diferents de com
s'hauria d'organitzar Catalunya.
I que un cop obtingut el debat allà, les relacions
entre Institucions, fora del Parlament, és on s'han de
realitzar, tinguin tot el respecte i tot el caràcter de
col·laboració que jo crec que haurien de tenir.
Aquest és l'equilibri que hem de recuperar, el del
debat, per una banda, i la col·laboració per una altra.

�24.

Hem d'anar, i vaig acabant, cap una descentralització
autèntica de Catalunya, cap una corresponsabilitzacio de
cada part en el tot. Aquesta és una idea fonamental.
A principis de segle, un gran poeta català va fer un
article, no era una poesia, era un article, sobre l'Empordà, i deia, parlant d'Europa, precisament, en aquell moment
es parlava d'Europa, també, i què s'havia de fer per entrar
a Europa, per ser com els europeus; i deia aquest escriptor, als empurdanesos, els deia: si hem de ser europeus,
primer de tot hem de ser catalans. Els alemanys, per ser
europeus, no es passen el dia dient que són europeus, es
passen el dia dient que són alemanys i aleshores resulta
que són europeus. I els francesos, exactament igual.
I ell anava molt més enllà i els deia, que amb l'Empordà i Catalunya passa el mateix. "Si vosaltres voleu ser
catalans — e l s deia— digueu que sou empordanesos, que ja
n'hi ha prou". I afegia: "arribarà un dia en què per vosaltres dir-se empordanesos serà el més important". Perquè si
Catalunya, si l'Empordà un dia es quedés sol, si de Catalunya només quedés l'Empordà, si del tot només quedés la
part, Catalunya tornaria a ser.
Però si Catalunya perdés l'Empordà, o Manresa, pel
cas, o Barcelona, deixeria de ser Catalunya.
Enteneu el que vull dir?
En cada part hi ha l'engruna del tot. En cada ciutat
hi ha el tot Catalunya, d'alguna forma, a Manresa, a l'Empordà i a Barcelona.
Que vull dir amb això? Vull dir que Catalunya des del
seu Govern ha de ser prou generosa per reconèixer'ns a cada
un, que som part de Catalunya, que a vegades la podem representar en la seva totalitat. Manresa, l'Empordà i Barcelona. Tots hi cabem.
A vegades es diu que hi ha una tensió entre Barcelona
i Catalunya. Mireu, presentat així com a problema soterrat,
a vegades gairebé inconfesable, és un plantejament una mica
malèvol.
Jo us vull dir que ha d'haver-hi una tensió, sí,
entre el País i la Capital, entre el tot i la part, entre
el País i les seves Ciutats, una tensió sana, que això,
inclus, pot ser positiu, fins i tot molt positiu. Significa
que hi ha País, significa que hi ha Ciutat, que hi ha Capitals.

�25.
El 1714, el país ens va fallar i la ciutat ens va
defensar. Qui va defensar a qui? Quina bandera tenia el que
defensava Barcelona contra les tropes de Felip V? La bandera de Santa Eulàlia? Quina és la bandera de Santa Eulàlia. Es la bandera de Barcelona. Qui la defensava? Rafael
de Casanovas. Què era Rafael de Casanovas? Conseller el
Cap. De què? Del Consell de Cent, que era el Govern d'una
Barcelona, el que ara en diem l'Area Metropolitana perquè
era el mateix àmbit territorial.
Què vol dir això? Que sort en va tenir Catalunya de
tenir Ciutats. Unes vegades ha estat Barcelona, altres
vegades ha estat Manresa. Quan les bases de Manresa, va ser
Manresa. Sort en va tenir Catalunya de tenir Manresa en
aquell moment. I sort en va tenir en 1714 de tenir Barcelona.
Això és el que vull dir. Aquesta tensió és sana, és
bona per al país, és inclus enriquidora.
Personalment crec que d'aquesta tensió equilibrada,
encara ens en falta.
La resta de Catalunya hauria de saber competir més, a
vegades, amb les seves Ciutats, com Barcelona, sense complexes. I Barcelona hauria d'exigir més a Catalunya, sense
manies, perquè tot plegat ajudarà al reequilibri de Catalunya, que és 1'objectiu que ens hem de proposar. Es 1'objectiu per un consens català. Per un consens nacional.
Moltes gràcies.

�</text>
                  </elementText>
                </elementTextContainer>
              </element>
            </elementContainer>
          </elementSet>
        </elementSetContainer>
      </file>
      <file fileId="678">
        <src>https://arxiupmaragall.catalunyaeuropa.net/files/original/30/1144/19880310d_00273.pdf</src>
        <authentication>0e6993e2eb56ad3e6a53f38bc1d3fb53</authentication>
        <elementSetContainer>
          <elementSet elementSetId="5">
            <name>PDF Text</name>
            <description/>
            <elementContainer>
              <element elementId="118">
                <name>Text</name>
                <description/>
                <elementTextContainer>
                  <elementText elementTextId="42351">
                    <text>a-5
^+I

I

Ajuntament
de Barcelona

Alcaldía
Gabinete de
Comunicación

Pza. S. Jaime s/n.
08002 Barcelona
Tel. 301 07 07
Télex 54519 Laye

Conferència de l'Excm. Sr. Alcalde de Barcelona, Pasqual
Maragall, a la Casa de Cultura de "La Caixa ",

a Manresa, sobre

"Reequilibri solidari de Catalunya ".

Manresa, 10 de març de 1988

�1,11

Ajuntamentde Barcelona
Gabinet de Comunicació

r

C~

Ref.:

SENYORES I SENYORS:

VULL GRAIR A FALCA CULTURAL, A AQUEST CONJUNT

D'ENTITATS DINAMIQUES I PREOCUPADES PER LA CULTURA, LA
SEVA CORDIAL INVITACI6. 1S MOLT (LOABLE ;QUE LES ENTITATS
CULTURALS VULGUIN CONiSIXER L'OPINI6 DELS POLÍTICS.

MANRESA 11.5___Jr 7„ VELLACIUTAT.

UN

D'AQUELLS

EXEMPLES QUE LLUÍS RACIODIERO CITA. DE CIUTATS BRESSOL DE
LA CULTURA MEDITERRANIA.

JA ER),

CILITAT_I TENIA INSTITUÏT EL SEU RiIGIM

MUNICIPAL QUAN TOT JUST EREN LLOGARETS PERDUTS ALGUNES
DE LES ACTUALS CAPITALS EUROPEES.

LA T.,ADICI6 INDUSTRIAL I LA IMPORTANCIA COMERCIAL
DE MANRESA, SOSTINGUDES AMB FORÇA FINS AVUI DIA, TENEN
EL SEU ORíGEN EN L'ALBADA. MEDIEVAL.

LES

NOSTRES QUE TROBEM EN EL

PATRIMONI

�Ajuntament 1IWde Barcelona
Gabinet de Comunicació

ARQUITECTCSNIC DE MANRESA: (ROMANIC, G6TIC I MODERNISME I
SN EL TESTIMONI DE L'ESPLENDOR PASSAT PER C) TAMBÉ
L'EVIDéNCIA DE LA SINTONIA DE LA CIUTAT AMB ELS GRANS

MOMENTS DE CATALUnY.A...

MANRESA NO N'HA TINGUT PROU AME SER CIUTAT

IMPORTANT. EN DIVERSES OCASIONS, EN MOMENTS CRUCIALS DE
LA NOSTRA HISTCSPIA, HA DUT LA INICIATIVA EN NOM DEL
PAÍS. HA FET DCAPITAL DE CATALUNYA.

TOT AIXCS HO DIC NO SOLAMENT PER FER L'ELOGI DE LA

CIUTAT SINC; COM

XEMPLE D'UNA ALTRA CENTRALITAT DE

CATNLUNYA.

_ .„..
PER AIX¿ PARLAR A MANRESA DEL REEQUILIBRI DE

CATALUNYA ÉS, ALHORA, UNA SATISFACCICS PER L'ENCERT DEL
LLOC I UN COMPROMIS PER L'EXIGéNOIA DEGUDA AL LLOC.

-------

' TREM DONCS EN MATéRIA

SI HEM DE PARLAR DE REEONILIBRI ES PEROUé A

�de Barcelona
Gabinet de Comunicació

Ajuntament ''NIF

CATALUNYA III HA DESEQUILIBRIS. FINS I TOT NI QUE FOSSIN
MíNIMS, N'HAURÍEM DE PARLAR.

ELS DESEQUILIBRI S S6N ALTERACIONS EN EL COS D'UN
PAíS QUE CAL VETLLAR DE PROP PERQUè PODEN ESDEVENIR
CRàNIÇUES I GREUS.

I ALGUNS DELS DESQUILIBRIS DE

CATALUNYAIESTAN EN CAM1 DE SER -HO, SI NO HI POSEN REMEI
A TEMPS.

NO ES POT NEGAR QUE PATIM DESEOUILIBRI S EN LA
DISTRIBUCI6 DE LA POBLACIo, DE L'ACTIVITAT PRODUCTIVA,
DI', LA CULTURA I DEL PODER
ER POLÍTIC,

A

NI ES

DELS

DESEQUILIBRIS QUE AFECTEN EL PROPI COS SOCIAL.

AVUI

NOMÉS

EM REFERIRÉ A .ALGUN D' AQUESTS

DESEQUILIBRIS DE LA, DISTRIBUCI6 RELACIONATS AMB EL
TERRITORI I EL PODER POLÍTIC.

OMENÇARE DIENT QUE EL QUE NO S'HA DE FER ) DAVANT
----- _
- DELS DESEQUILIBRIS ÉS IGNORAR-LOS. FS ENCARA PITJOR QUE

�-5 -

Ajuntament

de Barcelona

Gabinet de Comunicació

Ref.:

EQ UIVOCAR-NE EL TRACTAMENT

DONC S B, A IXeS

És

EL QUE S I TIA FET F I NS ARA AME EI.S

DESEQUILIBRES D 'AQUEST PAÍS: IGNORAR-LOS.

L EXEMPLE MÉS PECENT DEL MENYSPREU PER

UNA

REALITAT QUE /s'HA VOLGUT IGNORAR, HAN ESTAT LES LLEIS
D ORDENACI6 TERRITORIAL.

SENS DUBTE QUE UNA ORDENACI6 TERRITORIAL RACIONAL,
MODERNA, FETA AMB LA P ARTICIPACI6 DE TOT EL PAÍS -I AIX5
SIGNIFICAVA TENIR EN COMPTE ELS INTERESSOS GENERALS DEL
PAÍS-, HAURIA ESTAT UNA GRAN OPORTUNITAT PER ENCARAR-SE
AME ALGUNS DESEQUILIBRIS.

EN

TOTA DEMOCRACIA H

l HA UNES

CONSTITUEIXEN ELS FONAMENTS DEL SISTEMA.
TENEN UNA FUNC I6 I NSTR

LLEIS QUE
S6N LLEIS QUE

; ÉS A DIR, SóN INSTRUMENTS

QUE FAN FUNCIONAR FE SISTEMA.

AQUESTES

LLEIS HAN DE REUNIR UNA SERIE

DE

�—E;

Ajuntament W de Barcelona

Ref.:

Gabinet de Comunicació

LES FACIN PERDURABLES

REQ UI S ITS QUE

MENTRE

LES

C LRCUMSTANC IE S NO ACONSILLIN CANVI AR—LES —NO UI HA LLEI S
ETERNES — , 1 QUE LES FAC IN NEUTRALS PERQU SERVEI XIN PER
A QUALSEVOL ALTERNATIVA DEMOCRA.TICA.

LLEI S D AO [TES TA NATURALESA S6N LA CONSTITUC I6 I
PER SDPOSAT ,

ELS ESTATUTS ,

PERO TAMBÉ UNA CARTA

MUNICIPAL, I L LE1 S S OBRE MATè' RIES CON LA LLIBERTAT
RELIGIOSA, EL 12¿- G IM ELECTORAL O EL DEFENSOR DEL POBLE.

EN EL PLA DE LA LEG ISLACI6 A UTONC)M I CA PASSA
EXACTAMENT IGUAL

ENTRE AQUESTES LLEIS CAL INCLOURE — HI LES RELATIVES
A L 'ORDEIW‘CI6 TERRITORIAL.

EM SEMPLA QUE N INGII NO PRETENDR1 SERI OSAMENT QUE
L ORD ENAC 16 DEL TER R ITORI NO ES UNA Ot j ESTI6 ES SENCIAL
PER AL FUNCIONAMENT D ' UN P S , 1 QUE LES LLEI S QUE LA
REGULI N CON ST

rruEI

XEN LA MIS IMPORTANT DE

LES

\

�-

de Barcelona

Ajuntament

Ref.:

Gabinet de Comunicació

Q UI N SIGUI
INI C I AT IVES LEGI SLAT IV ES D UNA C.AMBRA , SIGUI
L'1M:B IT : LOCAL, AUTO /i5.11 C O ESTATAL.

L TERRITORI ns LA BASE DE L'ASSENTAMENT DE LES
ACTIVITATS

EL MARC DEL DESPLEGAMENT DE LES

PER AQUESTA RA6 L'ORDENACI6
9*.
STRAT IVA DEL TER RITO RI ES TANr~tArAtn
P OL ICO-ADMINI
1T

REALITZACIONS HUMANES.

DI NTRE DE POC S DI ES FAR1 UN ANY O UE EL P ARLAMENT
DE CATALUNYA APROVI UN P AOUET DE LL EI S D ORDENAC I5
TERRITORI AL QUE INCOMPLIA ALGUNS DELS REOUI SITS QUE, COM
DEIA, HAN DE TENIR AQUESTA MENA DE L LEI S VAN SER
PROPOSADES D'ESQUENA

REALITAT DEL PA

1 EN

S OLL ITARI .

ES VA PERDRE L ' OC AS 16 PEE CORREGIR D ESEQUIL IBRI S I
PER INSTITUIR EL MARC ON ALLOTJAR ELS CANVIS PREVISIBLES
D'UNA SOCIETAT DINIMICA COM LA NOSTRA.

C ATALUNYA f; S UNA S OC IETAT URBANA, INDUSTRIAL 1 DE
••■•■■,■.....•■•••••■•

SERVEIS, ,

PEE TANT, COMPLEXA 1 PLURAL.

�•

Ajuntarnent r de Barcelona
Gabinet de Comunicació

AIXJ5 NO S'HA TINGUT EN COMPTE EN LA DIVISI6
TERRITORIAL, QUE CALCA UN ESQUEMA VELL DE 60 ANYS, COM
SI RES NO HAGUÉS CANVIAT EN AQUEST PAS.

S'HA VOLGUT TIRAR ENDAVANT TINA INTERPRETACI6
HISTORICISTA DE CATALUNYA, IGNORANT REITERADAMENT

LES

APFL.LACILA REALITAT QUE VENIEN DE TOTES BANDES.
- ,

H1 HA QUI VOL VEURE EN AQUESTA ACTITUD LA
SATISFACCT6 INSOLID1RIA D'INTERESSOS DE PARTIT.
PEPA TAMBP.

mns

ns

. ). 1S LA IMPOSICI6, GAIREB1
GREU QUE AIX C

(PERSONAL, D'UNA CONCEPCI6 IMMOVILI STA DE CATALUNYA,
wylbr-Y3D-

"i0"

ES PODIA HAVER TROBAT UN CONSENS SOBRE L'ORDENACI6
TERRITORIAL. EL VOLIEN PPSCTICAMENT TOTS ELS PARTITS,
MENYS LA CIIPULA DEL PARTIT QUE VA IMPOSAR LA SEVA LLEI.

VALORS

COM LA FIDELITAT

CONSTITUCIONAL,

LA

�–9–
Ajuntament lIIWde Barcelona

Gabinet de Comunicació

DISCIPLINA DEMOCR1TICA I EL RESPECTE A LES INSTITUCIONS
OBLIGUEN A L'ACATAMENT DE LES LLEIS INVESTIDES DE
DEMOCRkICA, PERZ SI ESTAN MANCADES DE
RACIONALITAT I DE LEGITIMITAT MORAL NO SON UNES LLEIS
DONES.

ARA TEN IN EL PAIS DESGAVELTAT. AME UNA VELLA
QUE EN BONA PART SUBSISTEIX 1 AME LA NOVA
ORDENACI6 QUE NEIX PASSADA, SENSE CONVICCI6 NI PER AL
PROPI GOVERN DE LA GENERALITAT, QUE HI DESTINA 500
MILIONS DE PESSETES –A REPARTIR ENTRE 38/-= POSAR–LA
ADMINISTRATIVAMENT EN MARXA.

CALDR1 APLICAR MOLTA IMAGINACI6 I MOLTS ESFORÇOS
PER SUPERAR AQUEST DESGAVELL, PER TAL QUE EL PAÍS
FUNCIONI –I FUNCIONI B1– MALGRAT TOT.

NO S'JIA APROFUNDIT PROU EN EL FET INNEGABLE QUE
CATALUNYA ÉS UN SISTEMA. DE CIUTATS.

Ref.:

�4.1

Ajuntament

RIP

–3_0–

de Barcelona
Ref.:

Gabinet de Comunicació

P ERMETI N– E Q UE EN TREGUI ALLGUNES CON SEQN:NC IES I
FACI ALGUNS SUGGERIMENTS.

UN S I STEMA DE C IUTAT S É S UN CONJUNT DE CENTRES
U RB AN S RELACIONATS D'ALGUNA MANERA ENTRE ELLS O
I NTERD EPEND IZIT S QUE CONSTITUEIXEN UN TOT ORG á- N IC

UN CONJUNT A I.Xí MANTINDRI UNA BONA COHES I6 , 1 PER
TANT PODRà PROGR ES SAR CON A SISTEMA, S I TÉ UNA BONA
ESP EC I AL IT ZAC I
----■ • ^«,-4- - y A

6

FUNCIONAL DE LES SEVES P ARTS.

GRAN
S
F. I,S QUATRE
SI CONS ID EREM \\P ER EXEMPLEr
\
,
z
,,
‘
CENTRES ',J1 MI S DE CATA UNYA,./OBSERVEM\ QUE, A GRAN S
\
,-r
TRET S , BARC F ES PODRI A UAL I F I CAP. CON UNA CAPITAL DE
SER VE1 S ,_,-/G IRONA\ OM U NA---/CAP IT L CULTURAL, LLE,IDA CON UNA
C APITAL A GR .1COLA I -_ AR PA GONA COt UNA CAPITAL INDUSTRIAL

NT COP

A I X.6 ES Tá
NO C

DI STOR g I

.

NO ES

ODU IR

I XAT ,

SAT I

EOUIL

�lo

c---N1

r

L

vls

in

7-7111A

ala Mrt

p

7I/4

11-+M 14

C -1\i

1O

P

A

pur-LL 4 1
I ,

,s

A
n4

(21-72)7

aA,
v1

11-r

uk

N'IV"

A c" )

vioN

(I)
CÑ

Qu

4, 2
7

~7-5

Ý

4v T12itk.Dm4,1

CL 717v/b-i

1 41+7v Oh' f 01-T c()

vue..-.7.1L.

W

/uto

c

V/7 ES

tiV) )upc

1 E

/4

.

v• .) '

4.-kfcié9/ J-4-c
S

7» u

/jez
271?
(;&lt; ¿",leti t/,

A

1:416VA
(1`

uu Sr

L4vv 4-

0e-

, C

1

tv

/ o A..)

x
1:5)\_)

a q t" CA

útvtil Ci n") 41,40
-

Wi(

-n) K“:2,
P A A '‘) M), A-

kL,
'Out;

41 . ^ .¿'4.--)44.)1

(ro 7717

fc) el-31-71-)1A)1/

c■\ )

1-1k, 5'

4

5-'0,04

1.7

1--)\-) 1 4)1
L'

G. c . c.,

4

t;frob

LS

11-A- 37-711- ftT4 Pa (

vKJ PAI\- ta- L- 15' t -0 0-4 t 7

Ç1 Lro

A &lt; • ) (sT

AJA 4 Luk c L

*VM-EY\i 13,

KYt_ (54 \t ui

72:1k) 4'1 ift- Ve-112 Ock-

,4Ì4

T71,-

1

c-

)FT)'

41-

UAJ d-5"-

PLV\g/uc5
V-74k-lk__

�I t2
k
1» CY1

Q

tic

Ji)

/

(„4-1811-175

4_1)/4

ij L'`

c--tyvc

o - TE ti. s

k)

PC1- UK,1 tir

19

-A-

e ‘,/(Á erT7/1 t)f -

t-Yrc

c11-47"

d'o (A 74-

1.»&lt;‘

:?

0,4

C-(

u (r.-

-

XA41-i
A71

L 5-

1;111
g

(_11

p

it

A

(-r

t--

1:73

/

(Ái ft-2

í

r
trcy

-2-7m-kú Q

-7-71-ju

5' -

/Mill o !fin

G-44---

Ait4ç

Li

u, ¿s--

Pti

-7-M

P -t-14 /1. e n__ mu T'y

UN

CA,"

LLOP

í

L

C7117

'bu

e›-k_ ,tri

.¿).

¿,‘iiif ti

tt/L,¿''

11341,f7ó

7Z-N As^f4

p

A:14

oi u e

tk-1. t

J)

Z/

f.

C

UN

C

tlfun49,4
S,(

v, E-k)

Lz
-

7,. / itev neb-iv 6k-L-

cM-7tt- 4

IN1

0:7

Ltutjt 7-

2

e"›,)

t-1/01 PC1

p egi 4iò

t:U/1 tY1

--rtflvevu

/vi"

®

/01 u tj

/VD 71-:-L51-

3.-x) /4

fb)1-(11

p (Mi

cPki 7711-'1'

mi c.

tN

A i-ers

i

I) e- iikb/I'z b fo--14

b9 fh c Civ rAii ay /10 ik-L.s. ¡

L-1,4;ukpq

kvo A

7

L-ve n

quc

7 a-7,

r+/-1-7¿),.7zhAir;

íJ Ao riz)

viaj u_s

4-71 nt,,

u ivç., r/ 01,-14 (5 Y\ ,CLA A:1LS f)° A-cc
ADvr-1

DeT-111_4

r) '47"j&gt;

/

�- U
Z. 1'1/4:i j' '

'

Otjt

94

? ')

í fr

/ 0 '7

A "1,

5
J °'1

C

tilAj

4141

14jj

4 ii,;(1 1,4,

. -111.,t

Enruc,

0/—

PP1-5&gt;

ti? cm))

C

1,--

/4

L 044r5

P. 67--EÇ

1--k) Q

jloo

IN c Ptin itrki

us Po a t &lt;'))

'41

11/4:1*\1 S

it 47-

Pi,/

1-11'14

-¿-1

n 014 C4 1

1,-ta 'u tr iv e3

Z)L.

ít

r

o

crA

,- --b C

Ci

El_ 5-

k)

CY1

it IJAJ 4

t ouihi4 ÆL 71-1,

pe:

DC---01\1 C-(9x»,7k.

uík

p

ES LÁ

e-- ihÌIVL24J

0-0

(_

JIG iu 4

p; ptr! et_ü/v

4L

DN

/ ; DA cr

t ék J Di bt-1,--iiVid

Chii

AV

ti 5 cn ,scz),s

ityvj Ue)i sit-t 5

N D C1-1-4 L e », Th ki -L)
1-44

ro /\j

òðiL

¿MyA

ite

r

ITJ

¿..„ 4C.,'?..)ru .(_)-71 J4 0 - ,Ot

L 70 n-ç LS Az-P 77117 4

U)S-77.1

)A

-l4Lìe,f

/9 9 ut?(,,

p

o

él

71

5

c-Ncts/V4
I

1-1

4-;77/

et-ckv

C11)7

ûìb/;,v, ilovrTYL

egk

pj

uf-77h u/u 74

74-a-99 11 -Yt4 ks

-0(

C

7,-),

th

A01 S- ¿- 41-Wt. 4PC_S

�r

L. JUA 771-9

1, A

A-i

11-n—t)

/15-1 c-k" itt
L L (bit 1-

11-7'
C71 ki

h

()NI

(i-Y1

Ale

5
-

M-7.4

F0-74 t- 517-)-1- S

tt.,6--

ít,,,
if¿ii) 2

tr)

ja_Anav, (c4

4¿2

�/0

11

Ai ¿

0

u 01 te 71- t)

'

q4

I?

é)f

1(

ti 1)

1 uo out_
tfj.,-091

-1-)1 kr-T7W44

-r-m, 1 0

of

?c, 7

-1

(

1

(J

12 G570 ,1-7

I

itAr o

—

oLA:

fl oPt-U

u frbiUŠ

P A F-c-7

1/1

pm

Ot

10(1'1

1 o fi)4

t-gti)

kt 4

k 57) ib ti/

11---)121)

L Lk

tr,

i

Lo(-1¿ 1

1117\i eit 11-1

Cbç e-,

Ý)t:

F.01
11

a

ftgi)

11

st

r-ite)1, CA-;1".

£1/77\

n-'1

Cj

o

VA/

--771

LrIT

A e-

2

f

((N d1ì)

1 7--A-y-vT

779ií1

'SO 00

u io r. /1 ( N; 7741c/K
C

C

/1 ()PI/

Al U4

s

g Ly1

P tì

t

(-)¿

5-

L

t-n-n

liírtiq Ìt 19( -- (4J/717-

�—11

IlE

Ajuntament MY de Barcelona

Gabinet de Comunicació

Ref.:

B— ES N E CŠT3 AR I QUF El CONJ

PER6

TING jNA

EI

BONA ISTRI
OM.

RES NO INTEGRA TANT UNA PART EN UN CONJUNT COM
PARTICIPAR. EN LA RESPONSABILITAT D'UNA FUNCI¿.

Hl HA PAÏSOS —I NO ES EXTRANY QUE PRECISAMENT
SIGUIN PAYSOS FEDERALS — ON ES PODEN TROBAR ASSIGNADES
FUNCIONS GENERALS I TAMO. DESCENTRALITZADES PORCIONS DEL
PODER INSTITUCIO.11AL—EN_CIUTATS MITJANES I PETITES.
----___
\,_ __--------

S'HA DE DONAR JOC A TOTES LES CIUTATS.

EL FET QUE QUALSEVOL C IUTAD. DE CATALUNYA HAGUÉS
D

E

DIRIGIR — SE ALGUN COP NECESSARIAMENT A MANRESA,

BALAGUER,

OLOT O REUS,
—

PER EXEMPLE,

Fc;RA MOLT

_

COPESIONADOR. CPEARIA UNA CONSCIèNCTA PROFUNDA D'UN "TOT

ORGINIC", UNA VEPITABLE CONSCIENCIA DE PAÍS.

�,5:11,mt

– 12 –

Ajuntament 1111, de Barcelona

Gabinet de Comunicació

Ref.:

XeS QUE SEMBLA CONVENIENT SIGUI POSSIBLE,

PsERQU

CONC EPC I

ENACt0 TER RI ( AL N SP IRADA

C AL UNA

ERENT -QUE LA I

DE CAT ,UNYA

FINS A' S ' HA

I CAL TAMEE UNA BONA XARXA DE C OMU N I 1, 13. HEN
--411
CONNE X I ç-Y"-----)
U, A
INCONGFUJeT I A DE TENI
LA
DE RESOLDRE
TRONC
TRAVE
N OST

P

PAIF7 AI4B EL • I STEI, A EUROP

L /U PI STA

I MA JCAR D CAP

DE CIUTAT

I ir

RITA

A

EN EL

OPI 515 EMA E CIUTAT

NI HA UN ALTRE DESEQUILIBRI DE CON SEO.

NC IES FORÇA

NEGATIVES n uF, ES F A ENCARA PrIFS FEIXUC P ER LA SEVA
GRATUS.:TAT , JA QUE 5 'HAGUS PO GUT EVITAR FAC I LMENT

ES TRACTA DEL CENTRALISME AUTONal I C EN EL SENTIT
D'UNA CONCENTRACIÓ; INSTITUCIONAL DEL PODER.
j

�—]-3

Ajuntament ni' de Barcelona
Gabinet de Comunicació

Ref.:

QUAN FOU RESTABLERTA LA GENERALITAT I VAM INICIAR

LA RECONSTRUCCI6 DE L'AUTOGOVERN, TENíEM UNA OPORTUNITAT

D'OR. PODIEM EVITAR ELS ERRORS DEL PASSAT I ELS VICIS
DEL PRESENT. EL CONEIXEMENT DE LA HISTORIA I DE LA
REALITAT SERVEIXEN PER AIX¿.

EN

CAITVI,

HEM

ASSISTIT

UNA

A

OBSESSIVA

CONCENTRACI6 DEL PODER, A UNA MACROCEFALIA INSTITUCIONAL

q 7UREB1 INCOMPRENSIBLE.

NO

S'EA DOMAT CAP JOC A

---ADMINISTRACIONS.

I

EM

--REFEREIXO

L'ADMINISTPACI5 LOCAL, DE TAN RICA

EL S

ALTRES
----____,
A
5BVIAMENT
LES

TRADICIÓ A CATALUNYA.

AJUNTAMENTS VAN QUEDAR POSTERGATS EN L'ETAPA

DE CONSTRUCCI6 DE L'ESTAT DE LES AUTONOMIES, I CREC
PERSONALMENT QUE LA MARGINACI6 NO ERA INEVITABLE. PER¿'',
L'ESFORC

ACLAPARADOR D'ATENCI6

POLíTICA A LES

AUTONOMIES QUE S'HAVIA DE FER, EXPLICA, SI MS NO, LA
MARGIIIACTZ INICIAL.

�de Barcelona

Ajuntament
Gabinet

de Comunicació

Ref.:

EL QUE NI TAN SOLS RESULTA EXPLICABLE ÉS QUE LA
GENERAL I TAT MARG INÉS
AJU NTAMENT S I LES

ELS

TZLZALIU
P,
ENTITAT

n

ARRIBAR, EN EL CAS DE LA €411114
BARCELONA A LA PURA E

LOCAL,

L ADMINISTRACI6

rri

T .

METROPOLITANA DE

O 0 ETZ.,
/*-c-

ACUESTA ACTITUD NO

rI 7 e:4-r
C.

UNA
:

/111,7 ,/r1,

1S CASUAL NI CIRCUMSTANCIAL

CORRESPON TAMBÉ A UNA CONCEPCI6 DETERMINADA DEL PODER,
DERIVADA DE LA CONCEPCI6 DE CATALUNYA A Ol M ' HE REFERIT
ABANS.

PODEM TROBAR — NE UM EXEMPLE IL LUSTRAT I U EN LA LLEI
QUE ESTABLEIX LES COMARQUES.

SI, CON D EI E M , LES COMARQUES ACTUALS

CALQUEN

TER RITORIALMENT LES DELS ANYS 30, FUNCIONALMENT S6N BEN
DIFERENTS

D

'AQUEL LES.

LES COMARQUES
. D s ANYS ' 30 EREN CONCEBUDES COM A
_

ENTITATS PER A LA DE'SCENTRALITZACI6 DE L IADMINISTRACI5

TKOIVA-:

7714X1 5

,+1)icit 04-n. -(7

�- 15-

wIIIff

Ajuntament IV de Barcelona
Gabinet de Comunicació

Ref.:

DE LA GENERALITAT, EREN, EN DEFINITIVA, o RG .ANS DE GOVERN

* )P.G AN S CONCURRENTS DE
DE LA GENERA...1,1'1' A T . ARA S6N C
L'ADMINISTRACIS LOCAL.

EL CAN QUE S HAVI A DE SEGUIR ERA JUSTAMENT EL
CONTRARI . LA DESCENTRALITZAC Io" DE PODER 1 DE FUNCIONS DE

fi

L ESTAT A LA GENERALITAT , NO S HAVI A D ATURAR A LA/
GENE RALITA T HAVI A DE CONTINUAR AVAL L

HAURI A D HAVER CERC AT UN EQ UI L I BRI ENTRE LA
PLANIFICA,CI6 I T., 'EFICCIA, LA COOR ISIAC IC; I L _EECUCI6,
LA RE PRETAC I6 I LA P ART I C IP AC le; . A IX¿') EQ UI VAL A
EQUILIBRI ENTRE IN ST ITUC

I PRECISAMENT L'EQUILIBRI ENTRE

INSTITUCIONS NAVIA

ESTAT UNA CONSTANT HI STCSRICA DEL TARANN DEL PAí S .
vyy

TIEM DE CORREGIR AQUEST DESEQUILIBRI PER LA VIA DE
LA CESSI5 O DELEGAC I5 DE FUNCIONS A LES ENTITATS QUE

MIL LOR PODEN RE/P..11T ZAR-LES . A LES ENT ITAT S QUE TENEN
-my

UNA EX? ERICe.NCIA SECULAR DE CONTACTE AME ELS CIUTADANS,

�—16—

EMMI

Ajuntament 1111, de Barcelona
Gabinet de Comunicació

DIPOSITARIS uLTIMS DEL PODER,

Ref.:

DESTINATARIS GLTIMS DELS

SERVEIS. AIX COHESIONARIA EL NOSTRE SISTEMA DE CIUTATS.
ENFORTIRIA EL PAÍS.

MEM D'ANAR CAP A UNA DESCENTRALITZACI¿ AUTNTICA
QUE AJUDI NO NOMS A CONSERVAR LES CARACTERÍSTIQUES DE

/

CADA CENTRE RECEPTOR, SIN6 TAMB1 A RENOVAR-LES A TRAVf,S-'
DE LA CORRESPONSABILITZACICS EN FUNCIONS ESPECÍFIOUE, O

GENERALS.

NO ELS ESTRANYAR S QUE ELS VULGUI DIR, PER ACABAR,
ALGUNA COSA SOBRE BARCELONA 'EN RELACI6 A CATALUNYA.
PARLAR DEL REEOUILIBRI DE CATALUNYA SENSE PARLAR DE
BARCELONA SERIA COM ESCAMOTEJAR UNA PART SUBSTANCIAL DE
TAN, QÜESTI5.

D'UN TEMPS ENCS S'INSINUA, S'ARRIBA A DIR, A CAU
n'ORELLA, AMB CIRCUMLOQUIS, QUE III HA UNA TENSI6 ENTRE

-

�-

Ajuntament

17 -

de Barcelo

Gabinet de Comunicació

Ref.:

EL PAíS 1 LA CAPITAL. ENTRE CATALUNYA I BARCELONA.
•

-•

PRESENTAT
I

"CONFESABLE,

AIXÍ, COM A PROBLEMA SOTERRAT, GAIREBA.

fiS

UN

PLANTEJAMENT

MALVOL.

)1,1,4,1
JO ELS VULL DIR QUE HI HA D ' HAVER UNA TENSI6 ENTRE
. .
EL PAíS I _LA CAPITAL__ -AMA TENS 16 SANA-,

I

QUEIX6 AS

PO SITIU, PIES 1 TOT MOLT PO SITIU . SIGNIFICA QUE
PAÍS

I

Hl

HA

QUE Hl HA aisiT AL

LA TENSI6 ENTRE EL PAíS I LA CAPITAL AS UNA
CONSTANT -UNA DI NAMICA EN RIQ UIDORA- EN LA HI STCSRIA DE

\ i LES NACIONS ET1ROP EES .

A COMI CI6 ,

AS CLAR,

QUE SIGUI UNA TENSI6

DO ITILIBRADORA , QUE A PROFITI A LES DIJES PARTS . AQUESTA

MENA DE TENSI6 fiS LA QUE HAURÍEM DE SABER PROMOURE I
MANTENIR EN EL NOSTRE PAÍS.
-------z.,TP
A

OUt

P ERS ONALMEET CREC QUE ENCARA EN S EN FALTA, Trt:,

7

�1-7.!

Ajuntament mo

de Barcelona

Gabinet de Comunicació

BARCELONA,
CATALUNYA HAURIA DE COMPETIR MÉS AMB
SENSE COMPLE XD S ,
CATALUNYA, SENSE

A
I BARCELONA HAURIA D'EXIGIR MÉS

uNtlIES

TOT PLEGAT M'UD ARZi AL RE EOUILI BRI DE CATALUNYA,
QUE 1S L'OBJECTIU QUE ENS HEM DE PROPOSAR.

.ÉS

L'OBJECTIU PER UN CONSENS CATALii, PER UN

CON S EN S NAC TONAL.

MOLTES GRaC IE S .

�</text>
                  </elementText>
                </elementTextContainer>
              </element>
            </elementContainer>
          </elementSet>
        </elementSetContainer>
      </file>
    </fileContainer>
    <collection collectionId="30">
      <elementSetContainer>
        <elementSet elementSetId="1">
          <name>Dublin Core</name>
          <description>The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/.</description>
          <elementContainer>
            <element elementId="50">
              <name>Title</name>
              <description>A name given to the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="39357">
                  <text>09.01. Activitat de representació (com a Alcalde)</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
            <element elementId="40">
              <name>Date</name>
              <description>A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="39358">
                  <text>1982-1997</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
            <element elementId="41">
              <name>Description</name>
              <description>An account of the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="43845">
                  <text>Aquesta sèrie agrupa els documents sorgits de la funció representativa de l'exercici del càrrec d'Alcalde de Barcelona.</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
          </elementContainer>
        </elementSet>
      </elementSetContainer>
    </collection>
    <itemType itemTypeId="22">
      <name>No tenen tipus</name>
      <description>Tipo temporal para mapear las fichas sin tipo a la base resource template de Omeka S</description>
    </itemType>
    <elementSetContainer>
      <elementSet elementSetId="1">
        <name>Dublin Core</name>
        <description>The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/.</description>
        <elementContainer>
          <element elementId="43">
            <name>Identifier</name>
            <description>An unambiguous reference to the resource within a given context</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="16663">
                <text>4050</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="50">
            <name>Title</name>
            <description>A name given to the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="16664">
                <text>Conferència de l'Excm. Sr. Alcalde de Barcelona, Pasqual Maragall, a la Casa de Cultura de "La Caixa", a Manresa, sobre "Reequilibri solidari de Catalunya" Conferència dins el Cicle Falca Cultural</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="39">
            <name>Creator</name>
            <description>An entity primarily responsible for making the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="16666">
                <text>Maragall, Pasqual, 1941-</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="42">
            <name>Format</name>
            <description>The file format, physical medium, or dimensions of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="16667">
                <text>Textual</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="53">
            <name>Abstract</name>
            <description>A summary of the resource.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="16668">
                <text>Els 3 grans desequilibris territorials de Catalunya: l'excessiva atracció de Barcelona, la congestió interior de la Area Metropolitana de Bcn, la autopista de la costa sense carrers laterals.Després de 10 anys encara falta l'aigua de Tarragona, Reus, etc., l'eix transversal, el nou Pla de Metros, el sistema ferroviari, sistema de protecció forestal, aparcament a les platges, etc.</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="81">
            <name>Spatial Coverage</name>
            <description>Spatial characteristics of the resource.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="16669">
                <text>Casa de Cultura de La Caixa, Manresa</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="44">
            <name>Language</name>
            <description>A language of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="16671">
                <text>Català</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="49">
            <name>Subject</name>
            <description>The topic of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="22234">
                <text>Cultura</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23669">
                <text>Municipis</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23670">
                <text>Gestió pública</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23671">
                <text>Societat</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23672">
                <text>Legislació</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23673">
                <text>Administració local</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23674">
                <text>Barcelona</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23675">
                <text>Territoris</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23676">
                <text>Acció política</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23677">
                <text>Caixa d'Estalvis i Pensions de Barcelona</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="41">
            <name>Description</name>
            <description>An account of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="23678">
                <text>2 fitxers, amb versions diferents. Una d'elles conté notes manuscrites de PM.</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="51">
            <name>Type</name>
            <description>The nature or genre of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="28296">
                <text>Conferència</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="40">
            <name>Date</name>
            <description>A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="40757">
                <text>1988-03-10</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="90">
            <name>Provenance</name>
            <description>A statement of any changes in ownership and custody of the resource since its creation that are significant for its authenticity, integrity, and interpretation. The statement may include a description of any changes successive custodians made to the resource.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="43381">
                <text>Aquest document forma part del fons municipal de l’Ajuntament de Barcelona (productor de la documentació) i és còpia digital de l’original custodiat a l’Arxiu Municipal Contemporani de Barcelona.</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
        </elementContainer>
      </elementSet>
      <elementSet elementSetId="4">
        <name>EAD Archive</name>
        <description>The Encoded Archival Description is a common standard used to describe collections of small pieces and to create hierarchical and structured finding aids.</description>
        <elementContainer>
          <element elementId="98">
            <name>Level</name>
            <description>The hierarchical level of the materials being described by the element (may be other level too).</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="16673">
                <text>Document</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="95">
            <name>Arrangement</name>
            <description>Information on how the described materials have been subdivided into smaller units.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="46227">
                <text>UI 175</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
        </elementContainer>
      </elementSet>
    </elementSetContainer>
    <tagContainer>
      <tag tagId="1">
        <name>Discursos i conferències</name>
      </tag>
    </tagContainer>
  </item>
  <item itemId="1154" public="1" featured="0">
    <fileContainer>
      <file fileId="688">
        <src>https://arxiupmaragall.catalunyaeuropa.net/files/original/30/1154/19880422d_00286.pdf</src>
        <authentication>a828a480c6f8d9e57754a301fd3efcf7</authentication>
        <elementSetContainer>
          <elementSet elementSetId="5">
            <name>PDF Text</name>
            <description/>
            <elementContainer>
              <element elementId="118">
                <name>Text</name>
                <description/>
                <elementTextContainer>
                  <elementText elementTextId="42361">
                    <text>Ajuntament
de Barcelona

Alcaldia
Gabinet de
Comunicació

Plça. S. Jaume sin.
08002 Barcelona
Telèfon: 301 07 07
Tèlex: 54519 Laye e

Conferència de l'Excm. Alcalde de Barcelona, Sr. Pasqual
Maragall, a Berga sobre "Els Jocs Olímpics i la
Catalunya d'avui".

Berga, 22 d'abril de 1988

�2

SENYOR ALCALDE,

SENYORA REGIDORA,

SENYORS

REG IDORS, SENYORES I SENYORS,

VULL AGRAIR LA INVITACIQ QUE HE REBUT DE L'ALCALDE
SR. AGUSTÍ FARRÉ PER VENIR A BERGA A PARLAR-LOS
D "AQUESTA GRAN IL.LUSIo COL.LECTIVA, D'AQUEST GRAN REPTE
QUE ÉS EL '92, I TAMBÉ PARLAR-LOS, ÉS CLAR, DE
CATALUNYA.

ESPERO PODER VEN IR TAMBÉ A BERGA PER LA PATUM EL
PRIMER COP QUE EM SIGUI POSSIBLE, I POTSER PODRà SER JA
L'ANY QUE VE.

ARA JA ÉS MÉS FàCIL ARRIBAR A BERGA. PER HA
7

COSTAT MASSA TEMPS I ESFORÇOS PORDER-HI ARRIBAR AMB
k_

CERTA FACILITAT.

EN UN PAÍS COM CATALUNYA ICA FACILITAT DE MOVIMENTS
PEL TERRITORI FS CRUCIAL, ES DETERMINANT PER A LA
VITALITAT DEL PAÍS.

�MOLTS, LA MAJORIA, IMAGINaVEM FA 12 ANYS, 10 ANYS,
AMB LA IL.LUSIQ QUE SENTIEM PEL PAíS QUAN EL 76 I EL 77
EREM ALS CARRERS I A LES PLACES DE LES CIUTATS I LES
VILES DE CATALUNYA EXIGINT LA LLIBERTAT I L'AUTONOMIA,
IMAGINáVEM LLAVORS QUE BEN AVIAT SERIA FACIL ARRIBAR A
BERGA QUE TINDRÍEM MÉS QUE ENLLESTIDA LA DIVISI6
TERRITORIAL DE CATALUNYA I L'ORGANITZACI5 D'UNA NOVA
ADMINI STRACIó, QUE L'EIX TRANSVERSAL ESTARIA ACABAT, QUE
TARRAGONA

I

REUS I EL GARRAF TINDRIEN AIGUA, QUE LES

RIERES DE CATALUNYA NO SERIEN PUDENTES, QUE EL SISTEMA
DE

DEPURA

L-

CIó

LA

NAURT

.

► :

MILLORAT

OSTENSIBLEMENT,

QUE

RIA CAPDAVANTERA A " ESPANYA

COMPARABLE A LES MILLORS D'EUROPA,

I

QUE LA TRADICIó DEL

PATRONAT MUNICIPAL ESCOLAR I LA UNIVERSITAT AUToNOMA DE

s'

LA REPUBLICA NO S'HAURIEN ESTRONCAT, QUE ELS 600.000
POBRES QUE AVUI HUI HA EN AQUEST PAÍS ESTARIE ' ATESOS,
QUE ELS ROBL EMET D'INSEGURETA I DROGADICCI. NO HAURIEN
ARRI '

AL GR U DE MANCA D POLÍTIQUES D FINIDES QUE

-L/

AVYl OBSERVEN/

15
(:) ,)-In, trv-741.^1 0 ifpit i_ u e _ ç ( ^ J v,En4
\-

!717&gt;

(^^^^^

�IMAGINaVEM EN FI, QUE L'ATUR HAURIA DISMINUÏT I
QUE UNA POLí,TICA INDUSTRIAL DE PROMOCIp INDUSTRIAL DE
PROMOCIó PRóPIA DE CATALUNYA HAURIA CONTRIBUÏT CLARAMENT
A LA MILLORA DE LA SITUACIp, EN AQUEST TERRENY.

ES CERT QUE TAMBÉ PENSAVEM QUE EL TRIBUNAL SUPERIOR
DE JUSTICIA DE CATALUNYA JA S'HAURIA FORMAT, QUE
L'ADMINISTRACIó PERIFèRICA DE L'ESTAT S'HAURIA ADAPTAT
ALS ESQUEMES TERRITORIALS CATALANS, QUE S`HAURIEN
D'HAVER APROVAT TEMPS ENRERRA, MOLT ABANS I, PER TANT,
QUE MOLTS PROBLEMES QUE TENIM, NO NOMÉS A CATALUNYA,
S I Nó A LA GOVERNAC Ió ESPANYOLA EN EL SEU CONJUNT, TAMBÉ
ESTARIEN MÉS BEN SOLUCIONATS, MÉS AVANÇATS.

PER AIX6 NO TREU EL FET EVIDENT QUE ARA, I AQUÍ,
A CATALUNYA, NO S'HA SABUT DONAR SOLUCIONS ORIGINALS I
PROFUNDES A MOLTS DELS PROBLEMES DEL MOMENT, QUE
CATALUNYA, LA CATALUNYA QUE TENIM AVUI, NO ÉS NI DE BON
TROS, AQUELLA QUE FA DOTZE ANYS ESPERáVEM DE TENIR, A
HORES D'ARA.

�-5-

._..._... d... ^..,.,.

NO P

D

IN QUE TOT AIX6 NO TÉ RES A VE

AMB EL

JOCS OL,MPICS. ES IMPOSSIBLE DISSOCI A ? LS JOCS DE LA
REALITAT ACTUAL D PACS, DE TOT E •UE NO S'HA FET I DE
TOT EL QUE HAUREM D FER, P• S JOCS I, SIMPLEMENT,
PERQUè S HAVIA DE FER A

PERMETINT-M

AVANT

D

LUNYA.

E DEMOSTRAR-LOS QUE ESTEM

CAIXEN PERFECTAMENT I

ENS DONEN AUTf^NTICA DIMENSI6 DE LE OSTRES INQUIETUDS
I ESP

CES. SQN MOLTES LES PECES A TEN ' EN COMPTE I,

ÉS C',AR,

NOMÉS PODRÉ REFERIR-ME A ALGUNES .

CATALUNYA APAREIX AVUI ALS ULLS DE L'OBSERVADOR, EN
LA TACA DE LA NOVA CARTOGRAFIA PER SATèL.LIT I EN LA
REALITAT DELS SEUS FLUXOS ECONoMICS I SOCIALS, COM UNA
XARXA DE CIUTATS, COM UN CONJUNT D'AGLOMERACIONS
HUMANES, PETITES I NO TANT PETITES, MITJANES I MÉS
GRAN S.

AQUESTA XARXA TÉ UNA LoGICA CREADA PER LA

1

�HISTòRIA, PRODUCTE DELS FACTORS NATURALS I, A VOLTES,
RESULTAT TAMBÉ D'UNES DETERMINADES POLÍTIQUES,
ENCERTADES O NO.

HORES
TERRITO - AL
PRIMER,

D'ARA,

UNA

POLÍTICA

HAURIA D'HAVER TINGUT COM A
OBTENIR EL MàXIM EQUILIBRI

'ORDEN IQ
JECTIU:
RITORIAL I

FUNCIONAL I L MÉS GRAN QUALITAT DE DA POSSIBLES PER
AL CONJUNT DEL P

AMB EL -fiTIM DE SACRIFICIS PER A

CADASCUNA DE LES SEV

I SEGON, - • CORRECTA C NEXIá INTERNA DE CATALUNYA,
ENTESA CO AQUEST CONJUNT D'AGL' ERACIONS HUMANES, COM
AQUES

XARXA DE CIUTATS, I LA CO EXIQ TAMBÉ AMB EL

S STEMA MÉS GRAN DE CIUTATS QUE ÉS EURO

EL TERRITORI D'UNA REGIO O SUBREGI6 EUROPEA, PER
TAL D'ACONSEGUIR EL M à XIM POSSIBLE DE RESULTATS
ECONñMICS I SOCIALS PER ALS SEUS HABITANTS, HA D'ESTAR
BEN ESTRUCTURAT EN SI MATEIX I BEN LLIGAT AMB L'ENTORN
CONTINENTAL.

�D'AIXó VOSTèS, AQUÍ, A BERGA EN S6N PROU
CONSCIENTS PER LES DIFICULTATS DE COMUNICACI6 QUE DURANT
TAN? TEMPS HAN HAGUT DE PATIR.
y
Ln

^

EUROPA TÉ LA SE A ACTIVITAT FORTAMENT CONCENTRADA
EN UN ESQUELET URBS. i LA BONA CONNEXIp DEL SISTEMA DE
CIUTATS CATALà AMIS AQUEST TEIXIT URBà-INDUSTRIAL I DE
SERVEIS DEPèN, AQUÍ Sí CRUCIALMENT, DE L'AREA
METROPOLITANA I FINS I TOT DE LA REGIÓ METROPOLITANA DE
BARCELONA.

PERQU LA CAPITAL D'UN PAÍS JUGA NO SOLAMENT EL
ROL DE MOTOR DEL SEU TERRITORI, ENTóS COM UNA
ARTICULACIÓ DE MOTORS ALTERNATIUS I COMPLEMENTARIS, SINÓ
TAMBÉ, EL DE PUNT DE CONNEXIÓ VERS L'EXTERIOR.

LA FAL.LACIA DE L'OPOSICIp BARCELONA- CATALUNYA

NO FS CERT QUE CATALUNYA S'HAGI DE PLANTEJAR LA

�CONTRAPOSICI6 O L'OPOSICIó ENTRE DUES CONCEPCIONS: UNA,
LA

"BARCELONINA

I

L'ALTRA,

ANTIBARCELONINA,

COMARCALI STA O SENZILLAMENT CATALANA.

NO S'ENTÉN QUe VOL DIR ACTAMENT Qjt ES BATEJA LA
PRIMERA DE LES OPCIONS 04; LA DE LA ÇrATALUNYA-HANSEaTICA
/
^ ,rr'.
I LA SEGONA COM LA " LA CATALUNYA-CIUTAT. MAI AQUESTES
DUES CONCEPC O S, SI ÉS QUE SE'N POT PARLAR COM DE
CONCEPCION EN EL MAT • X SENTIT L'UNA I L'ALTRA, NO HAN
ESTAT 01 5SADES.

ES BO QUE HO ESTIGUIN ARA.

ÉS CERT, EN CANVI, QUE HI HA HAGUT HISTQRICAMENT
UNA CONTRAPOSICI6 ENTRE UNA CONCEPCIó MÉS URBANA, MÉS
INDUSTRIAL, MÉS EMPRENEDORA, DE CATALUNYA I UNA ALTRA
CONCEPCI6

MÉS

TRADICIONAL,

MÉS

PAIRALISTA,

MÉS

CONSERVADORA DE CATALUNYA.

AQUESTA CONTRAPOSICIó ÉS LEGITIMA EN EL TERRENY DE
LES IDEES, EN EL TERRENY DE L'ESPECULACI6 TERICA, EN
L'AN^LISI HISTòRICA POTSER, PER MAI COM A BASE
FILOSòFICA PER A EMPRENDRE L'ORDENACIó TERRITORIAL DE

�CATALUNYA.

NINGÚ FI,1S ARA NO HO HAIA PRETèS. 1 MENYS QUE
NINGu

EL G ERN DE LA GENE LITAT DE CATALUNYA, SIGUI

DEL SIGN QUE SIGUI, N POT BASAR

LA SEVA LOSOFIA

TERRITORIAL EN UNA OPOS CIQ, O DUES OPOSICION

LS CONCEPTES/ DE "RERAPA4S" I DE" TIUTAT" COM A
ON EPTES

CONTR POSATS,

FA MOLT ^; EMPS

/

QUE

' AN

APAREGUT DE A LITERATURA C IENTÍF.,IirA I FINS I TOT DE
p/A POLLTICA.

41/

LES ES CONCEPCIONS UE POSEN L'èMFASI N UNA O
ALTRA DE ES PARTS, CAPITAL -PALS O BARCELON
SóN P FECTAMENT REVE

CATALUNYA,

IBLES I FINS I TOT! DE VEGADES

EQ UIV7,ENTS .

S'HA DIT SOVINT QUE SENSE BARCELONA, CATALUNYA NO
FóRA UNA NACI6; QUE LA COMPARACIó

AMB

REGIONS EUROPEES

DE CULTURA PRòPIA (BRETANYA, C5RSEGA, OCCITàNIA, ETC.)

�MOSTRA CLARAMENT QUE LA I NEXI STgNCI A D'UNA GRAN
AGLOMERACI6 URBANA ES CORRESPON DE FET AMB LA
INEXISTéNCIA D'UN PROJECTE NACIONAL ESTABLE.

I AIXò PROBABLEMENT ÉS CORRECTE, PER¿ TAMBÉ ES POT
DIR, AMB LA MATEIXA PROBABILITAT D'ENCERTAR, QUE SI
BARCELONA EXISTEIX ÉS AL CAP I A LA FI PERQUé CATALUNYA
ÉS PROU NACIó COM PER HAVER-SE PROPOSAT I HAVER
ACONSEGUIT LA FORMACIp D'AIX¿ QUE EN DIEM UNA GRAN
CAPITAL.

CATALUNYA HA TINGUT PROU FORÇA PER DOTAR-SE D'UN
SISTEMA DE CIUTATS I CREAR UNA CAPITAL COM BARCELONA.

DONCS BÉ, AQUESTA BARCELONA NECESSITA MES QUE MAI
D'UN GOVERN QUE L'AJUDI A TIRAR CATALUNYA ENDAVANT, NO
ELLA SOLA SINE) AMB TOTES LES CIUTATS I POBLES DE
CATALUNYA, PER¿ A TIRAR CATALUNYA ENDAVANT DE DEBE, TAN
ENDAVANT COM PUGUI ANAR. SI BARCELONA NO VA, ELS HO
ASSEGURO, AIXò
AN IR .

Sí,

QUE ES BEN CERT, CATALUNYA TAMPOC NO

�NO ENS PODEM CONFORMAR AMB UNA CATALUNYA DE PA
SUCAT AMB OLI, BASADA EN QUATRE ADAGIS I PROU, QUATRE
r
ADAGIS QUE S&amp;N UNA CARICATURA DE LA NOSTRA MANERA DE
SER. NO ENS PODEM CONFORMAR AMB UNA CATALUNYA ORGULLOSA
I PROU, SUSPICAÇ I PROU, ATENTA ALS SIMBOLS I NO ALS
FETS.

r
HEM DE VOLER UNA CATALUNYA dOVE, MODERNA, HEREVA
D'UN COLLA DE VIRTUTS,

QUE' COMPTI EN ELS TEMES

IMPORTANTS DE FUTUR, EN EL TR BALL DE LES DONES, EN LA
SORT DELS MARGINATS, EN EL FUTUR DELS JOVES, EN LA
CONFIANÇA DELS EMPRESARIS.

A CATALUNYA EN QUE LA VIDA
0 N

DE CADA DIA SIGUI MILLOR', EN ART, EN CIèNCIA, EN
QUALITAT DE VIDA. UNA CATALUNYA QUE TREGUI TOT EL PROFIT
DE LES REFLEXIONS QUE S f RE ELLA HAN FET ELS CATALANS.
LLEGEIXIN UN FERRATER M , UN VICENS VIVES, RECORDIN
UN BOSCH GIMPERA. AQUEA CATALUNYA QUE ELLS HAN DESCRIT
I QUE ESTS ENCARA DESACIADAMENT TAN LLUNY, PER QUE EN
EL FONS, SI HI PENSEM, ESTS A TOCAR DE DITS.

�NO ENS PODEM

CONFORMAR I NO ► S CONFORMAREM AMB

POCA COSA, CONSTRUïREM LA CATALU A DELS NOSTRES SOMNIS.
EL PAÍS AMABLE, OBERT, TOLE ANT, LIBERAL, EN EL MILLOR
SENTIT, LA NACI5 NO EXCLO T,
QUE L'HAN

FORMADA DE TOTS ELS RIUS

REGADA, CONSS/r UïDA, PAM A PAM, PER LES SEVES

VILES I CIUTATS, PELS JSEUS CIUTADANS

MES ACTIUS.

�-13-

PER UNA SOCIETAT SENSE DIFERNCIES CAMP-CIUTAT

NO VOLDRIA QUE

EL QUE ESTIC DIENT S'INTERPRETÉS COM\

UN OBLIT DEL CAMP, COM UN MENYSPREU ENVERS EL CAMP. EN
ABSOLUT.

JO CREC QUE L' IDEAL DE SOCIETAT ÉS UN EN EL QUAL
LA FRONTERA ENTRE CIUTAT I CAMP JA NO EXISTEIX TANT.
JA NO ÉS

UNA SEPARACI6 ENTRE QUALITATS DE VIDA. AIXó HO

HAN DIT MOLTS. HO HA DIT, PER EXEMPLE, MARX, I HO HA DIT
MOLTA MÉS GENT.

QUé ÉS

LA CIUTAT DEL FUTUR IDEAL? QUIN ÉS L'òPTIM?

L'PTIM ÉS

DpNA QUAN EL CAMP EST MOLT MÉS

URBANITZAT I MOLT MÉS DOTAT DE SERVEIS QUE ARA EN DIEM
URBANS; URBANITZAT EN EL SENTIT DE LA COMODITAT, DE LA
POSSIBILITAT DE VIURE-HI AMB UN DETERMINAT NIVELL DE
DIGNITAT, DE CONEIXEMENTS,

DE CONTACTES HUMANS.

�I PER ALTRA BANDA, LA CIUTAT NO HA DE PAGAR TOTA
SOLA ELS COSTOS DE CONGESTI6 QUE EST PATINT EN AQUEST
MOMENT. NO HA DE PAGAR TOTA SOLA EL FET -NO VOLGUT, PER A
QUE HA RESULTAT INEVITABLE AMB LES POLJ.TIQUES SEGUIDES
FINS ARA- NO HA DE PAGAR EL FET, DEIA, DE SER EL
CONTENIDOR DELS PROBLEMES DE LA SOCIETAT, L'ABOCADOR
FINS I TOT DE LA SOCIETAT.

LA MEVA TEORIA,

LA MEVA IDEA ÉS

QUE

TRADICIONALMENT, AQUEST ESPERIT QUE TOTS TENIM A DINTRE
DE DEFENSAR ALL¿ QUE ÉS NOSTRE, , AQUEST ESPERIT DE
SUPERVIVéNCIA, ENS FA PENSAR EN ELS MOMENTS DE FER LES
CONSTITUCIONS,

EN EL MOMENT DE FER LES LLEIS, DE DECIDIR

LES POLíTIQUES, QUE EL TERRITORI ESTIGUI REPRESENTAT EN
ELS PARLAMENTS. I BEN REPRESENTAT.

AIXA TÉ MOLTS ARGUMENTS A FAVOR, COSA QUE NO
CRITICO. EL QUE DIC ÉS QUE TENIM A TOT EUROPA, I
SEGURAMENT A TOT EL MóN, UNS PARLAMENTS QUE SóN DE
VEGADES MÉS TRADICIONALISTES, MÉS CONSERVADORS QUE LA

�POBLACIó QUE HI VIU, MIS CONSERVADOR QUE LA MITJANA DE
LA SOCIETAT.

LES LLEIS QUE SURTEN SóN GENERALMENT MÉS
CONSERVADORES QUE ALL QUE LA GENT, EN GENERAL, PENSA.
PER QUè?

PERQUÓ ELS PARLAMENTS O LES LLEIS ELECTORALS ESTAN
FETS DE FORMA QUE EL PES DEL TERRITORI, I PER TANT,
D'ALGUNA FORMA DE LA INèRCIA DE LA TRADICIó, ÉS MÉS
IMPORTANT QUE EL PES DEL FACTOR U55.

j 1,

AIXA ÉS AIXí I ÉS QUELCOM QUE CADA VEGADA TORNA I
TORNA, CADA VEGADA QUE ES FA UNA LLEI, CADA VEGADA QUE
ÉS FA UNA CONSTITUC Ió, UNA LLEI ELECTORAL O UNA LLEI
TERRITORIAL, COM HA ESTAT EL CAS RECENT DE CATALUNYA.

ARA

BÉ,

JO

PENSO

QUE ÉS IMPORTANT QUE HI HAGI UN

MOVIMENT, UNA TENDèNCIA A RECONEIXER AQUESTA REALITAT.

�LA IMPORTàNCIA DELS MUNICIPIS

PENSO QUE ÉS

EL MOMENT QUE ENS ADONEM DE LA FUNCIó

I DE LA IMPORTàNCIA QUE TENEN LES CIUTATS I ELS POBLES,
EL GOVERN DE LES CIUTATS I ELS GOVERNS LOCALS, EN
L'ADMINISTRACI6 DE LA COSA PUBLICA.

PER CONTRA, TOTES LES LLEIS QUE DARRERAMENT HAN
SORTIT EN AQUEST PAÍS, A CATALUNYA, SóN LLEIS
INTERVENCIONISTES, NO PAS LLIBERALS, I TRASPUEN UNA
DESCONFIANÇA VERS TOT EL QUE HI HA A SOTA DEL GOVERN
AUTONóM, I QUE ÉS, EN PRIMER LLOC, ELS AJUNTAMENTS.

LA LLEI DE CAIXES, LA LLEI DE FIRES, LA LLEI DE
CAMBRES DE COMERÇ, LA LLEI DE CAMBRES AGRáRIES I LA LLEI
DE COMARQUES S6N LLEIS DE DESCONFIANÇA CONTRA EL
TERRITORI I LA POBLACIó DE CATALUNYA, QUE EN DEFINITIVA
ESTà AGRUPADA EN PODERS MUNICIPALS., ES TRACTA, EN
AQUESTES LLEIS, D'EVITAR QUE ELS AJUNTAMENTS REPRESENTIN
ALGUNA COSA IMPORTANT.

�PER QU? PERQUè ES CONFIA EN EL FONS -CONTRA EL
QUE S'ENS DIU-, EN EL CONTACTE DIRECTE ENTRE L'ESTAT,
PETIT ESTAT SI ES VOL, PERO" ESTAT, I C IUTADa.

ES CONFIA EN LA POSSIBILITAT QUE AQUESTA RELACI6
CREI UNA CERTA DEP ENDèNCIA DEL C IUTADa RESPECTE DE
L'ESTAT, CONTRA EL QUE S'ESTà DIENT, CONTRA EL
LIBERALISME QUE ES PREDICA.

PERE) NO ENS ENGANYEM: LA GENT CONFIA MOLT MÉS EN
EL PODER MUNICIPAL QUE EN ELS PODERS QUE HI HA MIS
AMUNT, I AIXò LES ENQUESTES HO DEMOSTREN.

I QUAN NO IS AIXí ÉS PERQUè ELS VALORS SIMBgLICS
DELS PODERS QUE ESTAN MÉS AMUNT Sal TAN ATRACTIUS PRECISAMENT COM A SÍMBOLS, NO COM A GOVERNS- QUE TOTS HI
ESTARIEM A FAVOR.

ÉS EL CAS DE CATALUNYA, DEL GOVERN CATALa, QUE

�TOTS, DESPRÉS DE 250 ANYS DE NO TENIR AUTONOMIA,
CONSIDEREM EL GOVERN AUTóNOM CATALà COM UNA PRIORITAT,
FACI EL QUE FACI, SIGUI UN BON GOVERN O NO HO SIGUI.

ES CLAR QUE EN AQUESTS MOMENTS ENS DECLARAREM
TOTS AFERRISSATS PARTIDARIS D'UNA AUTONOMIA. PERò
DESCOMPTANT AQUEST EFECTE SIMBgLIC, SI PREGUNTEM ALS
CIUTADANS PEL GOVERN, PER L'ADMINISTRACIó, QUE ÉS ALLó
QUE INTERESSA MES, QUE ES ALLó QUE ES MES EFECTIU, QUE
I

I

ÉS ALL6 EN DEFINITIVA QUE ESTA. MÉS A PROP, QUE ÉS ALLó

QUE ES POT CONTROLAR MILLOR I ELS HI DEMANEM ON ÉS EL

I

NIVELL DE GOVERN, D'ADMINISTRACIó, EN EL QUAL VOLDRIEM
ELS CIUTADANS QUE LA MAJORIA DELS RECURSOS PüBLICS
ANESSIN A PARAR, LA MAJORIA CONTESTA INDEFECTIBLEMENT
QUE A NIVELLS LOCALS.

PERQUá AQUEST NIVELL NO ÉS AQUELL ESTAT LLUNYà;
PERQUè AQUEST NIVELL NO ADMET OSTENTACIONS EXCESSIVES DE
PODER I SI N'HI HA ES DENUNCIEN IMMEDIATAMENT, ES
DESMUNTEN DE SEGUIDA. ÉS MOLT FàCIL, MOLT MÉS FaCIL DE
CRITICAR, ELS AJUNTAMENTS. SE'LS TÉ MÉS A PROP. ÉS UNA

�COSA QUE EL C IUTADà CONTROLA MÉS.

DONCS BÉ, CAL QUE LES LLEIS DE LA GENERALITAT I EL
GOVERN DE LA GENERALITAT TINGUIN EN COMPTE AQUESTA
REALITAT, AQUEST SENTIMENT POPULAR.

NO POT SER QUE PRECISAMENT L'ACTITUD DEL GOVERN DE
LA GENERALITAT SIGUI LA CONTRàRIA. SIGUI LA D'ACUMULAR
PODER AGAFANT-LO DELS AJUNTAMENTS, SIGUI LA D'IGNORAR LA
FUNC Ió VERTEBRADORA DE LA SOCIETAT QUE ACOMPLEIXEN LES
ADMINISTRACIONS LOCALS; SIGUI LA D'IMPEDIR, AL
CAPDEVALL, LA PARTICIPACIó MÉS DIRECTA DELS CIUTADANS EN
LA VIDA PI5BLICA A TRAVÉS DELS MUNICIPIS.

VULL TORNAR A REFERIR-ME A LA IMPORTANCIA QUE TE
PER A

CATALUNYA LA

CAPITALITAT DE BARCELONA.

PERSONALMENT HE TINGUT OCAS Ió DE COMPROVAR COM AQUESTA
FUNCI6 QUE ES ALHORA DE MOTOR I D'APARADOR -COM EN
QUALSEVOL ALTRA CAPITAL- ES COMPRESA PER LA GENT DEL
NOSTRE PAIS.

LA HIPOTéTICA CONFRONTACI¿ ENTRE LA

�METRÓPOLI BARCELONINA I UNA IDíLICA CATALUNYA COMARCAL
ÉS UNA ELABORACIÓ PARTIDISTA SENSE CAP BASE REAL. ELS
CATALANS ESTAN ORGULLOSOS DE TENIR UNA CAPITAL AMB UNA
PRESNCIA AL M&amp; CADA COP MÉS AFIRMADA. UNA CAPITAL QUE
PUGUI PROJECTAR -SE CAP ENFORA AMB POTèNCIA PRGPIA.

I AOtJ . ES

ON

ENTREN

ELS JOCS OLÍMPICS.

�ELS JJ.00. I CATALUNYA

ELS JOCS SoN, A MIS D'UN FENOMEN ESPORTIU DEL MIS
ALT NIVELL, UN PRETEXT PER A DEFINIR, IMPULSAR I DATAR
GRANS OBJECTIUS COL.LECTIUS: EN EL TERRENY DE
L'URBANISME, EN EL DE L'ECONOMIA, EN EL DE LA CULTURA,
EN EL DE LA DEFINICI6 D'ESTRAT¿GIES INDUSTRIALS I
TECNOL¿GIQUES.

DES D'AQUEST PUNT DE VISTA, DES D'AQUESTA
INTERPRETACIó DELS JOCS OLIMPICS COM UNA OPORTUNITAT
EXCEL.LENT PER A CONSOLIDAR EXPECTATIVES OPTIMISTES I
TRENCAR L'EXCESSIU PESSIMISME COL.LECTIU, ES
SIGNIFICATIU QUE FORA DE BARCELONA SORGEIXIN INICIATIVES
COM ELS PROJECTES DE BANYOLES O L'ATRACTIU PROGRAMA DE
LA SEU'92.

AQUESTA DkI'ERMINACI6 DE L'HORITZ6 DEL 1992 );S, O
POT SER, MES IMPORTANT QUE EL PROPI FET D'ORGANITZAR O
NO LA

CELEBRACI6 D'UNES PROVES OLIMPIQUES DETERMINADES.

�LES POSSIBILITATS DE DINAMITZACI6 ECONgMICA I CULTURAL
QUE CREARAN ELS JOCS SUPEREN LES DERIVADES DEL FET QUE
EN UNA POBLACI6 CONCRETA S'HI CELEBRIN UNES QUANTES
COMPETICIONS ESPORTIVES, PER MOLT IMPORTANT QUE AIXq
úLTIM PUGUI SER.

LA CONCENTRACIp TERRITORIAL DELS ESCENARIS DE
COMPETICI® ERA UNA OPCI6 OBLIGADA PER A LA CANDIDATURA
OLÍMPICA DE BARCELONA. AQUEST ) 3 S, TRADICIONALMENT, UN
DELS ELEMENTS MÉS VALORATS PEL CONJUNT DELS MEMBRES DEL
COI A L'HORA DE DEC ID IR-SE PER UNA CIUTAT O UNA ALTRA
PER A ADJUDICAR L'ORGANITZACI( D'UNS JOCS OLÍMPICS.

ELS JOCS S'ATORGUEN A UNA CIUTAT, NO A UN PAIS NI A
UN ESTAT, PER

ÉS

EVIDENT QUE TENEN UNS EFECTES I UNA

CAPACITAT DE DINAMITZAR INICIATIVES DE DESENVOLUPAMENT
QUE DEPASSEN L'dMBIT ESTRICTE DEL MUNICIPI ESCOLLIT.

AIX¿ S'HA ENTES PERFECTAMENT FORA DE LA CIUTAT. NO
HA CALGUT QUE ES PREDIQUI DES DE BARCELONA. DES DE TOT

�CATALUNYA S'HA REBUT UNA GRAN QUANTITAT D'OFERTES DE
PARTICIPACI6 I COL.LABORACI) AMB LA CANDIDATURA OLÍMPICA
DE BARCELONA.

I ARA VULL REPETIR-LOS QUE LES PECES HAN D'ENCAIXAR
BÉ.

A FI QUE BARCELONA PUGUI ORGANITZAR ELS MILLORS JOCS
OLÍMPICS, I AMB ELLA CATALUNYA I ESPANYA PUGUIN SENTIR-

SE ORGULLOSES DE LA NOSTRA CAPACITAT, CAL NO SOLAMENT
QUE LES INVERSIONS PER LES INSTAL.LACIONS CONCRETES
S'APORTIN A TEMPS -TOTES, LES DE L'ESTAT, LES DE LA
GENERALITAT I LES DE L'AJUNTAMENT-, CAL NO €OLAMENT QUE
LES OBRES ES REALITZIN EN ELS TERMINIS PREVISTOS I AMB
LES QUALITATS DEGUDES, CAL TAMBÉ QUE EL GOVERN DE
CATALUNYA GOVERNI AMB DETERMINADES SENSIBILITATS, AMB UN
ALTRE ESTIL, D'UNA ALTRA MANERA.

I A BARCELONA QUè LI CAL? UN GOVERN DE CATALUNYA QUE
S'ESTIGUI BARALLANT AMB EL GOVERN DE L'ESTAT UN DIA SI I
L'ALTRE TAMB. SOBRE QUANTS MOSSOS D'ESQUADRA HI HA

�D'HAVER, O SI HAN DE PORTAR PISTOLES O NO A L'ESTRANGER
O SOBRE QUALSEVOL ALTRA QÜESTIQ -QUE SEMPRE N'HI HA
ALGUNA A PUNT-?

NO ES MÉS CERT QUE A BARCELONA LI CAL UN GOVERN DE
CATALUNYA QUE COL.LABORI CLARAMENT I ES COMPROMETI A
FONS, NO SOLAMENT EN TOT ALLS QUE HA D'APORTAR PER ALS
JOCS OLÍMPICS, SINE TAMBÉ EN TOT ALL QUE HA DE FER PER
CATALUNYA?

NO ÉS MÉS CERT

QUE A BARCELONA LI CAL UN GOVERN QUE

IRIS DIGUI "MIREU, AJUNTAMENT DE BARCELONA, ESTEM
DISPOSATS A ARRIBAR FINS AQU , O FINS ALLS; AIXE US HO
PODEM OFERIR; MÉS ENLLà NO HI PODEM ANAR, PER AMB AIXq
HI PODEU COMPTAR"?

NO ÉS MÉS CERT

QUE ÉS MILLOR AIXó PER A BARCELONA, I

PER TANT PER A CATALUNYA, QUE NO PAS UN GOVERN QUE A
CADA DEMANDA BARCELONINA NOMÉS SAP CONTESTAR "DEMANEU
MASSA "?

�NO ENS HEM GUANYAT EL DRET, AMB EL NOSTRE TREBALL,
EL NOSTRE ESFORÇ I LA NOSTRA CO NTRI BUC Ió A UNA
COMPRENSI6 MÉS GRAN DELS NOSTRES PROBLEMES, DE PROBLEMES
QUE NO SóN NOMÉS NOSTRES SINE QUE SóN TAMBÉ PROBLEMES
DEL PASTS?

JO VEIG, P ERMETI NT-ME QUE 110 DIGUI PER ACABAR, VEIG

AMB GRAN ESPERANÇA EL FUTUR D'AQUEST PAíS, DE CATALUNYA.

ESTIC CONVENÇUT QUE TROBAREM EL CAM ENTRE TOTS PER
FER-NE UN GRAN PAíS, I ESTIC CONVENÇUT QUE EL REPTE DEL
'92 ENS AJUDARà A ACONSEGUIR-H0.

MOLTES GRáC IES .

�</text>
                  </elementText>
                </elementTextContainer>
              </element>
            </elementContainer>
          </elementSet>
        </elementSetContainer>
      </file>
    </fileContainer>
    <collection collectionId="30">
      <elementSetContainer>
        <elementSet elementSetId="1">
          <name>Dublin Core</name>
          <description>The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/.</description>
          <elementContainer>
            <element elementId="50">
              <name>Title</name>
              <description>A name given to the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="39357">
                  <text>09.01. Activitat de representació (com a Alcalde)</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
            <element elementId="40">
              <name>Date</name>
              <description>A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="39358">
                  <text>1982-1997</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
            <element elementId="41">
              <name>Description</name>
              <description>An account of the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="43845">
                  <text>Aquesta sèrie agrupa els documents sorgits de la funció representativa de l'exercici del càrrec d'Alcalde de Barcelona.</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
          </elementContainer>
        </elementSet>
      </elementSetContainer>
    </collection>
    <itemType itemTypeId="22">
      <name>No tenen tipus</name>
      <description>Tipo temporal para mapear las fichas sin tipo a la base resource template de Omeka S</description>
    </itemType>
    <elementSetContainer>
      <elementSet elementSetId="1">
        <name>Dublin Core</name>
        <description>The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/.</description>
        <elementContainer>
          <element elementId="43">
            <name>Identifier</name>
            <description>An unambiguous reference to the resource within a given context</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="16766">
                <text>4060</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="50">
            <name>Title</name>
            <description>A name given to the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="16767">
                <text>Conferència de l'Excm. sr. Alcalde de Barcelona, Pasqual Maragall,a Berga sobre "Els Jocs Olímpics i la Catalunya d'avui"</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="39">
            <name>Creator</name>
            <description>An entity primarily responsible for making the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="16769">
                <text>Maragall, Pasqual, 1941-</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="42">
            <name>Format</name>
            <description>The file format, physical medium, or dimensions of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="16770">
                <text>Textual</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="53">
            <name>Abstract</name>
            <description>A summary of the resource.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="16771">
                <text>Esturctura de la conferència: - La fa| lacia de l'oposició Barcelona-Catalunya. - Per una societat sense diferències camp-ciutat. - La importància dels municipis. - Els JJ.OO i Catalunya.</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="81">
            <name>Spatial Coverage</name>
            <description>Spatial characteristics of the resource.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="16772">
                <text>Teatre Patronat, Berga</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="44">
            <name>Language</name>
            <description>A language of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="16774">
                <text>Català</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="49">
            <name>Subject</name>
            <description>The topic of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="22236">
                <text>Jocs Olímpics (25ns : 1992 : Barcelona, Catalunya)</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23609">
                <text>Benestar Social</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23610">
                <text>Barcelona</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23611">
                <text>Municipis</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23612">
                <text>Model social</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23613">
                <text>Territoris</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23614">
                <text>Acció política</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23615">
                <text>Catalunya</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23616">
                <text>Berga</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="41">
            <name>Description</name>
            <description>An account of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="23617">
                <text>Conté notes manuscrites de PM.</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="51">
            <name>Type</name>
            <description>The nature or genre of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="28299">
                <text>Conferència</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="40">
            <name>Date</name>
            <description>A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="40767">
                <text>1988-04-22</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="90">
            <name>Provenance</name>
            <description>A statement of any changes in ownership and custody of the resource since its creation that are significant for its authenticity, integrity, and interpretation. The statement may include a description of any changes successive custodians made to the resource.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="43391">
                <text>Aquest document forma part del fons municipal de l’Ajuntament de Barcelona (productor de la documentació) i és còpia digital de l’original custodiat a l’Arxiu Municipal Contemporani de Barcelona.</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
        </elementContainer>
      </elementSet>
      <elementSet elementSetId="4">
        <name>EAD Archive</name>
        <description>The Encoded Archival Description is a common standard used to describe collections of small pieces and to create hierarchical and structured finding aids.</description>
        <elementContainer>
          <element elementId="98">
            <name>Level</name>
            <description>The hierarchical level of the materials being described by the element (may be other level too).</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="16776">
                <text>Document</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
        </elementContainer>
      </elementSet>
    </elementSetContainer>
    <tagContainer>
      <tag tagId="1">
        <name>Discursos i conferències</name>
      </tag>
    </tagContainer>
  </item>
  <item itemId="1225" public="1" featured="0">
    <fileContainer>
      <file fileId="755">
        <src>https://arxiupmaragall.catalunyaeuropa.net/files/original/30/1225/19900724d_00398.pdf</src>
        <authentication>fd8117f2a9312ed347bf6e6c2e894dbf</authentication>
        <elementSetContainer>
          <elementSet elementSetId="5">
            <name>PDF Text</name>
            <description/>
            <elementContainer>
              <element elementId="118">
                <name>Text</name>
                <description/>
                <elementTextContainer>
                  <elementText elementTextId="42428">
                    <text>CONFERENCIA DEL ALCALDE EN LA ESCUELA JAIME VERA, DURANTE EL
"CURSO DE VERANO" ORGANIZADO POR EL PSOE. TITULO: "EL GIRO MUNICIPAL. LA EXPERIENCIA DE LAS AREAS METROPOLITANAS".
MARTES, 24 DE JULIO DE 1990.

Queridos amigos, querido Juan: vengo con mucha ilusión a dar esta
pequeña charla que espero que no se pase mucho más de media hora
y luego, si quereis hacer algunas preguntas, habrá tiempo para
ello.
Y lo hago con ilusión por lo que representa Juan, por lo que
representa la Escuela, por ellrecuerdo de D. Enrique Tierno, en
fin por muchas cosas que nos unen, que ya nos unen para siempre
porque son desgraciadamente cosas irreversibles, pero tienen lo
bueno también de lo irreversible que está ahí ya para durar para
siempre y esto nadie nos lo va a quitar. Esta especie de experiencia común, tan entrañableique tuvimos en la década que se
termina: los 80 y los 90; los 80 fueron realmente los grandes
temas en España que yo diría que se apuntalaron -no digamos que
se solucionaron del todo, porque seria pretencioso y no está de
moda la arrogancia, pero sí que se apuntalaron bien los grandes
temas del país- más luego ayudando- lo que yo llamo (o hemos
llamado a veces) la lluvia municipal: esta especie de chiri-miri
de democracia local que ha ido empapando el terreno de la democracia española y haciendo posible que en él creciera la planta
de la solución de los grandes temas.
Sí no hubiera habido este acompañamiento desde abajo, esforzado,
modesto, a veces muy ambicioso, a veces con sus elementos de
dramatismo y de tensión... si g no hubiera habido esta especie de
acompañante muchas veces discreto que han sido los Ayuntamientos
democráticos, socialistas en muchos casos -sobre todo en las
grandes ciudades-, el apuntalamiento o pre-solución o solución a
los grandes temas de la política española en los 80, seguramente
no se hubiera producido o no se hubiera producido igual.
Y, aunque sea un poco brutal archivar la década de los 80 así -en
algún momento podemos volver a ella- los 90 se nos aparecen
entonces -y yo hace tiempo que lo digo, y Juan y otros lo han
dicho también- como la década no de los grandes temas, pero sí de
los pequeños temas, sin que los pequeños temas quieran decir que
sean menores o sean menos importantes o sean menos cruciales,
seguramente lo son más. Porque los grandes temas, en definitiva,
lo que demostraban es un cierto atraso relativo a Europa, relativo al mundo, relativo a nuestra propia conciencia, a nuestros
propios fantasmas, al arreglo con ellos de las cuestiones pendientes de la tierra, de la separación Iglesia-Estado, de la
reforma mili-

�3.

pecto de la problemática de las grandes ciudades y de lo que
llamo vida cotidiana, hice unas declaraciones que, como siempre,
tuvieron una parte de voluntad y otra de azahar -que viene casi
siempre ligado a la voluntad de otro, en este caso la voluntad
política del director del medioien cuestión-. Estas declaraciones
alcanzaron entonces un cierto revuelo cuando dije lo mismo que
les estoy diciendo hoy pero todavía sólo esbozado, no con la
claridad con la que ahora lo vemos todos, sino como una intuición: el gobierno había resuelto lo grande y no lo pequeño; y que
por tanto, en este sentido, alguna adaptación habría que hacer,
algún matiz habría que añadir y algunas cosas habría que retocar.
La verdad es que nos empezamos a dar cuenta entonces, en el 87,
de que nuestro voto curiosamente es un voto rural; y cuando digo
rural no lo digo críticamente, sino más bien en sentido positivo:
es un voto de la España profunda, de la España más constante, no
sólo el voto de los rurales, es el voto de lo rural que hay en
todos nosotros y en la ciudad también, de lo más permanente, de
lo más profundo, de lo más atado a las raíces de nuestra condición de ciudadanos, de españoles, de catalanes los que somos
catalanes o gallegos Los que sois gallegos; en fin, de lo que son
las convicciones profundas. Y ese voto, en buena medida ligado a
una concepción global del estado de estabilidad del sistema, es
muy nuestro. Y es lógico porgye hemos dado al país seguridad al
resolver los temas que hemos:resuelto o que hemos apuntalado.
Hemos estabilizado el país, le hemos dado por primera vez en
décadas, siglos seguramente, la sensación de estar en un camino
que va a algún lado, cosa que antes no ocurría.
Y bien, no es sin embargo cierto que en el 87 pensáramos que
además de eso tuviéramos -porque no lo teníamos o al menos aparentemente perdíamos algo de pie en este sector- el voto de las
grandes ciudades en las cuales, por supuesto, había nacido y
nació históricamente nuestro movimiento, nuestra manera de pensar, nuestra filosofía y seguramente nuestro público y en el cual
sin embargo teniendo como tenemos una mayoría importante, una
implantación muy importante, no estábamos en ese momento en
posición de ir avanzando, sinomás bien de ir resistiendo. Quedaba pues claramente en el 87 la' vida cotidiana, los temas de cada
día en la gran ciudad, por resolver. No que no hubiéramos hecho
nada, como ya he dicho, sí que daba la impresión de que el socialismo como partido, como movimiento y como gobierno o como conjunto de gobierno, no se estaba planteando ésto como tema central
por tener otros temas más importantes delante.

�4.

Esta cuestión se puede analizar de muchas formas distintas, desde
muchos ángulos. Pero hay uno muy útil, creo, para ordenar las ideas y para poder tocar esos problemas con una cierta operatividad: es el que tiene que ver con la fase económica en la que
hemos estado viviendo en cada momento. En el 87 ya es claroempieza a ser claro- que el crecimiento está ahí y que se está en
condiciones de empezar a resolver nuestro peor enemigo: el paro.
Y está también claro que la gran política del Gobierno resuelve
nuestro encaje en el mundo. Pero ni el crecimiento económico ni
esa gran política, ninguno de los dos, resuelve los problemas que
un sistema de mercado -sin duda el mejor como sistema económicogenera cuando la economía se anima. Cuando digo que el sistema
de mercado es el mejor lo digo en el sentido en que lo dice el
programa del partido laboristas, el último: "Looking at the future" se llama "Mirando al futurp", en el cual se dice muy atinadamente, creo, "nosotros no veneramos al mercado, lo usamos. Nosotros no somos partidarios de una religión del mercado, que haga
de los grandes empresarios sacerdotes o ídolos o santos a los que
haya que idolatrar y prácticamente adorar, no. Pero sí que somos
conscientes de que el mercado es un mecanismo potentísimo, el más
potente, más que la planificación y al que hay que dominar y
utilizar". En este sentido pues, repito, ninguno de nuestros dos
acompañantes: un crecimiento económico sostenido ya a partir del
86 y una gran política muy acertada, nos resuelven los problemas
que el sistema de mercado genera cuando la economía se anima.
¿Qué problemas son esos que genera la economía de mercado cuando
hay animación económica? No ya las migraciones tan temidas en la
España de hoy por unos y otros ... cuántas veces no hemos oído
hablar durante los primeros 80 de que el crecimiento económico
podría venir, pero que entonces sin duda o entorno al 92 (Sevilla, Madrid, Barcelona) iban a generarse de nuevo grandes movimientos migratorios en la Península que iban a desgarrar de nuevo
la vida social de muchas poblaciones y a plantear una serie de
problemas en las poblaciones de recepción. No se ha producido, no
es este el tema que nos preocupa. Esto es algo que la nueva
situación de la economía española, con empresas constructoras que
están instaladas en el ámbito nacional claramente y que trabajan
con su mano de obra en un lado y en otro hace ya imposible,
inviable, en fin no es un tema del que nos tengamos que preocupar
de la misma forma con que nos preocupabamos antes de esta fase de
crecimiento y mirando atrás, mirando a los años 20 y mirando a
los años 50 y 60. No es este el problema. Los problemas que crea
el crecimiento de la economía de mercado son yo diría por mor de
ordenación, clasificables en tres grandes paquetes: uno el tràfico, la polución, el ruido, déficit del transporte público como un
primer paquete que tiene que ver con la congestión de las líneas
de transporte y de tránsito de vehículos.

�5.

Un se g undo: el problema de la inseguridad. Y a él ligaríamos
porque la gente lo liga, aunque sea dogmáticamente una cuestión
muy discutible la drogadicción i el sistema policial judicial, el
funcionamiento del sistema policial judicial de hecho en nuestras
calles, en nuestros barrios. Yfel tercero el de la vivienda asequible cerca, entendiendo por ` vivienda asequible cerca una vivienda -no estoy hablando de vivienda pública, estoy hablando de
vivienda que se pueda comprar o alquilar a un precio que no sea
imposible de pagar y no enormemente lejos del lugar en el que se
vivía previamente, porque si a uno le dicen que hay vivienda
asequible a 500 km. pues evidentemente será asequible por el
precie pero no por la distancia. Uno está pensando, si es de
Madrid, vivir en Madrid y si 'es de Barcelona en Barcelona, lo
cual no quiere decir que tenga que ser en ese barrio o ni siquiera en ese Municipio seguramente) con toda propiedad, pero sí en el
entorno metropolitano y ahí vamos también entrando en el tema de
las áreas metropolitanas.;
Estos son problemas que el crecimiento económico no resuelve; al
revés que complica, con una salvedad quizás en el tema de la
inseguridad tendríamos que decir que el crecimiento económico ha
mejorado mucho el entorno del problema, es decir, no ha añadido
desde fuera más clientes al sistema de la drogaadicción, no ha
añadido desde fuera más números y elementos humanos al triste
ejército del paro, al contrario los ha reducido y en esta medida
el crecimiento económico mejora los parámetros del segundo paquete de problemas, pero sin embargo podíamos decir que tanto los
temas de tráfico y transporte, ruido y polución o déficit del
transporte público como los temas en general del funcionamiento
del sistema policial judicial y la inseguridad de nuestras calles
como los temas de vivienda -éstos muy agravados como los primeros
por el crecimiento de los parámetros económicos: número de vehículos, precios del suelo....- se convierten en cuestiones realmente cruciales de la vida de cada día en nuestras ciudades. Y
hay una cuarta cuestión más filosófica, más profunda, de desigualdad: la cuestión de la desigualdad que el crecimiento económico no resuelve totalmente, aunque no necesariamente agrava -yo
en eso sí que soy (ya que estamos en una Escuela dejadmelo decir
aquí, no lo puedo decir cuando, hablamos de cuestiones de Administración pero hablamos un poquito más de teoría y de ideología
ahora). No es verdad, como decimos muchas veces, que el crecimiento económico provoque más` desigualdad de la que había. En
fin, lo es en un sentido y ho lo es en otro. No lo es en el
sentido en que -como he dicho antes- muchos parados pasen a tener
trabajo y quiera decir más igualdad y no menos igualdad -esto es
muy claro-. Sí es cierto que el sistema en el que vivimos, el
sistema de economía de mercado -que a mí no me gustaría llamar
capitalista, porque es llamarlo por un rabo de toda la cuestión,
pero hay otros rabos y otros rabos y otros hilos y otros elementos tan importantes como el capital en este sistema, en todo caso
el sistema de mercado no resuelve sinó que agrava y es que cuando
una economía de mercado

�6.

se reanima tiende a reanimarse por la vía de primar a una serie
de ingresos de una forma muy descarada, muy exagerada y sin
embargo a mantener al grueso del pelotón de los ingresos en una
cierta inercia, al menos durante una primera fase. Hay una primera fase del crecimiento que consiste en que una poca gente gana
mucho dinero; ya luego esto s9 generaliza más o menos; ya luego
viene el movimiento sindical al recortar y a repartir y a tratar
de participar también en los beneficios del crecimiento, pero
siempre con un cierto retraso. Nunca son los salarios los que
crecen primero, ni siquiera todos los beneficios sino unos beneficios de los primeros empresarios que han visto el hueco, los
primeros quizás que han arriesgado y en todo caso aquellos que
han estado en mejores condiciones de darse cuenta que el sistema
está pidiendo un cambio de mar4ha.
Entonces lo que ocurre -y esto,tiene efectos en nuestras Administraciones Públicas de una forma muy clara, por ejemplo en el
nivel salarial de nuestros altos funcionarios- es que se genera
un "diapason", una desigualdad de salarios al menos momentáneamente mucho mayor de la que era durante la fase de crisis y vemos
pues en el crecimiento como los abanicos de ingresos prácticamente se multiplican casi por dos, como se multiplican también -y a
esto iba- los precios de todo&amp; aquellos activos fijos como es el
suelo, que se ven sometidos a una economía animada, con más
demanda, con más gente que quiere estar ahí, que quiere poseer,
que quiere estar cerca de lo que está sucediendo y que antes ni
se preocupaba de preguntar si podía cambiar de domicilio.
En fin, estos son dos efectos muy negativos del sistema en el que
vivimos, que siendo el mejor que hay o el menos malo -como decía
Churchill de la democrácia- tiene sin embargo esta traba importante con una incidencia muy grave en la calidad de vida de las
grandes ciudades. Ninguno de esos problemas -y ahí va la primera
de mis afirmaciones políticas -E se puede resolver sin la implicación del poder local -y estoy hablando de esos tres paquetes y
del cuarto paquete de problemas ya mucho más filosóficos de
desigualdad, desigualdad que se refiere como he dicho a los
ingresos pero también a los ingresos no entre cualquier persona
sino entre hombres y mujeres;; al nivel de paro entre hombres y
mujeres que se dispara también al inicio de la fase de crecimiento económico (los hombres se colocan más facilmente, las mujeres
más facilmente demandan tener trabajo y no lo obtienen, luego el
porcentaje de paro femenino relativo aumenta) pero también otras
desigualdades como las minusvalías, los problemas de la infancia
y de la tercera edad. Por tanto, repito, ninguno de esos cuatro
paquetes de problemas se pueden resolver sin la implicación del
poder local. El gobierno que quiera resolver esos temas de
grandes ciudades, de calidad de vida o de igualdad sin implicar
seriamente al poder local se,está equivocando, con la mejor de
las intenciones. El plan más bien intencionado que se plantee
para atajar esos problemas y que no tenga en cuenta que en último

�7.

término el poder local es el que va a incrementar una buena parte
de las medidas q ue lleguen a la gente está abocado al fracaso. Yo
recuerdo una vez en Buenos Aires con Alfonsín, Presidente entonces, el día precisamente que eripezaron los juicios a los militares, un día muy patético perC el hombre tuvo la cortesía de
recibirnos a una delegación española y me contaba muy ilusionado
todo su programa de lucha contra el hambre, el reparto de unas
cajitas de comida por millones'en todo el país, una dieta mínima
con la que pensaba poder llegar a todo el país y la primera
reacción mía fué preguntarle ¡qué control tenía el Presidente
sobre el resultado efectivo de¡esos envíos, cómo los Ayuntamientos de la República Argentina estaban diciendo al. Presidente del
Gobierno cual era el grado de llegada y la satisfacción que
estaba produciendo. No tenía ningún dato sobre esta cuestión. En
fin, no fué un momento tenso pero sí un momento para que yo le
dijera que con la mejor intención se puede estar no arreglando
gran cosa, cuando las cosas se¡ hacen con buena intención a distancia. La buena intención y la¡ buena fe y la buena voluntad y la
política incluso correcta desdi el punto de vista de los objetivos a distancia vale mucho menos que cerca. Esto pasa como con el
tiempo, que las cosas cuando están lejos en el tiempo hay que
dividirlas por el interés, ha9 que descontarlas -como dicen los
financieros-; pues con el espadio pasa exactamente lo mismo y con
la distancia política igual. Una buena política puesta a la
distancia de un gobierno central, un gobierno peninsular, un
gobierno estatal, respecto de la vida de nuestros barrios vale
mucho menos en nuestros barrios que esa misma política formulada
ya desde el poder próximo que es el poder local.
Y bien, si ninguno de esos problemas se resuelve sin la implicación del poder local, tenemos.; que preguntarnos cómo lo tenemos
ese poder local: si está debilitado o está en buena forma para
responder a lo que deberá de ;responder. Volveremos luego sobre
ese tema, pero sabemos que ha habido una cierta debilitación del
poder Local. Yo diría que ninguno de esos problemas que he
mencionado se resuelven sin soltar las amarras de un poder central o autonómico básicamente desconfiado, que actúa básicamente
por desconfianza y además, no por desconfianza malévola sino por
desconfianza basada en el sentido común y en la tradición simplemente. O sea, los poderes locales, los poderes que están cerca de
la gente tienen de bueno el estar cerca pero -desde el punto de
vista del poder central y de las grandes ecuaciones de la política y de la ideología- tienen de malo precisamente el estar
demasiado cerca; por tanto, de ser corruptibles o demasiado
influibles por la urgencia, la proximidad, la violencia, el
dramatismo del problema que se vive delante. De esta constatación
sacan los poderes autonómicos y centrales la seguridad y la
tranquilidad de que son ellos los que tienen que zanjar los
grandes temas y ayudar evidentemente al poder local pero siempre

�8.

tratando de que no se lo gasten en vino -como se dice siempre de
los cuartos que se reparten desde arriba a niveles bajos- que no
se lo gasten en según qué, en cositas que puedan quedar bien pero
q ue no son las más importantes a la vista del poder nacional.
Poder central que nosotros hemos vuelto más permeable precisamente a las demandas del poder local, pero que lógicamente y por ley
de vida mantiene siempre una distancia y una desconfianza respecto del poder local. Vamos a ver, cómo esos tres temas grandes que
he planteado -dejemos el tema de la desigualdad quizás para más
adelante-, esos más prácticos :de gran ciudad, se pueden y se
deben plantear a mi modo de ver desde una gran ciudad, vistos
desde nuestra posición.
Tráfico, transporte, ruido, aparcamiento. Yo creo que hay dos
elementos a identificar -luego lo discutimos en el coloquio- en
primer lugar un grave error urbanístico es la falta de planificación de aparcamientos en nuestro planeamiento general. Es decir,
hemos ido al planeamiento urbanístico con la enorme buena fe de
pensar que éste no era un problema y hoy en nuestros planes, al
menos en muchos de ellos, en Barcelona por ejemplo, el aparcamiento no es equipamiento; el aparcamiento no es un siete en
nuestra denominación de Plan General; y por tanto es un negocio
privado tan saneado como pueda serlo la vivienda y tiene que
competir con ello y por lo tanto no hay. Lo hay pero poquísimo,
marginal, intersticial en aquellos solares, lugares que en definitiva a lo mejor están siendó especulados en espera de mayor
demanda y que desaparecen como chinches en el momento en que el
crecimiento económico valoriza mucho más aquel terreno y por
tanto induce a la construcción en altura de oficinas y viviendas
en a q uel mismo solar. En definitiva, los aparcamientos que tenemos estan a precario. Luego están los aparcamientos por concesión
pública, pero esos aparcamientos: 1) hay que reventar una calle
durante año y medio para obtene9los, hay que fastidiar mucho a la
población para poderlos hacer ;2 ) sólo se les puede vender en
derecho de superfície por un máximo de 50 años, son concesiones y
3) si además se es rematadamente de buena fe, como nosotros lo
somos, se pide un derecho de retracto y no se deja que el comprador de este derecho se.... en Barcelona, el derecho de superfície
de 50 años de una plaza de aparcamiento lo pueda revender a un
precio de mercado, sino que se le hace revender a la propia
sociedad municipal al precio que lo compró más una pequeña adaptación, con lo cual no hay este natural ya y universal sentimiento de que cuando uno compra una cosa tiene un cierto derecho a
lucrarse de ella sin la gran especulación sinó simplemente es que
no lo compra; si esto como otras cosas que se pueden comprar que
tienen ese pequeño lucro o grande pues ya simplemente la gente no
compra y hoy nos encontramos con que en la ciudad de Barcelona,
que está el Ayuntamiento a través de una sociedad de aparcamientos y de concesiones haciendo 20 ó 25 aparcamientos nuevos,

�9.

muchos de ellos a millón y medio de pesetas no se venden en un
mercado que está pagando 5 millones por un aparcamiento central o
2,5 por un aparcamiento periférico o 3. Y en cambio esas plazas
de aparcamiento públicas de las cuales se vende sólo el derecho
de superfície por 50 años y además sin derecho a revenderlos en
el mercado cuestan de vender. En fin, error que debemos de yo
creo en una Escuela como ésta, plantearnos y repensar en una
cierta medida. No sé hasta qué punto en otras ciudades ocurre
exactamente lo mismo, pero no me parece que la situación sea muy
diversa.
Más grave casi que ésto es el hecho de que los propios planes
-como he dicho- no tienen pintado un sitio que diga aparcamiento,
tienen pintado un sistema d&amp; equipamiento docente, cultural,
sanitario... pero normalmente al menos en el Plan General Metropolitano de Barcelona no es así. No hay "park &amp; rage", no hay
parques de disuasión de manera que es prácticamente imposible que
se consiga que nadie, ni el flector público -como he dicho- ni
tampoco el privado porque no tiene suelo para hacerlo de una
forma competitiva, construya eso que la gente está pidiendo a
voces; y lo está pidiendo no en el centro de la ciudad y no en
los barrios más elegantes -que éstos sí muchas veces tienen
ordenanzas de edificación que les obliga a hacer el aparcamiento
por cada vivienda- pero en los barrios populares ahí es donde se
está viviendo el drama del aparcamiento y el drama de la congestión. Vayan Uds. al barrio de San Andrés en Barcelona, vayan a
Santa Coloma de Gramenet, vayan a Badalona, paseense por barrios
de l'Hospitalet y verán lo que es la imposibilidad material de
vivir en esos barrios porquei no se puede andar simplemente,
porque está ocupado por un parque automobilístico que ha crecido
el 20% acumulativo en los últimos 4 ó 5 años y eso quiere decir
-como Uds. saben muy bien, mejor que yo- doblar en esa medida de
tiempo sin que las calles hayan doblado ni que las plazas de
aparcamiento tampoco. Por lo tanto este es un problema físico que
hay que plantearse en toda su Irotundidad. Y la segunda constatación, además de la del error urbanístico y de planteamiento, el
hecho de que somos una civilización que una editorial de un
periódico de circulación nacional llamaba "bullanguera", una
civilización a la que le gusta celebrar con ruido las cosas que
se lo merecen y que por tanto tiene poco respeto a la individualidad del resto de los ciudadanos. En fases de crecimiento como
las que estamos viviendo esto se materializa en una especie de
predominio de los valores que están conectados con la producción, con la gran manifestación de jovialidad, de ruído en sentido estricto, de vitalidad,.. laos jóvenes, las motos, la riqueza,
el consumo, los coches se imponen sobre el espacio libre, el
silencio, la tercera edad y otros parámetros de la sociedad y
otros sectores de la sociedad que son igualmente importantes y
que en las fases de crisis quizás han sido de alguna forma y
curiosamente no más respetados pero sí más presentes, más vocales, más oidos y que en fases de crecimiento parece que desaparecen un poco del escenario y del mapa. Y en esas fases de crecimiento lo

�1 0.

que se impone es evidentemente la manifestación del crecimiento
y eso es la juventud y eso es el ruido y estos son toda esta
serie de problemas. Tenemos ahí -en fin no querría extenderme
mucho porque en temas de civilización y de cultura podemos perdernos en vaguedades, pero en `fin constatar que desde nuestros
arquitectos que cuidan poco la calidad de la insonorización de
nuestros edificios públicos y privados hasta nosotros mismos que
hemos construido cantidad de edificios, de escuelas, de equipamientos, de mercados, de salas de reuniones, de todo tipo de
edificaciones públicas sin tener demasiado en cuenta más que el
plazo y el coste y el diseño en el mejor de los casos, pero casi
nunca la comodidad y confortabilidad del uso de estos equipamientos y edificios en el momento de la verdad. Su insonorización, su
capacidad de absorber estas molestias que son molestias de falta
de civilización, de falta de calidad de vida. En fin, por tanto,
en ese paquete de tráfico, transporte, ruído, falta de aparcamientos, polución.... yo creo que debemos de identificar errores
de planeamiento constantes de civilización y atacar la solución
por la vía de las modificaciones urbanísticas, pero serias, muy
serias y por una guerra sin cuartel contra el ruído -en Barcelona
hemos empezado nosotros con unas modificaciones en las ordenanzas
de la vía pública sobre el tema de las motos, el ruido de las
motos, con las nuevas penalizaciones que permite la ley de seguridad vial y cambiando un poquitín la normativa; porque Uds.
saben que hasta ahora yo no sé si en vuestras ciudades pasaba lo
mismo, pero la ordenanza nuestra decía que para medir el ruído de
una moto o de un vehículo había que hacer la medición con un
sonómetro me parece que se llaman a 7 m. de distancia del tubo de
escape y en ambiente silencioso, con lo cual para empezar ya la
aplicación immediata del control se escapa de las. manos de la
propia Policia Municipal que tiene que darle el papelito a un
señor diciéndole:"Pásese Ud. en el plazo de 15 días por la montaña de Montjuïc, donde hay silencio y mire Ud. de habérselo revisado ya en un taller y yo le veré allí si Ud. pasa de los 85
decibelios o no". Con todo está, evidentemente los chavales saben
mejor que nadie cómo eludir todo esto. La picaresca es ilimitada
y es prácticamente imposible controlar esto. Nosotros lo que
hemos hecho es una tabla de equivalencias entre el ruído -y
perdonad que hable de cosas tan concretas, pero en definitiva hay
que bajar a este nivel- entre el ruido medido a 7 m. y en ambiente silencioso y el ruído medido a boca de tubo y con un ambiente
menos silencioso, con unos márgenes de variación que nos parecen
que probabilísticamente se corresponden al ruído en silencio y
que por lo tanto permiten sancionar. Ya vemos cómo acabamos con
las reclamaciones que habrá con estas cuestiones, pero en Barcelona ahora tenemos 9 depósitos, prácticamente uno por cada distrito, més visibles, más cerca, y ahí van todas las motos que
medidas en el Paseo de Gracia dan más de 85 -ya no recuerdo cual
es el número- decibelios a tubo de escape libre y no salen de
allá hasta que no viene este Sr. con su grúa a buscarla para
llevarla a su taller, con un papelito que diga que va al taller.

�11.

No salen. Y en las últimas tres semanas que es cuando ha empezado esto, pues a lo mejor se han inmobilizado 400 6 500 motos que
no son nada en el oceáno de las motos que hacen ruido en Barcelona, sobre todo en verano con ventanas abiertas y el calor propagando las ondas sonoras con mucha más intensidad como sabeis muy
bien.
En fin, habría que ir también por la vía de la insonorización y
nosotros alguna cosa hemos hecho pero con poco éxito en esta
campaña de paisaje urbano, que ies más conocida por las fachadas y
las medianeras, pero que también afecta a algunas subvenciones
compensatorios o casi exenciones de impuestos municipales para
aquellos que arreglan su fachada, su medianera, su persiana o
aquellos locales públicos que mejoran su insonorización.
Segundo capítulo: inseguridad,¡ drogaadicción, funcionamiento de
la policía y de la justicia en ' nuestras ciudades.
1(2 ) El sistema es muy complejo: Tenemos 3 6 4 policias. Nosotros
4, por ejemplo, la Comunidad Autónoma vuestra no los tiene y la
vuestra tampoco, la mía sí. De modo que, Policía Local, Policía
Autonómica, Policía Nacional y Guardia Civil si Ud. quieren 4.
Sistema complejo.
2 9) Sistema mundial. El sistema de la inseguridad es un sistema
mundial, que tiene causas internacionales, que no dependen de La
Coruña o de Barcelona o de Valladolid o de Madrid, sinó que
muchas veces dependen de un narcotráfico que nos desborda, que va
mucho más allá o depende de una immigración un tema éste muy
delicado, tema pendiente que también aparco para el final, porque
esto hay que tocarlo con una delicadeza extrema, pero dependen de
variables que no nos corresponden a las ciudades y a veces, ni
siquiera a los estados. Los estados tienen, sí, la posibilidad de
cerrar más o menos el caño de las entradas y salidas de personas
y mercancías en un país, pero sólo en una medida. Lo que estamos
viendo hasta qué punto esta medida no es total lo estamos viendo
en todos estos procesos que hay ahora contra el narcotráfico.
Pero también estamos viendo que el Estado si se pone, puede hacer
más de lo que hacía. De modo que, se puede influir, no se puede
erradicar esas frases que le gustan tanto a la gente y a muchos
periodistas pero que en el lenguaje político real no sirven para
nada, no se erradica nunca nada del todo; se combaten problemas,
se mejora, se empeora, hay ritmos de avance y ritmos de disminución, pero erradicación, de qué? Nunca he visto yo erradicar
absolutamente nada, ni la mendicidad como se dice, ni el barraquismo.... todas estas cuestiones que son realidades vivas, que
tienen sus causas, que hay que comprender y que hay que desarticular, pero no erradicar como si fuera arrancar la raíz o podarle
una rama a un arbol.

�12.

De todos modos, esos problemas hay que analizar su mecanismo
interno -al menos a los socialistas así nos han enseñado a serno tratar de pararlos echándoles dinero encima, como se dice en
el lenguaje anglosajón "to throw money at problems" creyéndose
que lanzando dinero a los problemas se van a arreglar. No se
arreglan por mucho dinero que se eche. La derecha no tiene mejor
solución que una combinación de esta ceguera y la creencia en que
los sistemas de buena voluntad y caridad resuelven los temas.
Nosotros estamos obligados a otra cosa que es a tratar de desarticular analíticamente los problemas que tenemos delante y tratar
de combatirlos con la modestia de saber que erradicarlos no los
vamos a erradicar, que muchas veces lo máximo que vamos a poder
hacer es limitarlos y tenerlos entonces sometidos a una presión
que para nosotros sea digna y humana, en fin que sea sostenible,
que sea incompatible con otros problemas y con otros recursos y
con otras líneas de gasto a las cuales tenemos que dedicarnos.
Por tanto, solución a temas de inseguridad, drogaadicción y
funcionamiento del binomio policía-justicia en nuestras ciudades,
en un sistema complejo y en un sistema que además se nos escapa
por el ámbito de sus variables y de sus causas; definir claramente los valores y parámetros del sistema -como he dicho-, que esto
es muy difícil; apostar claramente por las Juntas Locales de
Seguridad, una Junta Local de Seguridad en la que todos creyéramos y todos quiero decir los 3 niveles de gobierno, los 3, resolvería el 90% de los problemas que no son el 90% de los dineros ni
de los objetos robados ni del dramatismo, sino mucho menos seguramente, pero sí el 90% del número de las cuestiones que se
plantean como causas de inseguridad en nuestras ciudades y por
tanto seríamos capaces de dejar al sistema de la justicia central
y de la policia central enfrentado con su real enemigo que son
los grandes temas, esos poquísimos grandes temas, lease narcotráfico, lease otros problemas de este tamaño que requieren una
acción policial estatal, central, muy decidida. En cambio a
nosotros que nos dejaran unas Juntas Locales potentes y bien
coordinadas, que realmente se creyeran eso que dicen la Ley de
Cuerpos y Fuerzas de Seguridad, que dice "el Alcalde presidirá
una Junta que tiene por cometido el establecer las modalidades de
coordinación y co-presidirá el Gobernador si está presente". Si
todo eso fuera verdad, que lo va a ser porque para algo hemos
hecho la Ley pero que, en fin, está tardando un poco en implementarse, yo creo que podríamos realmente no erradicar pero avanzar
un poquitín más rápido que ahora en la limitación y solución y
minoración del 90% de los problemas de inseguridad que se plantean.
Bien, en Barcelona ahora mismo existe la Junta Local, existe un
Consejo de Seguridad Urbana, en la que estan Sindicatos, Patronales, AA. W ., pero estan también jueces, fiscales, policías nacionales, guardia urbana ... y está la Generalitat y está el Ayuntamiento y está el Gobierno. Nos reunimos bimensualmente y ahí se
sabe exactamente qué está pasando; primero porque tenemos una
encuesta de victimación que ya lleva 5 años haciendose y se

�13.

actualiza, además, semestralmente y las comparamos con los datos
que nos da el Gobernador Civil de denuncia que ellos mismos por
sí solos no sirven si no tienen ese contraste. Todavía andamos,
desde 4 á 5 años que llevamos con este Consejo, persiguiendo
estadística judicial que no tenemos. No la tenemos. Y no digo ya
la penitenciaria porque es un sueño imposible, casi, pensar en
ella. Pero evidentemente, cuando se tienen los datos del problema -como se dice tan a menudo-He tiene medio resuelto el problema. Nosotros en esta Junta Loca, por ejemplo, este año hemos
visto un pequeño repunte de delincuencia en Barcelona, después de
unos años primero de crecimiento muy duro en el año 84 -en fin,
fué un poco lo mismo quizás en Madrid y en toda España- y un
cierto plafonamiento en los años 85 y 86 en que ya empezó a bajar
y claramente disminuyó luego Y este año, en los 5 primeros
meses todavía sin encuesta dq victimación -que es la buena, la
mejor- pero ya las estadísticas de denuncia del Gobierno Civil
nos estan diciendo que hay Un pequeño repunte del número de
delitos, del número de denuncias y del número de detenciones más
exactamente. Y, evidentemente,1 la policía hace su interpretación
que es la de decir: "bueno, estando las cosas como están, no
habiendo otras variables, hay más crecimiento económico.... en
fin..". Aquí lo que hay son dos cosas: 1Q) el número de delitos
ha aumentado pero parece ser que no la cuantía pero una hipótesis
interna de la policía que nosotros aceptamos es que se ha trabajado mucho por parte de la policía en los peristas, en los mercados de segunda mano y por tanto es más difícil revender, y siendo
más difícil revender la delincuencia se centra más en el caso, o
sea en ir a robar dinero directamente y no objetos a revender en
el mercado y con más pequeños actos de delincuencia de menor
valor cada uno. Esta es una de las razones que dan. O sea, hay
una cierta inflacción de la estadística de actos delictivos o de
denuncias y detenciones sin haber aumentado el volumen global del
negocio de la delincuencia. Yen segundo lugar hay otra cosa que
los policias saben y dicen y es que los jueces están soltando más
a la gente. Esto lo dicen siempre pero no se trata de la cantinela de siempre sino de una constatable -en fin ya les he dicho que
las estadísticas judiciales no:, permiten gran cosa- hay una cierta
unanimidad en creer que ha habido un mayor retorno, concretamente
que antes un 40% de los detenidos iban a prisión o tenían auto de
enjuiciamiento con auto de prisión, y ahora sólo es el 30%.
Evidentemente, a esto los jueces que están en el Consejo -y esa
es la ventaja- dicen "es que líos casos nos vienen mal instruidos;
los atestados están mal hechos; la policía no lo hace bien, por
tanto es imposible de probar". Entonces yo les pido que me demuestren que este año están !el 10% más mal hechos que el año
pasado, porque en fin hay que empezar a sustanciar las afirmaciones que se hacen y a preocuparse de estos márgenes que no son
fundamentales, pero que seguramente estan un poco en la base de
las variaciones que nosotros tratamos de dominar.

�14.

Pero bien, del mismo modo que vamos acotando un poco la realidad
del fenómeno y conociéndolo un poco por dentro y por tanto siendo
más capaces de decirle a cara poder "haga Ud. esto porque lo ha
hecho mal, con rigor y con seriedad", también es verdad que nos
hemos atrevido a meternos en al g unas cosas que hasta ahora eran
tabú como por ejemplo el tema de las manifestaciones, que de paso
incide más en el primer capítulo que he dicho: el de la polución,
tráfico, ruido, problemas en la calle. Y hemos firmado nosotros
una PSP en Barcelona con los Sijndicatos en la que este tema se ha
colado, no con gran entusiasmojpor parte de los Sindicatos, pero
ahí está. Ahí está. Se crea Una oficina de seguimiento de las
manifestaciones en la calle, en la que la Administración Pública
Local y los Sindicatos se van a intercambiar datos sobre esta
cuestión y esto que no es nadas es mucho, porque quiere decir que
se reconce el tema como problema, no sólo como derecho constitucional que lo es y no hay que interferir en él, sino también como
problema correlativo al ejercicio de un derecho constitucional.
Se puede ejercitar ese derecho con un número de molestias determinado, con un grado de molestias determinado o con un grado
mayor y se trata de que el derecho a la libre manifestación, que
es un derecho constitucional, se ejercite con el mínimo grado de
molestias para los demás. Este es el planteamiento del problema.
Estamos todavía muy en el inicio de esta cuestión, pero vamos a
ir adelantando poquito a poco por ella.
B) Justicia descentralizada enfilas grandes ciudades o Justicia de
Paz. Este es un tema que nos vA a costar enormemente.de imponer
-en fin no de imponer, de haced llegar, de hacer comprender- a un
sistema judicial que se ha moddrnizado por la vía de la centralización y los ordenadores y que, por tanto, cuando hoy he mencionado la justicia de distritos,
justicia municipal, la justicia
local, lo identifica con un atraso no con un avance. Y en cambio
nosotros evidentemente ya estamos de vuelta de ese avance por
centralización y lo que pedimos es que igual que nosotros tenemos
el oficial de la Policía Municipal en un distrito que sabe exactamente qué chico de qué barrio de qué bloque de casas ha sido el
que le ha robado a la lotera sus tres series de lotería, en fin
que allí cerca pueda haber Alguien que juzgue o al menos un
perseguidor público o un fiscal. Porque, cuántos expedientes
judiciales no ahorraríamos si en ese mismo ámbito territorial se
pudiera sustanciar la denuncia y el juicio. Cuántos plazos de
prueba, cuántos policias municipales que enviamos al juez al cabo
de año y medio que ni se acuerdan de lo que les ocurrió podrían
sustanciar en 24 ó 48 horas el recuerdo vivo que tienen de que ha
sido el hijo de la Paca el que ha robado -y lo sabe todo el
barrio-, cosa que al cabo de un año ha desaparecido de la memoria
de todos y cuesta una enormidad de probar. No digamos ya cuando
el testimonio es un turista, un tema éste dramático que en nuestras ciudades se está produciendo cada vez más. El turista es la

�15.

víctima de elección para nuestros "cacos", para nuestros delincuentes, porque es el tipo que no puede probar, que se va, que no
nos va a perseguir, en fin que no podrá nunca sustanciar su
denuncia... algo se está mejorando en esto, porque procedimientos
que los jueces están dando ahora, que permiten sustanciar la
prueba con una mayor diligenciad con una mayor rapidez, pero
-vuelvo a decir- si no hay inmediatez entre la justicia y el
delito no hay solución a los problemas de la calidad de vida y de
inseguridad en las grandes ciudades. No la hay. La única solución
tiene que venir por q ue convenzamos al Poder Judicial y en definitiva a los legisladores de que jun cierto grado de amarras tienen
que ceder también en esto. Es decir tiene que haber, al menos una
Justicia de paz, ya no digo peal. En primera instancia, lo que
que no ' se pueden sustanciar y decidir a
vamos a pretender
este nivel liberando así al ap rato de la Justicia en mayúscula:
al Palacio de Justicia, a la Aiydiencia y a los Juzgados de Instrucción.
Por último, en este tema no hayj dogmas, desconfiad siempre de la
persona que tenga la solución, ¡sea nuestra Concejal de Servicios
Sociales, sea el Cardenal Arzoibispo de nuestra Diócesis, sea el
último ideólogo que hay. El qué nos diga, en temas de inseguridad, en temas de drogaadicción "yo tengo la solución. La solución
es esta y lo demás no"; el que diga "la solución es metadona para
todos, la solución es no metadona para nadie, la solución es el
Patriarca, la solución es Cáritas...". La solución no es nada de
todo esto, sino todo a la vez ylun Poder Local que esté cerca del
problema. Es la única aproximación a la solución.- Por tanto,
ningún dogma.
Para mí, en el paquete de insfeguridad, drogaadicción, policíajusticia, estas son las línias de base. En el de vivienda -y ya
voy terminando- he dicho que en las grandes ciudades cuando hay
crecimiento se valoriza más elsuelo, esto aumenta la base fiscal, lo cual es una buena autoayuda para los municipios -sin duda
alguna-, pero genera una tendencia en los grandes operadores y
sectores de crecimiento rápido a apoderarse de las localizaciones
centrales y a algunas periféricas privilegiadas y a expulsar a
los restantes usos de estas localizaciones. Delante de esta
situación:
A) La vivienda pública no sirve. No sirve. Estoy hablando de
grandes ciudades. Y no sirve por una razón, porque el sistema
fiscal no funciona para esto. El sistema fiscal no da para que un
Ayuntamiento a través de la contribución urbana incluso sobre una
base fiscal más alta o otros tipos de impuestos que pueda poner o
incluso con las transferencias del Estado aumentadas -aún suponiéndolas aumentadas- tenga dinero suficiente para comprar todo
el suelo que haga falta, a no ser que lo haya heredado. Zaragoza
tiene más hectáreas de bienes propios, de propiedad municipal
incluso fuera de término, que término municipal tiene Barcelona.

�16.

Además es una ciudad muy chiquita, de 100 km. y Zaragoza debe
tener 1.000 km2 de propiedad dentro y fuera: en las b'rdenas y en
montes y en baldíos... En fin, si hay una herencia de la Edad
Media, del Renacimiento o del siglo XVIII, da lo mismo, o de la
desamortización del XIX, que hace que un Ayuntamiento tenga mucho
dinero, mucho suelo en herecia, pues muy bien. Pero si se tiene
que comprar, no existe el sistema fiscal, no tenemos el sistema
fiscal que permita comprar todo el suelo que hace falta para
hacer la vivienda pública que querríamos hacer.
La vivienda pública viene regulada por unas leyes que son nacionales y en ellas se dice "el coste unitario serán -supongamos100.000 ptas./m2.". En Barcelona no hay ningún m2., ni en un 59
piso sin ascensor en el barrio de Gracia, en una calle con ruido
y sucia... no hay um m2. que valga 100.000 ptas.. No lo hay. De
modo que no podemos aplicar la ley. Y la ley no va a variar para
agradarnos a nosotros, es una ley nacional que se hace para todo
el mundo y por tanto en las grandes ciudades no sirve. Primer
punto. No podemos salirnos por ahí;. Tenemos que hacerlo en algunos casos porque nosotros mismos estamos en nuestra acción urbanizadora, abriendo cinturones o haciendo grandes equipamientos o
parques, estamos expropiando a personas que tienen derecho a que
les demos ya una vivienda a cambio? de la que tenían, como mínimo,
que sea mejor además, porque si no ha de ser mejor no vamos a
conseguir que entiendan que esto suceda. Por tanto estas viviendas hay que hacerlas y esta vivienda pública sí la estamos haciendo a precio de oro, pero las estamos teniendo que hacer
porque si no estaríamos atados de manos, no abriríamos ni un
cinturón, ni un parque, ni una escuela ni ningún equipamiento.
Pero ahí se acaba la vivienda públ,.ca. Todo lo demás tenemos que
innovar. La vivienda privada tropieza con la resistencia de los
propietarios a renunciar a rendas de situación, cuando el mercado
empieza a elevarse y los precios por tanto no bajan. Ahora mismo
la demanda se ha parado. No hay transacciones en el mercado de
vivienda, no hay muchísimas transcciones en el mercado de la
vivienda como habían hace 2 años' o hace incluso un año. No,
porque los precios han subido tantísimo que no hay gente que
pueda pagarlos y ahí se ha parado el mercado de la vivienda y se
ha parado muchísimo. Y sin embargo los precios no van a bajar
porque el propietario -por una cosa psicológica o lo que sea- no
renuncia a esa plusvalía que él ve Incorporada en ...y lo que va
a hacer es dejarse erosionar por !el incremento de los precios
durante 10 años, del 74 al 84 en lue los precios reales de las
viviendas bajaron, luego se recuperaron dramáticamente en 4 años
y la gente puso el grito en el cielo, pero se estaban recuperando
de una erosión de 10, lenta, que va a ocurrir ahora también, en
fin, si las demás condiciones fueran similares que no tienen
porque serlo. Por tanto, vivienda privada no es solución, provoca
discriminación, tiene efectos externos negativos. Solución:
vivienda asequible, no a la vivienda pública regalada o a la
vivienda pública con estos costes] unitarios inexistentes sino
vivienda asequible yo creo que con capital mixto, programación

�17.

concertada, como se ha intentado hacer en Madrid en tiempos de
Juan o como se intenta hacer eri Barcelona ahora. Capital mixto
quiere decir que en la ciudad úieja de Barcelona se ha formado
una sociedad en la que está el Ayuntamiento en un 50% y el resto
son Cajas de Ahorros y los propios comerciantes locales de la
zona que tienen interés en que el barrio no se degrade más y
estan comprando -yo creo que deben tener ahora 3 hectáreas de
techo, por ejemplo, comprado- para o bien derruir y crear en ese
barrio espacios libres que no existían o bien realmente volver a
construir o rehabilitar las viviendas en un ambiente con mayores
valores. No hay que caer en la trampa de pensar que cuando un
barrio tiene valores muy bajos es muy fácil de rehabilitar porque
cuesta poco. No, cuando un barrio tiene valores muy bajos es que
nadie quiere ir y lo que suele! suceder -contra lo que dicen a
veces nuestras AA.VV. más amigas- es que la persona de la clase
obrera o trabajadora o empleado que mejora un poco en su empresa,
en cuanto mejora se va. Y bajo la dictadura de que no hay que
mover a nadie de aquel barrio lo que está sucediendo es que
estamos cambiando toda la población sin querer por no querer
reconocer que vale más que suban; un poco los precios, como resultado de que haya un poco de demanda y gente de fuera quiera venir
y la gente de allí se quiera quedar que no todo lo contrario.
En fin, esto son dogmas que tenemos que ir substituyendo porque
de otro modo ni en Glasgow, ni len Barcelona, ni en Liboa, ni en
ningún lugar, vamos a ser capaces de hacer toda la vivienda que
la gente nos va a pedir y que nosotros tenemos que decirles que
es un bien de uso, que no es un bien de producción, que es un
bien que normalmente tiene que ser propiedad del que-lo utiliza,
que se puede comprar y vender y que el hecho de vender con un
beneficio la vivienda no es pecado. Todo esto lo vamos a tener
que admitir y sin embargo ser muy duros, muy consecuentes y muy
coherentes en las acciones de planeamiento que se hacen conjuntas
con grandes promotoras, porque ahí es donde yo creo que se puede
colar la cuota de acción de política de vivienda que nosotros
podemos conseguir.
En Barcelona se han hecho tres' operaciones, a parte de las del
barrio viejo que os he dicho, se ha hecho una con Construcciones
y Contratas en el Valle Hebrón, en la zona olímpica, en la qual
sobre 500 viviendas por permuta con los terrenos que les cedimos,
nosotros obtenemos 150 a precio de coste que podemos utilizar
como queramos: en alquiler, en venta a precio de coste sin beneficio imputado.... Lo mismo ha sucedido en un barrio junto a la
Villa Olímpica, son 3 manzanas del Ensanche, son otras 500 viviendas y aproximadamente también una tercera parte de la viviendas nos son cedidas al Patronato de la Vivienda a precio de
coste, a 130.000 ptas./m2. cuando la propia immobiliaria está
vendiendo el resto de los m2. a 210.000 ptas. aproximadamente;

�18.

pero ellos ya se espabilan para cargar el beneficio en aquella
parte de la operación y para darnos a nosotros lo que les hemos
impuesto un poco al principio, El drama está en que a veces
nuestros socios no querrán y eh la Villa Olímpica -que son 2.000
viviendas, no son 500 como estas otras dos, es más, es mucho
mayor- y ahí somos socios nosotros en empresa mixta, socios
minoritarios, con el Estado y , con una serie de immobiliarias.
Bien, el que más respondón nos ha salido ha sido el Estado. No
los pri d última hora avienen porque están acostumbrados al forcejeo del poder y cuando saben que el Alcalde
dice que no casi por no perder tiempo prefieren decir que sí y,
en fin, que entregan una parte de sus viviendas a precio de coste
para no discutir más o si es una empresa inmobiliaria de Madrid
que entra en el mercado de Barcelona, para entrar bien en el
mercado y tener buen pie. En cambio el Estado que no tiene estas
estrategias que hacer, muchas, veces es más dogmático que el
propio sector privado y no quiere vender a un precio que no
incorpore una cuota de beneficio en esas viviendas que han sido
financiadas directamente, en buena medida, con una contribución
pública, por tanto quiere recuperar el dinero invertido y se
niega un poco a este tipo de política, creyendo que la política
de vivienda que he dicho antes va a servir. No va a servir. Si no
sirve para nada. Es decir, en la ciudad de Barcelona no se va a
aplicar ni la política de vivienda del Estado, ni la de la Autonomía, porque la Autonomía se ha dado cuenta de que la política
de vivienda del Estado no va y ha hecho la suya. Ha hecho un
fondo de 3000 millones me parece que es y ha dicho "a cada
valga 111.000
quiera una viviendade 65 m2
pareja joven
ptas/m2. le damos un millón yademás le ayudamos a tramitar un
crédito un poco más barato, al o 15% en las Cajas". Muy bien,
esta política es lo que llaman el Plan Pujol: este Plan Pujol lo
que está haciendo es acabar d&amp; convencer a todos los jóvenes de
la ciudad de Barcelona de que no van a poder vivir en la ciudad
de Barcelona porque no hay ninguna casa que valga 1II.000 ptas./nu2. Punto. O sea que se les va a dar un millón para que se vayan
a Hospitalet, que es donde ebus precios están. Magoífico. Lo
mismo el Estado que la Autonomía.
Y termino, sobre el tema de la desigualdad, el cuarto tema que ya
he dicho que lo dejábamos para nota, yo lo que creo que lo que
hay que decir claramente es que la desigualdad no tiene fórmulas
mágicas de solución desde el Estado, ni desde Europa, ni desde la
Autonomía. La desigualdad, cuando se refiere a cosas que tienen
el territorio, sól tiene
tener
que
solución:
un poder democrático cerca. marginal,
una situación marginal, una mi avaI!a, una pobreza, una degradación, un problema de igualdad, én definitiva, de cualquier tipo y
cerca está la asistenta social y cerca de esta asistenta social
además hay un político electo Si puede ser, un Concejal, ahí la
humanidad tiene la posibilidad de ganarle la guerra a la desigualdad. Donde no hay esto, no,' por la sencilla razón de que

�19.

quien domina el territorio es el ¡que gana. Como en los juegos de
los críos, con los cuchillitos que se tiraban al suelo, a terreno, a ver quien gana ese terreno, hay que ganarle a la miseria el
terreno palmo a palmo. Si no se lo ganamos nosotros a ella, ella
nos lo gana a nosotros. La miseria contagia, se come el terreno
de al lado, y el del lado y el del lado... si se le da baza se lo
come. Y nosotros se lo ganamos si inyectamos calidad, calidad,
calidad y justicia en ese terreno. Y la única manera de hacerlo
es estar encima, no son las leyes ni los decretos, ni el BOE, ni
el DOG, ni nada de todo esto. Coro esto se puede ayudar a que los
que están allí ganen la batalla contra la miseria en el territorio. Hay que dominar el territorio -como decía el poeta catalán
Espriu "el domini de la terra"-. ! Nosotros lo que hemos venido a
hacer en los Ayuntamientos, en ]kos municipios, es a dominar el
territorio, no en el sentido secjtario de un partido sino en el
sentido humanista de nuestra especie. Queremos que la humanidad
domine el territorio, sin además malearlo, sin además destrozarlo. Este es, yo creo, el objetivo de nuestra acción.
Y aquí os dejaría un poco con 14 idea de que el sistema de los
años 90 debería estar basado en un gobierno muy centrado en la
acción política europea y los grandes equilibrios; en mantener la
vitalidad del nivel regional-nacional, porque ya sabeis que hay
regiones que son nacionalidades, por eso digo regional-nacional,
y del nivel local; en pedir a las Autonomías la definición de su
propio territorio y adaptarse al Estado -en eso creo plenamente-,
no dejar que las Autonomías formulen sus ordenaciones en el
territorio como por vocaciones al Estado para que desaparezcan,
sino pedirle a las Autonomías que digan "ordénese", que hagan su
propia ordenación para sus usos internos y luego el Estado modestamente diga "pues nos adaptamos 'a su ordenación". No otra cosa.
Y en definitiva tener opciones estructurantes de línias o de
redes: línias pues trenes de alta velocidad y redes como puede
ser, evidentemente, la de las áreas metropolitanas de interés
estatal, que yo creo que -como hace la ley italiana muy recientedebe de delimitar y definir la propia Autonomía, pero el Estado
tiene el derecho y la obligación de reconocer como propias cuando
tengan interés estatal. Es decir, el Estado tiene que dar -como
da, de hecho en la Ley de Bases de Régimen Local- a las Autonomías el derecho a suprimir o crear o modificar áreas metropolitanas, lo que tiene que hacer una vez creadas es decir "ésta,
ésta, ésta y ésta por su carácter de transporte público metropolitano, por las razones que sean, son áreas metropolitanas para
el Estado y el Estado las va a tratar como tales". En fin, esta
sería la línia que yo creo que tiene que producirse y que debe de
pagarse con una aproximación del sistema general de la financiación de las Administraciones Públicas, en su extremo digo, al
sistema de concierto (en fin, este es un tema de muy larga discusión). No creo que se pueda variar que los que no tengan concierto, lo tengan o que los que lo tengan lo dejen de tener. Yo creo
q ue eso es una cosa que hay que olvidar, pero sí que hay que
mirar de que a través de las cesiones de tramos del IRPF, que

�20.

está proponiendo Pepe Borrell se pueda llegar a una situación en
que las diferencias se aminoren, 4e modo que la irritabilidad del
sistema aquí sea mínima, con un incremento de la parte local del
gasto neto; esa es yo creo la directriz básica de los años 90,
introduciendo alternativas de programa federal o programa autonómico como en el Canadá y que el Gobierno Federal dice a las
provincias o autonomias "Ud. puede elegir y Ud. puede o bien
seguir este programa, supongamos, de política ecológica o bien
hacer el suyo. Si hace el nuestro tiene 100, si hace el suyo
tiene 80, pero hace lo que quiere". Este federalismo a dos
marchas que tiene el Canadá que permite acomodarse a los deseos
de autonomía, de autogobierno, como un deseo de calidad de vida,
o bien al programa federal pero entonces obteniendo una mayor
ayuda y conseguir los famosos convenios, que siempre estamos
pidiendo, de distribución de los recursos entre los 3 niveles,
pero que en definitiva en los 90 tienen que representar un incremento seguro del gasto público neto.

�^

^
^J

�^j

`'

n,

5
F1

rC

^C

r

r,

^

(T,

^^

r1

'

^C^•

.

'-1\1

^

fl

^^
F

-,
t.t.-,Í
,-/,^
--,1r

1-.-.

t^-'

S^

22^^

^

e–N5

rF

^

\---i

^

^

J

^

^ ^+

41 ^

r--

pI

Ï

•

-?E E k

r

^

.,.^.á

^o^^

I^^_viés
--o
^,^,..

�1

ti

çr,
r-

-5

■

`

^.

^

^

c*

L

�•

�t

,

^,

^

^

^ ^
7,1
^ ^ 2

u

.--

^
^ V^
^
°

^

^
G

Q&gt;

r•-•

r---

,.

{ ^ ^a

Q

'

P ^^ ^ ,
^ ^^

O P 1^
,C

^
e ^
^
^ 1...
^
r ^^ c
6^
^1
^ c^
^`
. ^^^ ^
^ Z
C • ^^
^
C^^x
c
^• ^
^^^
^
^^ ^^ ^^^
^-,` ^^^
^^^
^
L
^^
n
^
^
^
Q.^^
� ^ ^ ^^^"
s
^
^ ^
----...N- d ^

^

°

^
,:'

--

^

Z
^■.--,
_.
^
^
1
^^

r-

^i

-:

i17:1
R:r...n.,
tí,* 0.).

^-

rn

_'^

.,

i;fi
,..../:;.

L?w^.

m . I:~
Q

L

L

1

i

t^

��7 -N

�</text>
                  </elementText>
                </elementTextContainer>
              </element>
            </elementContainer>
          </elementSet>
        </elementSetContainer>
      </file>
    </fileContainer>
    <collection collectionId="30">
      <elementSetContainer>
        <elementSet elementSetId="1">
          <name>Dublin Core</name>
          <description>The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/.</description>
          <elementContainer>
            <element elementId="50">
              <name>Title</name>
              <description>A name given to the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="39357">
                  <text>09.01. Activitat de representació (com a Alcalde)</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
            <element elementId="40">
              <name>Date</name>
              <description>A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="39358">
                  <text>1982-1997</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
            <element elementId="41">
              <name>Description</name>
              <description>An account of the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="43845">
                  <text>Aquesta sèrie agrupa els documents sorgits de la funció representativa de l'exercici del càrrec d'Alcalde de Barcelona.</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
          </elementContainer>
        </elementSet>
      </elementSetContainer>
    </collection>
    <itemType itemTypeId="22">
      <name>No tenen tipus</name>
      <description>Tipo temporal para mapear las fichas sin tipo a la base resource template de Omeka S</description>
    </itemType>
    <elementSetContainer>
      <elementSet elementSetId="1">
        <name>Dublin Core</name>
        <description>The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/.</description>
        <elementContainer>
          <element elementId="43">
            <name>Identifier</name>
            <description>An unambiguous reference to the resource within a given context</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="17492">
                <text>4131</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="50">
            <name>Title</name>
            <description>A name given to the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="17493">
                <text>Conferència de l'Excm. Sr. Alcalde durant el Curs d'Estiu de la Escuela Jaime Vera, organitzat pel PSOE, amb títol "El giro municipal, la experiencia de las Áreas Metropolitanas"</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="39">
            <name>Creator</name>
            <description>An entity primarily responsible for making the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="17495">
                <text>Maragall, Pasqual, 1941-</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="42">
            <name>Format</name>
            <description>The file format, physical medium, or dimensions of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="17496">
                <text>Textual</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="53">
            <name>Abstract</name>
            <description>A summary of the resource.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="17497">
                <text>Trànsit, po| lució, dèficit transport públic, contaminació acústica, seguretat ciutadana, sistema policial i judicial, habitatge, desigualtat, etc. Cap d'aquests problemes es solucionen sense la implicació del poder local.</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="81">
            <name>Spatial Coverage</name>
            <description>Spatial characteristics of the resource.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="17498">
                <text>Escuela Jaime Vera, Galapagar</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="44">
            <name>Language</name>
            <description>A language of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="17500">
                <text>Castellà</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="49">
            <name>Subject</name>
            <description>The topic of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="22261">
                <text>Municipis</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23253">
                <text>Barcelona</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23254">
                <text>Administració local</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23255">
                <text>Història</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23256">
                <text>Economia</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23257">
                <text>Societat</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23258">
                <text>Seguretat ciutadana</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23259">
                <text>Model social</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="23260">
                <text>Àrea metropolitana</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="51">
            <name>Type</name>
            <description>The nature or genre of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="28321">
                <text>Conferència</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="40">
            <name>Date</name>
            <description>A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="40838">
                <text>1990-07-24</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="90">
            <name>Provenance</name>
            <description>A statement of any changes in ownership and custody of the resource since its creation that are significant for its authenticity, integrity, and interpretation. The statement may include a description of any changes successive custodians made to the resource.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="43462">
                <text>Aquest document forma part del fons municipal de l’Ajuntament de Barcelona (productor de la documentació) i és còpia digital de l’original custodiat a l’Arxiu Municipal Contemporani de Barcelona.</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
        </elementContainer>
      </elementSet>
      <elementSet elementSetId="4">
        <name>EAD Archive</name>
        <description>The Encoded Archival Description is a common standard used to describe collections of small pieces and to create hierarchical and structured finding aids.</description>
        <elementContainer>
          <element elementId="98">
            <name>Level</name>
            <description>The hierarchical level of the materials being described by the element (may be other level too).</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="17502">
                <text>Document</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
        </elementContainer>
      </elementSet>
    </elementSetContainer>
    <tagContainer>
      <tag tagId="1">
        <name>Discursos i conferències</name>
      </tag>
    </tagContainer>
  </item>
  <item itemId="2582" public="1" featured="0">
    <fileContainer>
      <file fileId="1392">
        <src>https://arxiupmaragall.catalunyaeuropa.net/files/original/30/2582/19870422d_00204.pdf</src>
        <authentication>32c78dd40538fdbdfe1b49ea91fe376a</authentication>
        <elementSetContainer>
          <elementSet elementSetId="5">
            <name>PDF Text</name>
            <description/>
            <elementContainer>
              <element elementId="118">
                <name>Text</name>
                <description/>
                <elementTextContainer>
                  <elementText elementTextId="42988">
                    <text>Alcaldia
Gabinet de
Comunicació

±I^I

Ajuntament
i^^
3
t'
de Barcelona

Plça. S. Jaume s/n.
08002 Barcelona
Telèfon: 301 07 07
Tèlex: 54519 Laye e

Conferència de l'Excm. Sr. Alcalde, Pasqual Maragall al cicle
"Barcelona demà, pensa en la gent gran".

Barcelona, 22 d'abril 1987

�IIIIII^

Ajuntament TV de Barcelona
Gabinet de Comunicació

SENYORES, SENYORS:

EL PARE D'UN AMIC MEU DEIA SOVINT: "TINC GANES DE
JUBILAR —ME PER COMENÇAR A TREBALLAR ".

AQUESTA FRASE, SENS DUBTE EXAGERADA, IL.LUSTRA UN
ESPERIT QUE VEIEM TAMBÉ REFLECTIT EN AQUESTES AULES DE
EXTENSIó UNIVERSITàRIA.

JO VULL FELICITAR A LA FEDERACIó D'ASSOCIACIONS DE
LA TERCERA EDAT DE CATALUNYA PER AQUESTA INICIATIVA DE
POSAR A L'ABAST DE LA GENT GRAN UN VENTALL DE CURSOS
PELS QUE VULGUIN EIXAMPLAR ELS SEUS CONEIXEMENTS.

EN AQUESTA CONFERANCIA QUE INAUGURA EL CICLE
"BARCELONA DEMà, PENSA EN LA GENT GRAN" POSSIBLEMENT
ESPERARAN SENTIR EL QUE HA FET I EL QUE FAR
L'AJUNTAMENT PER LA GENT GRAN.

INEVITABLEMENT, EN PARLARÉ D'AIXó.

Ref.:

�—3+IIIII

Ajuntament 1 111W de Barcelona
Gabinet de Comunicació

PERò A Mí EL QUE M'AGRADARIA AVUI, COM ALCALDE DE
BARCELONA I COM A FILL D'UNA CIUTAT QUE ESTIMO, ES
INCITAR — LES A VOSTÉS PERQUè EXPLORIN LA NOSTRA CIUTAT,
PERQUè LA CONEGUIN MÉS I MILLOR.

LA VOSTRA PRESèNCIA AQUí ÉS PROVA QUE TENEN VOSTÉS
UNA CURIOSITAT, UNA INQUIETUD PER FER COSES QUE NO HAN
POGUT FER MENTRE DEDICAVEN TOTA LA SEVA CREATIVITAT I
TOT EL SEU ESFORÇ A TREBALLAR PERQUè NOSALTRES QUE SOM,
ELS VOSTRES FILLS I ELS VOSTRES NETS, POGUESSIM FER EL
MATEIX EN MILLORS CONDICIONS.

I AQUESTA CIUTAT, BARCELONA, TÉ MOLT I MOLT PER
OFERIR .A GENT AMB CURIOSITAT, AMB INQUIETUD I AMB TEMPS
PER EXERCIR—LES.

I, A MÉS, EL NOSTRE CLIMA ENS PERMET ESTABLIR UN
CONTACTE F1SIC, IMMEDIAT, AMB LA CIUTAT, AMB ELS SEUS
CARRERS, GAIREBÉ DURANT TOT L'ANY.

�—4—

Ajuntament

'VIIIF de Barcelona

Gabinet de Comunicació

BARCELONA ESTà DE MODA EN EL MóN.

L'URBANISME QUE HEM POSAT EN PRàCTICA EN ELS ANYS
QUE PORTEM A L'AJUNTAMENT HA CONVERTIT LA CIUTAT EN UN
CENTRE DE CURIOSITAT MUNDIAL PER ARQUITECTES,
URBANISTES, ESCULPTORS.

ALGú HA DEFINIT LA BARCELONA ACTUAL COM EL MÉS
IMPORTANT MUSEU D'ART A L'AIRE LLIURE DEL MóN
OCCIDENTAL.

JO ELS VULL INVITAR A QUE DESCUBREIXIN AQUEST
MUSEU. AQUESTES PLACES, AQUESTS ESPAIS, AQUESTES VIES
REMODELADES; TANTES I TANTES FAÇANES RECUPERADES, QUE
ESTAVEN AMAGADES SOTA UNA CAPA DE BRUTíCIA; ELS VITRALLS
MODERNISTES; ELS JARDINS AMAGATS DARRERA PARETS; ELS
EDIFICIS HISTóRICS QUE ANEM RECUPERANT.

CONEIXEN VOSTÉS LA PLAÇA DE LA PALMERA? O LA
CREUETA DEL COLL? LA VIA JúLIA? LA CASA DE LA CARIAT?
(...)

Ref.:

�Ajuntament

y^^ll„

,

de Barcelona

Gabinet de Comunicació

DARRERA DELS PROJECTES QUE HAN DUT A AQUESTES
REALITZACIONS NO HI HA TAN SOLS UNA PREOCUPACIó
ESTÉTICA.

HI HA TOTA UNA TEORIA I UNA PRàCTICA URBANíSTICA DE
COM RECUPERAR UNA CIUTAT MALMESA DURANT MOLTS ANYS
D'ESPECULACIó SENSE CONTROL DEMOCRàTIC. UNA TEORIA QUE
VA RESUMIR MOLT BÉ L'ORIOL BOHIGAS EN UN ARTICLE RECENT.

AQUEST ARTICLE ES REFERIA AL CENTRE I A LA
PERIFIRIA I A LES RELACIONS QUE HAN DE TENIR; AL PLà I
AL PROJECTE I A LES RELACIONS QUE HAN DE TENIR. EN
BOHIGAS VE A DIP. QUE PROU DE PLANS I MÉS PROJECTES.

JO PENSO QUE ÉS UNA TEORIA QUE HA ESTAT INDUïDA
PER UNA PRàCTICA POLíTICA NOSTRA, A LA CIUTAT DE
BARCELONA.

EN BOHIGAS TAMBÉ DIU QUE HI HA D'HAVER MENYS
ZONIFICACI6, MENYS PLANIFICACI6 D'AQUESTA QUE DIU EL QUE

Ref.:

�Ajuntament 1111V de Barcelona
Gabinet de Comunicació

Ref.:

S'HA DE FER I EL QUE NO S'HA DE FER EN CADA ZONA, PERQUè
PRECISAMENT EL QUE ES VOL ACONSEGUIR ÉS LA BARREJA.

TOTHOM ESTà BASTANT D'ACORD QUE LA CIUTAT QUE
BUSQUEM ÉS UNA CIUTAT EN LA QUAL HI HA UNA BARREJA
D'ACTIVITATS. QUE LA GRàCIA DE LA CIUTAT RAU JUSTAMENT
EN AQUESTA COINCIDINCIA D'USOS DIFERENTS.

PER TANT, ZONIFICAR LA CIUTAT — AQUI VA LA
INDUSTRIA, AQUI VA LA VIALITAT, AQUI VA LA RESIDINCIA,
AQUI VA EL COMERÇ— ÉS EL CONTRARI DEL QUE DEFINIM COM A
CIUTAT.

PER TANT, NO A LA ZONIFICACIó I Sí A LA BARREJA;
TAMBÉ AL DISSENY FORMAL — DIU ELL — ,
INTERVENCI6 FORMAL.

MENYS STANDARS

Sí A LA
URBANíSTICS

QUANTITATIUS, MENYS APROFITAMENTS DEL SòL I MÉS
"MULLAR—SE" L'URBANISTA EN LA DEFINICIó DE QUIN ES EL
DISSENY FïSIC QUE HAURIA DE TENIR DETERMINADA PLAÇA, I
UN DETERMINAT CONJUNT D'ELEMENTS URBANS.

�-7Ajuntament

de Barcelona

Gabinet de Comunicació

FINALMENT ACABA PARLANT, I JO CREC QUE D'UNA FORMA
UNA MICA FORÇADA I MOLT DISCUTIBLE, DE DESTRUIR I
CONSTRUIR I DEL RESPECTE QUE HEM DE TENIR A ALL QUE HI
HA JA FET, SOBRE TOT EN ELS CENTRES DE LES CIUTATS
VELLES, COM LES NOSTRES: A MADRID, A BARCELONA, A PARIS
O A VIENA. I EL QUE S'HA DE FER ÉS HIGIENITZAR, AL
MATEIX TEMPS QUE HEM DE MONUMENTALITZAR LA PERIFèRIA,
QUE ES LA LLIÇ6 DE VIENA.

VIENA, ALS ANYS VINT, JA ESTAVA MONUMENTALITZADA.
JA ESTAVEN FENT LA PERIFèRIA, AALò QUE NOSALTRES FA POC
QUE HEM COMENÇAT A MADRID O A BARCELONA.

I PEL QUE FA AL CENTRE, CAL CONSERVAR—LO. PER
TAMBÉ DIU ELL: COMPTE, D'ACORD AMB CONSERVAR, NO
CONSTRUIR GAIRE MÉS, HGIENITZAR, PER QUE NO TOT SIGUI
LA FALERA DE CONSERVAR I QUE NO CONSTRUïM RES DE NOU.
PERQUE CIUTAT ES INNOVACIó I SI NO HI HA CREACIó,
SI NO HI HA UNA MICA DE MANCA DE RESPECTE PEL PASSAT,
UNA MICA, MALAMENT RAI. ALGUNA COSA HEM DE DESTRUIR.

Ref.:

�Ajuntament 1 91F de Barcelona
Gabinet de Comunicació

A LA PERIFÈRIA, NOSALTRES HEM POSAT ÉNFASI EN EL
SENTIT SEGÜENT: ALGú VA DIR, EN EL CENTRE DE BARCELONA
EL QUE CAL ÉS ATREVIR-SE, COM ENS HEM ATREVIT A TORNAR A
CREAR CIUTAT, ESPAIS NOUS. NO NOMÉS RESPECTAR, SINO
CREAR. I A LA PERIFÈRIA EL QUE CAL ÉS MONUMENTALITZAR.

I BEN SANTAMENT QUE HO VA DIR. A LA PERIFÈRIA DE
BARCELONA, MONUMENTALITZAR NO VOL DIR SENZILLAMENT CREAR
MONUMENTS. VOL DIR DIGNIFICAR.

NOSALTRES ENS NEGUEM ROTUNDAMENT A ADMETRE
L'URBANISME DESTRUCTIU D'AQUESTS aLTIMS CINQUANTA ANYS.
I, ¿COM HEM D'ARREGLAR-LO? DONCS HI HA COSES QUE, ELS
DIC MOLT SINCERAMENT, NO TENEN ADOB POSSIBLE. COM
AQUESTS GRANS BARRIS NOUS.

QUAN EM PREGUNTEN QUE S'HA DE REHABILITAR, ÉS QUE S'HA
DE REHABILITAR TANT LA CIUTAT SATÈLITE DE CORNELLà COM
EL RAVAL, EVIDENTMENTT. NOMÉS QUE EL RAVAL ÉS DE L'ANY
1700, POSEN PER CAS, ÉS DEL SEGLE XVIII I CORNELLà ÉS
DE FA 30 ANYS. PER S'HA DE REHABILITAR IGUAL.

Ref.:

�—9—
¡fIIIIi

Ajuntament 1 111W de Barcelona
Gabinet de Comunicació

PER AIXò, HO CONFESO, NO TENIM LA SOLUCIó, DE
MOMENT NO LA TENIM. ARA, EL QUE Sí QUE SABEM ÉS QUE
L'úNICA SOLUCI6, EL MILLOR CAMí DE LA SOLUCI6 ÉS QUE HI
HAGI VITALITAT DEMOCRàTICA EN AQUESTS CENTRES. QUE HI
HAGI L'ACCI6 PERMANENT DELS VENS QUE S'ORGANITZIN, O
DELS SEUS REPRESENTANTS, A TRAVÉS DELS DISTRICTES, O.
DELS MUNICIPIS METROPOLITANS, PER REFER AQUEST TEIXIT.

NOSALTRES, A LA BARCELONA ESTRICTA, AL MUNICIPI DE
BARCELONA, HEM VOLGUT MONUMENTALITZAR LA PERIFèRIA EN
AQUEST SENTIT. I ELS POSARÉ UN EXEMPLE PERQUè EL VEGIN
BEN CLAR. A LA PLAÇA DE LLUCMAJOR HI HAURà, EN EL FUTUR
PRòXIM, L'ESTATUA DE VILADOMAT QUE ERA AL CIM DEL
"LLAPIS" DEL CINC D'OROS.

AQUESTA ESTATUA, COM VOSTÉS SABEN, VA PROVOCAR UN
GRAN DEBAT A BARCELONA. PERQUè, DIGUEM —HO CLAR, LA
BURGESIA DEL PASSEIG DE GRàCIA NO VOLIA UN MONUMENT A PI
I MARGALL I A LA PRIMERA REPúBLICA EN EL COR DE
L'EIXAMPLE. ÉS AIXí. I, EN CANVI, L'AJUNTAMENT EL SI QUE

Ref.:

�—10—
1+I1111
Ajuntament '' ! tltiF de Barcelona

Gabinet de Comunicació

EL VOLIA. I AQUí VA HAVER—HI UN GRAN ESTIRA I ARRONSA
QUE ES VA SALDAR AMB AQUESTA MENA DE COMPROMíS QUE ENTRE
EL PASSEIG DE GRàCIA I ELS JARDINETS HI ANÉS EL MONUMENT
A PI I MARGALL. I ES VA QUEDAR ALL SOBRE, AL DAMUNT DE
L'OBELISC.

QUAN VA VENIR L'ACABAMENT DE LA GUERRA,
EVIDENTMENT ALL ES VA TREURE I ES VA SUBSTITUIR PER UNA
ALTRE ESTATUA QUE A MÉS NO ES VA POSAR AL CIM SINò AL
PEU. I QUE VA SER, DURANT MOLTS ANYS, UN LLOC DE
PROBLEMES, DE PINTADES DIVERSES.

AQUESTA ESTATUA VA REAPAREIXER EN UN MAGATZEM
MUNICIPAL I ÉS MAGNíFICA, ÉS ENORMEMENT DIGNA I D'UNA
MIDA MOLT MÉS QUE NATURAL. JO LA VAIG DESCUBRIR
PRECISAMENT. A L'EXPOSICIó "CATALUNYA DINS DE L'ESPANYA
MODERNA", QUE ES VA PRESENTAR A MADRID. HUGUET,
MARTORELL I MACKAY, QUE SóN ELS SóN ELS QUE VAN MUNTAR
L'EXPOSICI6, L'HAVIEN TRETA DELS MAGATZEMS MUNICIPALS.
ERA ALL I VAIG DIR: "ESCOLTEU, AQUESTA ESTATUA HA
D'ANAR AL CARRER ALTRA VEGADA".

�-11—

Ajuntament

mal
'911? de Barcelona

Gabinet de Comunicació

I HI ANIRà, NO UNA ALTRA VEGADA, PERQUè NOSALTRES
NO VOLEM TAMPOC CONTINUAR O REFER PERMANENTMENT ELS
DEBATS ANTICS, NO ES TRACTA D'AIXò. ES TRACTA EN AQUEST
MOMENT DE LA PÇA. DE LLUCMAJOR, ALL ON PASSA EL
PASSEIG DE VALLDAURA I ES CREUA AMB EL PASSEIG DEL
VERDUM, I ON COMENÇA LA VIA JúLIA, EL QUE PODIA SER EL
COR DELS NOUS BARRIS. ALLà, PRECISAMENT, SER EL GRAN
MONUMENT, ALLà EL POSAREM.

UN ALTRE EXEMPLE QUE ELS VULL POSAR ÉS LA PLAÇA
DELS PAÏSOS CATALANS, DE L'ESTACI6 DE SANTS.

ABANS D'HAVER — HI LA PLAÇA DE L'ESTACI6 DE SANTS,
MOLT DISCUTIDA DES DEL PUNT DE VISTA URBANSTIC, HI
HAVIA UN ENTORN ABSOLUTAMENT MISERABLE. LA SUMA DE
L'ANOMENADA TORRE DE CATALUNYA AMB L'ESTACI6 DE SANTS
DONAVA UN RESULTAT PITJOR QUE ZERO, MOLT DOLENT.

UNA VEGADA, UN CONDUCTOR DE CAMI6 ES VA ESTACIONAR

Ref.:

�-12—

Ajuntament V de Barcelona
Gabinet de Comunicació

DAVANT MEU AMB LA LLUM VERMELLA AL CARRER DE NUMàNCIA O
AL DE LA INFANTA CARLOTA, NO RECORDO BÉ ON ERA. ELL I JO
ENS MIRAVEM LA PLAÇA, QUE S'ESTAVA ACABANT DE CONSTRUIR.
ALESHORES EM VA MIRAR I JO LI VAIG PREGUNTAR QUE LI
SEMBLAVA. "ÉS INTRIGANT SR. MARAGALL". BÉ, DONCS AQUESTA
PLAÇA INTRIGANT EM SEMBLA QUE HA ACONSEGUIT TRENCAR UNA
ASIMETRIA.

EL QUE HA FET EN PEÑA GANCHEGUI AL DARRERA, A
L'ESPANYA INDUSTRIAL, ÉS UNA MICA PROSSEGUIR AQUESTA
FORMA DE DIGNIFICACIó DELS VOLUMS QUE PER Sí MATEIXOS
EREN IRRECUPERABLES.

L'URBANISME QUE HEM TINGUT EN ELS DARRERS
CINQUANTA ANYS HA SIGUT TAN ABSOLUTAMENT MISERABLE, QUE
EVIDENTMENT CAL UNA CERTA POTéNCIA URBANÍSTICA. ÉS
PERILLOSA, AIXò JO HO RECONEC, I ÉS ARRISCADA, I LA GENT
POT DIR "COMPTE QUE AIXò QUE S'ESTà FENT ÉS MOLT
ARRISCAT", "ALERTA QUE ÉS MOLT PERSONAL, PORTA MOLT EL
SEGELL D'AQUELLS QUE HO FAN".

Ref.:

�—13—
:fllllll

Ajuntament 1411+" de Barcelona
Gabinet de Comunicació

BÉ, I QUÉ? ÉS

IMPORTANT QUE ENS ARRISQUEM,

ÉS

MOLT

IMPORTANT QUE ENS ARRISQUEM A DONAR ALS ARTISTES, ALS
MILLORS, LA POSSIBILITAT DE POSAR EL SEU SEGELL A LES
OBRES QUE S'ESTAN FENT, A LA BARCELONA D'AVUI. SI NO,
L'üNIC QUE TINDREM SERà AQUESTA COSA MARCA DE FàBRICA
DEL PERIODE DE TRANSICI6, QUE

ÉS

MOLT IMPORTANT., QUE

ÉS

EL "SALVEM...". SALVEM—HO TOT.

NO

CAL QUE DIGUI FINS

RESPECTE

I HO

A

QUIN

PUNT

ESTEM PRACTICANT, I

ÉS

AIXò EM MEREIX

EL QUE HEM FET:

RECUPERAR LA MEï •t^R.IA COL.LECTIVA. PERS CREEM COSES
NOVES, PERQUè

SI

NO EL QUE FAREM

DEL PASSAT. UNA MENA DE PREVENCI6
f"i

ÉS

UNA CòPIA GROLLERA

O UN NOU

RITUAL, UNA

NA DE LITúRGIA DE RECORD. I EM FA L'EFECTE QUE LES

CIUTAS

NO

VIUEN D'AIXò,

NO

VIUEN EXCLUSIVAMENT D'AIXò.

AMB AQUESTS EXEMPLES HE VOLGUT IL.LUSTRAR UNA MICA
EL QUE HI HA DARRERA D'AQUESTS ESPAIS.

EM PODRIA EXTENDRE MOLT I MOLT SOBRE MÉS EXEMPLES
ENCARA. PER PREFEREIXO DEIXAR — HO COM A SUGGERIMENT PER

�-14—
+IIIÍI'

Ajuntament 1111F

de Barcelona

Gabinet de Comunicació

QUE VOSTÉS INVESTIGUIN.

PENSO QUE AQUESTES AULES PODRIEN ORGANITZAR UN
MONOGRàFIC SOBRE AIXò, SI ES QUE NO HO HAN FET JA.

EN QUALSEVOL CAS AMB MOLT DE GUST ELS SERVEIS DE
L'AJUNTAMENT, I MOLT ESPECIALMENT LES REES D'URBANISME
I CULTURA HI COL.LABORARIEN.

TOT EL SEGUIT D'OBRES QUE HEM FET APUNTEN CAP A
UNA BARCELONA FUTURA QUE CONTINUAREM! FENT; OBERTA AL
MAR, ARTICULADA AMB LA SEVA

REA METROPOLITANA I AMB

CATALUNYA, AMB NOUS EIXOS D'ACTIVITAT QUE COMPENSARAN
ELS QUE JA EXISTEIXEN.

UNA BARCELONA, A MÉS, QUE CONTEMPLARA LA
PROBLEMàTICA ESPECÍFICA DE LA GENT GRAN COM MAI S'HA FET
FINS ARA.

CADA COP MÉS LA NOSTRA CIUTAT ÉSÉS HABITABLE PELS
RESULTATS DE QUALITAT DE VIDA OFERTS I PERQUA EXISTEIXEN

�—17—

Ajuntament

^+ Í
de Barcelona

Gabinet de Comunicació

QUE TOT ESTE RESOLT. EVIDENMENT FALTEN MOLTES COSES PER
FER I PENSO QUE ÉS BO QUE APROFITEM OCASIONS COM AQUESTA
PER POSAR — LES EN COMi.

EN EL TRANSPORT, NO TINC CAP DUBTE QUE HI HA DOS
ASPECTES ACONSEGUITS MOLT IMPORTANTS, EL PRIMER
L'AMPLITUD DE LA XARXA QUE POSA AL 98% DE LA POBLACIó DE
LA CIUTAT A UNA DISTàNCIA INFERIOR ALS 400 M. D'UNA
PARADA DE METRO O BUS; EL SEGON EL TENIR UN SISTEMA DE
PAGAMENT GRATUïT O SEMIGRATUïT PER LA INMENSA MAJORIA DE
LA POBLACI6 GRAN DE LA CIUTAT.

ES EVIDENT QUE AIXó ES POT PERFECCIONAR, I HO
FAREM, I QUE CAL MILLORAR LA QUALITAT I CONFORT DEL
TRANSPORT I DELS SEUS ACCESOS, BAIXAR L'ALÇADA DE LA
PLATAFORMA DELS AUTOBUSSOS, DISMINUIR LES ARRENCADES I
PARADES BRUSQUES, SOLVENTAR ELS DESNIVELLS DEL METRO.

EN L'HABITATGE, ESTA CLAR EL DISSENY DE LES
TIPOLOGIES DE SERVEIS NECESSARIS, AJUT A LA LLAR PER
MANTENIR EN TOTS ELS CASOS QUE ES PUGUI EL DOMICILI

á
w

Ref.:

�—18—
+11M

Ajuntament "!III+' de Barcelona
Gabinet de Comunicació

Ref.:

TRADICIONAL. PER AIX6 HEM PROMOGUT L'AJUT D'UN
TREBALLADOR FAMILIAR A HORES, BLOCS D'APARTAMENTS AMB
SERVEIS COMUNS, COM JA HEM FET A CANYELLES O A LA CIUTAT
VELLA, PERQUè HI PUGUI DESPLAÇAR—SE LA GENT GRAN QUE POT
VIURE AUT¿NOMA PER¿ QUE NO TE PIS, O EL QUE TÉ NO

ESTA

EN CONDICIONS PER CONSTRUCCIó, PREU O ACCESSIBILITAT (
CINQUè SENSE ASCENSOR ), RESIDèNCIES PER QUI NO POT
VIURE AUT¿NOM.

ES CLAR QUE SABEM EL QUE CAL, PER¿ ES CLAR TAMBÉ
QUE NO HEM POSAT EN MARXA ELS RECURSOS SUFICIENTS, AIX6
ÉS

MÉS EVIDENT ENCARA QUAN PARLEM DEL VELL MALALT. LA

SOLUCI6 ÉS UN AJUT A LA LLAR DE SANITAT I LA IMPLANTACIó
D'HOSPITALS DE CRóNICS I D'ATENCIONS MíNIMES.

D'AIXó L'UNIC EXEMPLE PúBLIC A TOT EL PAIS ÉS EL
CENTRE GERIàTRIC MUNICIPAL, QUE TOTS SABEM QUE AMB ELS
SEUS 370 LLITS ÉS INSUFICIENT. CAL QUE TOTES LES
ADMINISTRACIONS ENS DOTEM DE MÉS SERVEIS D'AQUESTES
CARACTERíSTIQUES AL SERVEI DELS CIUTADANS.

�Ajuntament
de Barcelona

Àrea de Serveis
Socials

c/. Ciutat, 4, 5è. planta
Tel. 301 88 61

PROPOSTA DE TEXT
"BARCELONA DEMA, PENSA EN LA GENT GRAN"

Là-. ciutat ha d'ésser pensada al servei dels seus ciutadans
i cada cop més la nostra ciutat és més habitable pels resultats de qualitat de vida oferts i perquè existeixen els canals per a que les necessitats i aspiracions dels seus ciutadans siguin atesses: democràcia, participació, organització dels serveis i recursos per posar en marxa els serveis.
Els ciutadans de Barcelona cada,dia són més grans. La Barcelona actual és la ciutat més envellida d'Espanya i en funció d'això és
una ciutat més europea i més desenvolupada. Les grans ciutats del món
(Paris, Londres, Viena, Berlin, Montreal, Milà, Buenos Aires, Filadèlfia,
Munich, etc.) tenen percentatges d'envelliment superiors al nostre. Això
vol dir que la Barcelona del Demà ha de ser una .ciutat més preparada per
a la vida en qualitat de la gent gran, perquè n'hi haurà més i perquè estem assegurant que el creixement ecocòmic i ciutadà de Barcelona no es
deturi, i per tant els recursos a esmerçar-hi seran superiors.
Des de la perspectiva dels socialistes a més haig de dir que
aquest és un clar exponent de la nostra opció política, el fer una ciutat
més habitable per la gent gran, fa que sigui una ciutat millor per tothom, perquè tots els barcelonins tenim pares, parents, amics dins l'anomenada tercera edat, perquè tots esperem arribar-hi, i perquè el que és una
necessitat per alguns, serà una millora per tothom.
Per tant jo no vull fer el discurs de que la civilització va
a pitjor, pot anar a pitjor sinó ho controlem, sinó aprofitem els coneixements, avenços, la vostra experiència, la tècnica per millorar la qualitat de vida de tots nosaltres. A veure qui pot dir que els hospitals no

�Ajuntament

Àrea de Serveis
Socials

de Barcelona

c/. Ciutat, 4, 5è. planta
Tel. 301 88 61

2.

han millorat, que no s'opera amb més mitjans i seguretat ara que fa anys,
que no tenim ara més línies . i millors metros i autobussos per tota la geografia de la ciutat, que no és millor la xarxa d'enllumenament, aigua i
clavegueram que abans. Es a dir la modernitat, la introducció d'avenços
tecnològics, no sols fa que la riquesa de la ciutat sigui més gran, i que
per tant la vida dels barcelonins millor, també fa que fins i tot els ciutadans més desvalguts tinguin més benestar: La gent gran que viu sola
podrà tenir un petit comunicador-alarma, connectat a la xarxa telefònica
per avisar a una centraleta de serveis socials que pateix una emergència
de qualsevol tipus.
El que no voldria, però, és donar la impressió de que tot està
resolt. Evidentment falten moltes coses per fer i penso que és bo que aprofitem ocasions com aquesta per posar-les en comú.
En el transport, no tinc cap dubte que hi ha dos aspectes aconseguits molt importants, el primer l'amplitud de la xarxa que posa al 98%
de la població de la ciutat a una distància inferior als 400 m. d'una parada de metro o bus; el segon el tenir un sistema de pagament gratuït o semigratuït per la immensa majoria de la població gran de la ciutat. Es, però,
evident que això es pot perfeccionar, i ho farem, i que cal millorar la qua
litat i confort del tansport i dels seus accesos, baixar l'alçada de la
plataforma dels autobussos, disminuir les arrencades i parades brusques,
solventar els desnivells del metro, etc. No hi ha cap dubte de que les olim
piades són un repte pel nostre transport, però, per a mi no hi ha tampoc
cap dubte de que la superació d'aquest repte repercutirà favorablement en
la gent gran.
En l'habitatge, està clar el disseny de les tipologies de serveis necessaris, ajut a la llar per mantenir en tots els casos que es pugui
el domicili tradicional, encara que sigui amb l'ajut d'un treballador familiar a hores, blocs d'apartaments amb serveis comuns, com ja hem fet a Canyelles o a la Ciutat Vella, perquè hi pugui desplaçar-se la gent gran que
pot viure autònoma però que no te pis, o el que té no està en condicions
per construcció, preu o accessibilitat (cinquè sense ascensor), residències
per qui no pot viure autònom.

.

�Ajuntament
de Barcelona

Àrea de Serveis
Socials

c/. Ciutat, 4, 5è. planta
Tel. 301 88 61

3.

Es clar que saben el que cal, però es clar també que no hem posat en marxa els recursos suficients, això és més evident encara quan parlem
del vell malalt. La solució és un ajut a la llar sanitari i la implantació
d'hospitals de crónics i d'atencions mínimes. D'això l'únic exemple públic
a tot el pais és el Centre Geriàtric Municipal, que tots sabem que amb els
seus 370 llits és insuficient. Cal que totes les administracions ens dotem
de més serveis d'aquestes característiques al servei dels ciutadans.
La cultura, no hi ha dubte de que Barcelona és un dels grans
centres culturals del món, però també és cert que les seves manifestacions
culturals no arriben a determinats sectors de la seva població. Per això
és tan important la tasca del seu moviment associatiu la F.A.T.E.C. darrerament, i des de fa més anys l'A.C.A. (Associació Coordinadora de l'Ancianitat) han desenvolupat una tasca de promoció cultural entre la gent gran
molt interessant. En aquest sentit l'Ajuntament l'ha recolzat (cesió de
locals a A.F.O.P.A., celebració de l'acte central dels Jocs Florals de la
Gent Gran al Saló de Cent, etc.) i pensem que la nostra política de promoció socio-cultural encaixa perfectament en la iniciativa de participació
de vostés: els centres cívics de la ciutat són el receptacle idoni per a
moltes de les activitats que la FATEC promocioni, i a més permeten la interrelació amb grups d'altres edats, que poden apendre molt de l'experiència i la ciutadania dels grups de la gent gran.
Els serveis socials, s'avençat tenint ara un centre de serveis
socials per cada gran barri de la ciutat, amb un equip multidisciplinar
expert per atendre els problemes socials de tota la població, així mateix
disposem d'una xarxa de més de 30 casals d'avis que permeten oferir nuclis
d'activitat associativa, recreativa, artística, esportiva i cultural a més
de 30.000 socis. Es, però, evident que no tenim solucions suficients pels
casos més greus de pensions molt baixes, de manca de poder adquisitiu, de
demències senils, etc., que precisen no de solucions barcelonines, sinó que
han de ser plantejaments que han d'abordar el govern de la Generalitat i
de l'Estat Central.
Nosaltres no ens cansarem de repetir com nivell de l'Administració més proper ál. ciutadà que som els més ben situats per captar quines són

�AM,
^:Ilill Ajuntament
'ill9f de Barcelona

Àrea de Serveis
Socials

c/. Ciutat, 4, 5è. planta
Tel. 301 88 61

les necessitats de la població, i també naturalment de la gent gran, per
resoldre-les nosaltres (si ens toca) o elevar-les a qui correspongui (Generalitat o Administració Central de l'Estat). Així mateix som també els més
ben situats per oferir molts dels serveis públics a la gent gran, i per tant
reclament que se'ns transfereixen a l'Ajuntament. Es absurd que a Barcelona tinguem Casals d'Avis de la Generalitat i l'Ajuntament i Residències d'Avis de la Diputació i l'Ajuntament. Oferim que tots els gestioni l'Ajuntament sota les directrius de nivells superiors de l'Administració que han
de dissenyar com han de ser i com s'han de finançar.
Finalment només voldria dir que l'actuació de l'Ajuntament volem que es caracteritzi per la seva transparència i eficàcia i per això els
oferim el millor servei d'informació sobre com funciona la ciutat, quins
són els seus serveis i com s'accedeix als mateixos. Els serveis d'informació municipal i el 010, ens serveixen alhora per conèixer que és el que la
gent demana i necessita, i per tant treballar en fer una ciutat millor per
a tothom.

Barcelona, 6 d'abril del 1987

�</text>
                  </elementText>
                </elementTextContainer>
              </element>
            </elementContainer>
          </elementSet>
        </elementSetContainer>
      </file>
    </fileContainer>
    <collection collectionId="30">
      <elementSetContainer>
        <elementSet elementSetId="1">
          <name>Dublin Core</name>
          <description>The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/.</description>
          <elementContainer>
            <element elementId="50">
              <name>Title</name>
              <description>A name given to the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="39357">
                  <text>09.01. Activitat de representació (com a Alcalde)</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
            <element elementId="40">
              <name>Date</name>
              <description>A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="39358">
                  <text>1982-1997</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
            <element elementId="41">
              <name>Description</name>
              <description>An account of the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="43845">
                  <text>Aquesta sèrie agrupa els documents sorgits de la funció representativa de l'exercici del càrrec d'Alcalde de Barcelona.</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
          </elementContainer>
        </elementSet>
      </elementSetContainer>
    </collection>
    <itemType itemTypeId="22">
      <name>No tenen tipus</name>
      <description>Tipo temporal para mapear las fichas sin tipo a la base resource template de Omeka S</description>
    </itemType>
    <elementSetContainer>
      <elementSet elementSetId="1">
        <name>Dublin Core</name>
        <description>The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/.</description>
        <elementContainer>
          <element elementId="50">
            <name>Title</name>
            <description>A name given to the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="35570">
                <text>Conferència de l'Excm. Sr. Alcalde, Pasqual Maragall al cicle  "Barcelona demà, pensa en la gent gran"</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="49">
            <name>Subject</name>
            <description>The topic of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="35571">
                <text>Persones grans</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="35572">
                <text>Barcelona</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="35573">
                <text>Ciutats</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="35574">
                <text>Model social</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="35575">
                <text>Urbanisme</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="41">
            <name>Description</name>
            <description>An account of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="35576">
                <text>Inclou, al final, la proposta inicial de conferència.</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="39">
            <name>Creator</name>
            <description>An entity primarily responsible for making the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="35577">
                <text>Maragall, Pasqual, 1941-</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="42">
            <name>Format</name>
            <description>The file format, physical medium, or dimensions of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="35579">
                <text>Textual</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="44">
            <name>Language</name>
            <description>A language of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="35580">
                <text>Català</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="51">
            <name>Type</name>
            <description>The nature or genre of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="35581">
                <text>Conferència</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="40">
            <name>Date</name>
            <description>A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="41391">
                <text>1997-04-22</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="90">
            <name>Provenance</name>
            <description>A statement of any changes in ownership and custody of the resource since its creation that are significant for its authenticity, integrity, and interpretation. The statement may include a description of any changes successive custodians made to the resource.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="43778">
                <text>Aquest document forma part del fons municipal de l’Ajuntament de Barcelona (productor de la documentació) i és còpia digital de l’original custodiat a l’Arxiu Municipal Contemporani de Barcelona.</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
        </elementContainer>
      </elementSet>
      <elementSet elementSetId="4">
        <name>EAD Archive</name>
        <description>The Encoded Archival Description is a common standard used to describe collections of small pieces and to create hierarchical and structured finding aids.</description>
        <elementContainer>
          <element elementId="98">
            <name>Level</name>
            <description>The hierarchical level of the materials being described by the element (may be other level too).</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="35582">
                <text>Document</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
        </elementContainer>
      </elementSet>
    </elementSetContainer>
    <tagContainer>
      <tag tagId="1">
        <name>Discursos i conferències</name>
      </tag>
    </tagContainer>
  </item>
  <item itemId="1756" public="1" featured="0">
    <fileContainer>
      <file fileId="1360">
        <src>https://arxiupmaragall.catalunyaeuropa.net/files/original/23/1756/0000001346.pdf</src>
        <authentication>fc132bdaa9eb7aa4a80304fde2a09986</authentication>
        <elementSetContainer>
          <elementSet elementSetId="5">
            <name>PDF Text</name>
            <description/>
            <elementContainer>
              <element elementId="118">
                <name>Text</name>
                <description/>
                <elementTextContainer>
                  <elementText elementTextId="42957">
                    <text>CONFERENCIA DE PASQUAL MARAGALL EN EL CLUB SIGLO XXI
Madrid, 24 de marzo de 2003

1. Hacer política en tiempos de crisis

He de confesarles que contemplo con asombro la atención hiperbólica con que
algunos sectores siguen mis actuaciones y mis opiniones políticas.

Con un afán desmesurado - a mi juicio- enfatizan en mi trayectoria lo que creen
salidas de tono, peligrosas derivas, etc.

Más allá del empeño partidista - que existe - creo advertir en esta actitud un reproche
de fondo que no es otro que el de no seguir el guión de lo políticamente correcto.

Un guión que pretende achicar sensiblemente el terreno de juego de nuestra vida
política, en el que unos pocos asuntos son de recibo y todo lo que se salga de ellos
resulta una impertinencia.

Quiero aclararles antes de empezar que soy de los que no acepto estas reglas de
juego.

No se trata de una actitud irresponsable.

Bien al contrario, mi actitud responde a un sentido de la responsabilidad:

estoy

convencido de que faltaría a mi deber si, por causa del problema terrorista y de los
ineludibles deberes de prudencia y lealtad que comporta, renunciara a plantear un
proyecto de futuro para Cataluña y para España.

Es más: creo que sin este esfuerzo no encontraremos la salida definitiva al desafío
que nos plantea el terror.

Las situaciones de crisis no se resuelven con el silencio de la política. Determinadas
situaciones, no todas, requieren más política, más palabra razonada, más diálogo,
más propuestas ... y con todo ello más confrontación y más vigor democrático.

1

�Así interpreto mi responsabilidad de político y a ella procuro ajustar mis intervenciones
públicas.

******

Lo primero que quiero decirles hoy:

2. Superar la indiferencia entre Cataluña y España

Uno de los propósitos de mi intervención de esta tarde es manifestarles con toda
claridad que en Cataluña se va a producir un cambio político y que este cambio no tan
sólo se va a notar en Cataluña, sino que tendrá consecuencias muy serias para
España. Y mi pretensión es que tales consecuencias sean positivas. Y les puedo
asegurar que pondré todo mi empeño en ello.

Debemos prepararnos para una situación nueva, para manejarla con determinación,
conscientes de lo que se va exigir de nosotros, tanto en el sentido de la sensatez y la
moderación, como en el de la fidelidad al objetivo de una Catalunya potente y una
España plural y efectivamente reconciliada con esa pluralidad, que es substantiva y
constitucional.

Pienso que la relación entre Cataluña y España no está en su mejor momento. Me
explicaré.

Desde hace un tiempo en Cataluña crece la sensación de retroceso en el proceso
histórico de reconocimiento de la España plural que se inició con la Transición y que
tiene en la Constitución de 1978 su referencia liminar. Los últimos tres años, regidos
por la colaboración del nacionalismo catalán con el nacionalismo español, han sido
perjudiciales en este sentido. (Seria paradójico que ahora el nacionalismo catalán
quisiera descubrir esta realidad evidente).

No se trata de un sentimiento o de una creciente decepción, exclusivas de una
determinada opción política. Al contrario, es un sentimiento compartido por amplios
sectores políticos y sociales catalanes que tienen en común el referente del
catalanismo político, entendido más como la cultura cívica que ha modelado la
Cataluña del siglo XX que como un proyecto partidista.
2

�Constituyen expresiones de este sentimiento pronunciamientos políticos de todos los
partidos del arco parlamentario (con la excepción del Partido Popular), manifiestos
emanados de instituciones económicas, empresariales, sindicales y opiniones de
destacados intelectuales catalanes.

Todas ellas reflejan una cierta perplejidad por la indiferencia,

cuando no por la

hostilidad, con que es tratada Cataluña por el poder político y por una parte influyente
de los medios de comunicación.

Compartir dicha perplejidad no quiere decir que se comparta en Cataluña el
diagnóstico sobre las causas de tal regresión.

No son admisibles las explicaciones basadas obsesivamente en el agravio histórico y
en su presunta o real renovación. Somos muchos los catalanes que reconocemos que
las causas de este distanciamiento son complejas y que algunas tienen su origen en
determinadas actitudes adoptadas desde Cataluña que interactúan con otras actitudes
que podríamos identificar como separadoras.

Asimismo tampoco existe una orientación unánime sobre cuál es la actitud que debe
tomarse desde Cataluña para no desandar el camino hacia la España plural, pero
empiezan a haber expectativas claras.

Mi posición personal y la del espacio político que represento ha sido, es y será
inequívoca al respecto. Se trata de la posición defendida y practicada por los
socialistas y por buena parte del progresismo catalán que quiere afirmar el compromiso
de Cataluña con la España plural.

Es la tradición del catalanismo progresista que representa a la Cataluña que no quiere
vivir del problema de su relación con España. Somos parte de la Cataluña que quiere
resolver el problema.

Reconozco que esta actitud provoca rechazos e incompresiones en sectores del
nacionalismo catalán que consideran que interesarse por España supone desinterés
por Cataluña.

3

�También provoca escepticismo entre gentes amigas, como el que expresaba Xavier
Rubert de Ventós en un artículo publicado en El País, y en el que decía no compartir
mi fe en la España plural, aunque siga compartiendo mi esperanza.

Y, como es obvio, también desde el nacionalismo español se percibe el rechazo
amargo y el desdén de aquellos a quienes

no les cabe en la cabeza otra manera de

entender España que la suya.
Ambos nacionalismos –el nacionalismo español y el nacionalismo catalán (y también
el nacionalismo vasco)- insisten en una concepción nacional-estatista del mundo que
ya no se corresponde con los nuevos tiempos. Creo que estas actitudes ensimismadas
comprometen seriamente el futuro de España como proyecto compartido.

Ante este peligro hay que reaccionar. Sobre todo hay que reaccionar ante el peligro de
la indiferencia, del hastío, de la antipatía, de la desconfianza.

Lo ha explicado muy bien el escritor catalán Antoni Puigverd en un artículo publicado
por la Revista de Occidente, donde dice:
“Dos líneas paralelas se han dibujado a lo largo de estos 25 años. De seguir así nunca
van encontrarse. Cuanto más avanzan, menos coinciden. Y sin embargo tampoco
pueden distanciarse: ni el nacionalismo catalán está en condiciones de impulsar una
decidida vía independentista; ni el españolismo ceñudo, militante (o vergonzante) está
en condiciones de impulsar una energía de fusión. Son dos visiones, dos lógicas, dos
inercias políticas e ideológicas condenadas al empate de la mutua antipatía”

Hasta aquí la cita de Puigverd.

La propuesta del socialismo catalán es una llamada a recuperar el clima moral,
intelectual y político que haga posible pensar otra vez España con la generosidad con
que la pensaron hace 25 años los artífices de la Constitución del 78.
No sé si desde fuera de Cataluña se tiene plena conciencia de la entidad –y de las
consecuencias futuras- de otras actitudes catalanas que no apuestan por este
compromiso con la España plural.

4

�Así, en Cataluña se dibujan otras actitudes sobre la relación con España, sobre cómo
gestionar la interdependencia. Actitudes que van de la renuncia a la desesperanza,
pasando por la conllevancia malhumorada.

Una primera actitud sería la de renuncia al catalanismo por entender que ha alcanzado
sus objetivos básicos.

Sería la rendición del catalanismo a la nueva España moderna y desacomplejada. Es
la propuesta regionalista del Partido Popular y de algunos sectores

del mundo

empresarial catalán. Una propuesta que implica aceptar la congelación del
autogobierno y, por consiguiente, adaptarse a las decisiones centrales sobre las que se
aspiraría a tener capacidad de influencia. Hoy por hoy no es una opción mayoritaria,
pero su viabilidad podría aumentar si la Convergència i Unió de después de Pujol
sucumbiera a los cantos de sirena de un “encaje bávaro”.

La segunda actitud sería la de otra renuncia: la renuncia a España.

Sería la respuesta independentista basada en la convicción de la irreformabilidad de
España, de su mentalidad colectiva y de sus instituciones. Sería la renuncia a
gestionar la pluralidad por la insuficiencia de los actuales instrumentos y, sobre todo
por la percepción de que no es posible tender puentes si en una de las orillas no hay
nadie dispuesto a avanzar el trecho que le corresponde.

Es una propuesta fácil y contundente, pero que se va desarrollando con creciente
sofisticación. Se trata de una posición minoritaria pero cuyo atractivo puede crecer en
un contexto de hostilidad.

Y una tercera actitud sería la de la conllevancia entre Cataluña y España.

Sería el pacto coyuntural del catalanismo con España, la firma del empate permanente.
Es la posición accidentalista practicada por CiU, en la que los progresos en el
autogobierno dependen de la coyuntura política. Cataluña obtiene ventajas si el
Gobierno central depende de los votos de CiU. Cataluña ve peligrar los avances
conseguidos si el Gobierno central dispone de mayoría absoluta. No se consolidan los
avances del autogobierno, ni del Estado autonómico y, mientras tanto, el foso afectivo
se va ensanchando y la desconfianza va impidiendo pensar en un futuro común.
5

�Frente a estas actitudes, reafirmo la esperanza y la posibilidad de la España plural. Es
más: reafirmo que a pesar de los problemas a los que me he referido, los últimos 25
años han sido sin duda los mejores de la historia política de Catalunya desde hace
siglos (siglos, no años).

Proponemos pues el pacto permanente del catalanismo con la España democrática. El
pacto federal que proporcionará un horizonte estable a los autogobiernos. Viable si en
Cataluña se renueva el pacto catalanista y éste se expresa de forma unitaria. Viable si
se recupera y renueva una idea plural de España. Con Euskadi al fondo, constituida
(contra el deseo de sus ciudadanos, estoy seguro) en obstáculo para avanzar, pero a
la vez necesitada de caminos de salida a su conflicto interminable.

La esperanza de la España plural hay que alimentarla con gestos, con pequeños
pasos, con reciprocidad, con lealtades compartidas.
En un artículo reciente de uno de nuestros más conspicuos federalistas –el profesor
Antoni Castells- se traza con inusual sinceridad esta situación:
“El catalanismo ha de jugar una vez más la carta de la implicación en la política
española. De formular propuestas pensando no sólo en Cataluña, sino en el conjunto
del Estado. Debe hacerlo por sentido de la responsabilidad, por solidaridad con los
demás pueblos de España, y también por interés propio.

El catalanismo tiene que ser generoso. Cuando lo ha sido, se ha ganado el respeto y la
admiración del resto de España y ha gozado de gran autoridad política. Ésta es, pues,
la vía a seguir.
Pero el catalanismo –prosigue Castells- necesita saber que sus planteamientos
básicos son comprendidos y compartidos también fuera de Cataluña. Y en este punto,
no todos los interlocutores son iguales. No lo han sido en el pasado ni lo son ahora. Por
esto, ante el proyecto nacionalista de la derecha española, se han de erigir unas
fuerzas políticas de signo progresista que respondan a la generosidad con
generosidad, a la implicación de Cataluña en España con el compromiso activo de
España en las aspiraciones al autogobierno del pueblo de Cataluña, y con el respeto a
su identidad, a su lengua y a su cultura”

6

�Hasta aquí la cita. Añado más: Euskadi tiene y tendrá un régimen de excepción.
Catalunya es demasiado grande para pretenderlo. Está obligada a modificar el sistema
político general para mejorar. Lo que no excluye por supuesto que el sistema general
sea diferencial y reconozca la existencia de nacionalidades históricas con lengua y
cultura propias y singulares.

Estoy convencido de la respuesta positiva del socialismo español al reto que le plantea
el catalanismo progresista. Una respuesta que, más allá de la coherencia doctrinal, es
congruente con el enraizamiento del autogobierno en todas las comunidades
autónomas sin distinción. Es precisamente el balance positivo del Estado de las
Autonomías para todas las Comunidades lo que permite pensar en su evolución
plenamente federal y no uniformista.

3. Interés de España en que desde Cataluña se hagan aportaciones a la España
plural, la España común, a la España federal.

Ante nosotros se abre un segundo ciclo político democrático, una vez culminado el
ciclo que abrimos con la Transición Democrática y que ha durado un cuarto de siglo.

Un segundo ciclo que deberá perfeccionar, en primer lugar, nuestra democracia, sus
reglas y sus instituciones, con el afán de mejorar su calidad y su transparencia.

También deberá perfeccionar nuestro Estado del Bienestar, con nuevos enfoques y
con especial atención a problemas y colectivos hasta ahora desatendidos. Con una
vigorosa política de apoyo a las familias en primer término. (Me alegra constatar que
nuestras propuestas de políticas públicas para la infancia, para la vivienda de alquiler y
para la atención a domicilio, hayan sido acogidas favorablemente por la opinión y por
los gobiernos). (Falta que ocurra lo mismo con nuestras propuestas para los barrios de
la inmigración y para la seguridad de las ciudades).

Y como no, este segundo ciclo político al que me refiero, deberá culminar con el pleno
reconocimiento de la España plural.

7

�Entiendo que el reconocimiento de la España plural y del papel que en ella han de
jugar nacionalidades como Cataluña no es un producto ideológico de laboratorio, sino
una necesidad real de la España futura.

Por ello, pienso que se comete un atentado a la convivencia entre las gentes y los
pueblos de España cuando se utilizan exclusivamente los sentimientos identitarios
para obtener rentas de poder y para bloquear desarrollos de futuro.

Para evitar el bloqueo del futuro hay que superar la lógica de los tres nacionalismos
que nos gobiernan y afirmar lo siguiente: Catalunya no quiere romper los lazos
territoriales (...) Catalunya no quiere romper las filiaciones históricas (...) Pero cuatro o
cinco años más de Aznar - de lenguaje Aznar - y España estalla. Considero que Aznar
ha prestado un servicio formidable a la gobernación de España: Ha metido a toda la
derecha española en la Constitución, pero si el precio a pagar es primero la
congelación y luego la muerte lenta de la Constitución, no sólo no se lo podremos
agradecer sino que habrá que denunciar que Aznar es para España un peligro muy
superior al imaginado.

4. Perder el miedo a los tabúes: del buen uso de los textos constitucional y
estatutario

No pasa nada por reconocer la fatiga de los materiales constitucionales y estatutarios.

En 25 años han acaecido cambios sustanciales que aconsejan repensar, revisar y
reformular los textos constitucional y estatutario.

Con la adaptación al camino que ha recorrido Europa, en primer término ... Con la
necesidad de sacar conclusiones constitucionales de la experiencia autonómica ... Con
el reconocimiento de tareas pendientes y, sobre todo, de nuevas realidades sociales
que reclaman su encaje en nuestras normas básicas.

Dicho de otro modo:
Quiero prevenir contra el mal uso de la Constitución, contra su sacralización y su
momificación ... En su momento saludé el importante esfuerzo hecho por José Maria
Aznar para integrar a toda la derecha española en la Constitución ... Hoy he de
8

�lamentar que dicho esfuerzo se haya hecho a costa de momificar el texto constitucional
...

Es contradictorio aceptar que necesitamos adaptarnos permanentemente en los
ámbitos tecnológico, laboral, educativo, cultural, familiar … y, en cambio, negarse en
redondo a plantearse la conveniencia de adaptar nuestras normas jurídico-políticas a
las nuevas realidades y necesidades surgidas de la evolución social.

Estoy por una Constitución y unos Estatutos vivos, capaces de resolver problemas
políticos y no de esconderlos ...

La obsesión por la permanencia y la estabilidad llevada al límite acaba por situar a las
personas y a los pueblos fuera de la historia, fuera de la vida.

5. Qué reformas institucionales propongo: la reforma del Estatuto de Autonomía
de Cataluña

Mañana presentaré en el Parlament de Cataluña las bases para un nuevo Estatuto de
Cataluña que proponemos los socialistas catalanes. Lo haré en el Parlament de
Catalunya, que es donde debe hacerse, no mediante octavillas o mediante
informaciones filtradas a algunos medios.
¿Por qué ahora la reforma del Estatuto de Cataluña?
¿Con qué intención?

Para dar un salto adelante en el autogobierno de Cataluña ... que contribuya también a
la plena afirmación de la España plural.
Vengo diciendo en los últimos tiempos que los primeros veintitrés años de
autogobierno estatutario en Cataluña constituyen tan sólo el prólogo de lo que puede y
debe ser el autogobierno pleno de Cataluña (... Unos veintitrés años en los que la
afirmación identitaria ha sido prioritaria y se ha dejado de lado la preocupación por una
estrategia de futuro).
9

�Pero hay momentos en la vida de un país en que hay que decidir la dirección y el
sentido de su rumbo … Y no es lo mismo hacerlo con una omnipresente obsesión por
el pasado, por afirmar la identidad y por reforzar el vínculo nacional … que hacerlo con
la determinación de mirar hacia el futuro, de construir un proyecto atractivo para sus
hijos …

En hermosas palabras de un socialista catalán de los años treinta del siglo pasado,
Rafael Campalans,: “Cataluña no es la historia que nos han contado, sino la historia
que nosotros queremos escribir. No es el culto a los muertos, sino el culto a los hijos
que aún han de venir”...

No voy a explicarles ahora el contenido de la reforma estatutaria, pero si que puedo
adelantarles –tal como he venido haciendo en otros foros- las líneas maestras que la
inspiran.

- La intención afirmativa y prepositiva, de proclamación y no de reclamación, del nuevo
texto estatutario, esto es lo decisivo.

-

El propósito de renovar el pacto del autogobierno nacional de Cataluña,
actualizando la voluntad de participar activamente en la construcción de una
España plural y una Europa respetuosa con sus pueblos.

-

La determinación de introducir nuevos mecanismos de representación política más
democráticos y renovadores, dibujando los criterios de la que tendrá que ser la –
aún hoy inexistente!- Ley Electoral de Cataluña o estableciendo la limitación de
mandatos para el presidente de la Generalitat.

- La fijación de las bases de la organización territorial de Cataluña en
vegueries, dando voz a los distintos territorios y la posibilidad de ser los
protagonistas de su propia estrategia de futuro, a la vez que facultando
ampliamente a los municipios para gestionar las políticas de proximidad y
transfiriéndoles un 6% más del gasto público total, hasta llegar al 30%
del mismo.

-

La ampliación de las competencias del autogobierno de Cataluña, abriendo las
puertas a la colaboración con los territorios de la antigua Corona de Aragón, en el
marco de la euroregión del arco norccidental mediterráneo.
10

�-

La atribución a la Generalitat de la autoridad suficiente para asumir la dirección
ordenada de los procesos administrativos.

¿Y cómo se desarrollará el proceso de reforma?

Partimos de la base de que la mejora del autogobierno ha de ser el fruto de la voluntad
política de Cataluña y trabajaremos para conseguir el consenso máximo de todas las
fuerzas políticas presentes en el Parlament de Cataluña.

De este modo el texto definitivo de Estatuto, que tendrá que refrendar en su momento
el pueblo de Cataluña, no será el resultado de una negociación desigual entre los
partidos gobernantes en Cataluña y en España, sino el fruto del reconocimiento por las
Cortes Generales de la voluntad política unitaria de Cataluña, momento solemne en
que Cataluña renovará su pacto de autogobierno y su compromiso con la España
plural.

En mi opinión, es perfectamente posible que este proceso pueda finalizar con el
preceptivo referéndum en el primer trimestre de 2005 si todo va bien en España.

Siempre

se nos amenaza a los socialistas con fomentar las diferencias entre

españoles y conducir a España hacia la ingobernabilidad.

Bien: no quiero ni imaginarme la ingobernabilidad a que puede conducir el
empecinamiento del actual gobierno español al negar la pluralidad de España y el
tranquilo reconocimiento de su diversidad, lo que yo llamo diversidad y el gobierno
asimetría.

Baste constatar la pirotecnia verbal soberanista en que se está metiendo el gobierno
de CiU, tras tres años y medio de actitudes que la prensa madrileña califica de
sensatas y moderadas, en cuanto se han acercado las elecciones. Vamos a ver como
torea el Partido Popular ahora sus obligaciones de soporte al gobierno Pujol-Mas hasta
el día mismo de las elecciones autonómicas. Quedan todavía siete meses. Siete
meses apasionantes que nosotros vamos a administrar con calma, sin variar un ápice
lo que ha sido nuestro discurso en los últimos tres años y medio. Pero prepárense para
emociones fuertes.
11

�¿Y qué consecuencias puede tener la reforma del Estatuto de Cataluña para el
conjunto de España?

Entiendo que han de ser unas consecuencias positivas. He edificado mi trayectoria
política con la convicción de que lo que es bueno para Cataluña es bueno para
España.

Creo que este principio ha sido verificado por la historia. Lo fue durante la Transición
con el compromiso de la Cataluña autonomista con la España democrática. Lo fue con
los Juegos Olímpicos de Barcelona cuando se nos hizo confianza para representar a la
España moderna y democrática ante el mundo.
¿Por qué no puedo serlo en el futuro? ¿Por qué no se concede a Cataluña la confianza
para co-liderar el proceso de reconocimiento pleno de la España plural? Mejor que se
haga, porque si no se hace no habrá tal.

Con la reforma del Estatuto podemos dar el primer paso hacia este reconocimiento. Un
paso que puede abrir nuevas perspectivas para problemas que hoy parecen
irresolubles y que tiñen de pesimismo nuestras posibilidades de convivir más allá de la
conllevancia.

Quiero resaltar una consecuencia muy importante: la mejora del autogobierno de
Cataluña que proponemos quiere demostrar que no son excluyentes los propósitos de
preservar identidades y de compartir proyectos.

Estoy convencido que es deseable y posible que ambos propósitos convivan en la
dinámica de una sociedad. Y esto es deseable y válido tanto para Cataluña como para
el País Vasco ... y por supuesto para el conjunto de España.

Estoy persuadido que la mejor contribución a la solución del problema vasco que
podemos hacer desde Cataluña es progresar en nuestro modelo de autogobierno en el
sentido de superar la etapa de afirmación identitaria, a la vez que promovemos la idea
y el proyecto del reconocimiento de la España plural.

Si el tema vasco parece encallar el tema catalán, no es menos cierto lo contrario:
mientras Catalunya no explique su futuro, el Estado irá atado de manos al diálogo
sobre la solución vasca, porque es lógico que se pregunte por los efectos que esa
12

�solución puede tener sobre las aspiraciones de Catalunya, tema éste, como he dicho,
de mayor envergadura desde muchos puntos de vista, si bien exento del dramatismo
sangriento de la situación en Euskadi, en parte, también hay que decirlo, por el
comportamiento sensato, en lo fundamental, del nacionalismo catalán hasta hoy.

6. La reforma de la Constitución: el Senado, símbolo de la España plural. I una
determinada manera de concebir y estar en Europa.

La reforma del Senado como oportunidad.(Acabo de hablar con el presidente del
Senado). El Senado debe ser una Cámara de primera lectura. Y yo añado:
representativo de las Comunidades Autónomas, no de las provincias.

Los cuatro federalismos:
- El político (reforma del Senado)
- El fiscal (pagar por renta y recibir por población, con una salvedad)
- El judicial. Tribunal de Casación.
- El cultural. Historia Común de los Pueblos de España. Respeto mutuo de las lenguas.

Tengo la convicción de que en 20 ó 25 años la evolución política europea irá igualando
los derechos de los pequeños estados con los de las grandes regiones, perspectiva
que irá tranquilizando el debate aunque inicialmente puede enconarlo.

Del mismo modo que aspiramos a una España confortable, donde todos tengan su
lugar, hay que pensar en una Europa que facilite la acomodación de su diversidad. Y
ello puede querer decir renunciar a las grandes construcciones jurídico-formales y
potenciar redes diversas basadas en el interés común y que sobrepasan el marco de
los Estados-nación, de manera que el reconocimiento de todas estas redes diversas
acabe por ser lo que entendamos por Europa.

7. Un apunte final sobre la guerra

Catalunya está masivamente contra la guerra, como lo está Madrid. Quizás con la
ventaja de que allí los incidentes entre policía y manifestantes han sido inferiores, en
13

�parte porque - imagino - la tensión y los nervios que las fuerzas policiales perciben en
sus responsables políticos y administrativos, deben ser menores.

Sólo debo añadir que el gran interrogante que se ha abierto en Catalunya ha sido el de
la posición, no tanto del partido del Gobierno catalán, como del propio Gobierno de la
Generalitat.

Este interrogante inquieta por dos razones: parece amagar una vuelta a la indiferencia
catalana en materia de política internacional - muy típica de la primera guerra mundial y
visible incluso en el referéndum sobre la NATO- y porque no se sabe si obedece a
motivos coyunturales de política local, lo que la haría profundamente inmoral, o si,
según como más grave, significa un desplazamiento del nacionalismo catalán
conservador desde su tradicional europeísmo hasta un atlantismo que la mejor Europa
está tratando no de negar, pero si de revisar a fondo.

Los socialistas catalanes insistimos en que la política internacional del gobierno Aznar
está poniendo seriamente en peligro la credibilidad de España en el norte de Africa y
en todo el Mediterráneo. Creemos también que está dañando nuestros lazos con los
países de América Latina, que han soportado con dificultades pero con cierta gallardía
la presión belicista.

Y proponemos de nuevo que España le confíe a Catalunya misiones de nivel en el
relanzamiento del desgraciado Proceso Barcelona de 1995, el momento sin duda más
alto, junto a la posterior Conferencia de Madrid sobre Oriente Medio, también olvidada
hoy, de la presencia española en nuestro entorno natural.

Muchas gracias.

14

�</text>
                  </elementText>
                </elementTextContainer>
              </element>
            </elementContainer>
          </elementSet>
        </elementSetContainer>
      </file>
    </fileContainer>
    <collection collectionId="23">
      <elementSetContainer>
        <elementSet elementSetId="1">
          <name>Dublin Core</name>
          <description>The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/.</description>
          <elementContainer>
            <element elementId="50">
              <name>Title</name>
              <description>A name given to the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="26518">
                  <text>04.02. Activitat política</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
            <element elementId="41">
              <name>Description</name>
              <description>An account of the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="35654">
                  <text>Recull la documentació generada en relació a Pasqual Maragall en la seva activitat als partits i associacions d'àmbit polític: Front Obrer de Catalunya (FOC), Convergència Socialista de Catalunya (CSC), Partit dels Socialistes de Catalunya (PSC), Partido Socialista Obrero Español (PSOE), Ciutadans pel Canvi (CpC). </text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
            <element elementId="51">
              <name>Type</name>
              <description>The nature or genre of the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="35655">
                  <text>Sèrie</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
          </elementContainer>
        </elementSet>
      </elementSetContainer>
    </collection>
    <itemType itemTypeId="22">
      <name>No tenen tipus</name>
      <description>Tipo temporal para mapear las fichas sin tipo a la base resource template de Omeka S</description>
    </itemType>
    <elementSetContainer>
      <elementSet elementSetId="1">
        <name>Dublin Core</name>
        <description>The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/.</description>
        <elementContainer>
          <element elementId="50">
            <name>Title</name>
            <description>A name given to the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="27988">
                <text>Conferència de Pasqual Maragall al Club Siglo XXI</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="44">
            <name>Language</name>
            <description>A language of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="27989">
                <text>Castellà</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="81">
            <name>Spatial Coverage</name>
            <description>Spatial characteristics of the resource.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="27990">
                <text>Club Siglo XXI (Madrid)</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="51">
            <name>Type</name>
            <description>The nature or genre of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="27992">
                <text>Conferència</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="42">
            <name>Format</name>
            <description>The file format, physical medium, or dimensions of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="27993">
                <text>Textual</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="39">
            <name>Creator</name>
            <description>An entity primarily responsible for making the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="27995">
                <text>Maragall, Pasqual, 1941-</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="49">
            <name>Subject</name>
            <description>The topic of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="28011">
                <text>Espanya plural</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="28012">
                <text>Catalunya</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="28013">
                <text>Identitat col·lectiva</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="28014">
                <text>Nació</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="28015">
                <text>Federalisme</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="28016">
                <text>Territoris</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="28017">
                <text>Acció política</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="40">
            <name>Date</name>
            <description>A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="41364">
                <text>2003-03-24</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="90">
            <name>Provenance</name>
            <description>A statement of any changes in ownership and custody of the resource since its creation that are significant for its authenticity, integrity, and interpretation. The statement may include a description of any changes successive custodians made to the resource.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="46270">
                <text>Aquest document és còpia digital de l'original custodiat a l'Arxiu Nacional de Catalunya.</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
        </elementContainer>
      </elementSet>
      <elementSet elementSetId="4">
        <name>EAD Archive</name>
        <description>The Encoded Archival Description is a common standard used to describe collections of small pieces and to create hierarchical and structured finding aids.</description>
        <elementContainer>
          <element elementId="98">
            <name>Level</name>
            <description>The hierarchical level of the materials being described by the element (may be other level too).</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="27994">
                <text>Document</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
        </elementContainer>
      </elementSet>
    </elementSetContainer>
    <tagContainer>
      <tag tagId="1">
        <name>Discursos i conferències</name>
      </tag>
    </tagContainer>
  </item>
  <item itemId="2748" public="1" featured="0">
    <fileContainer>
      <file fileId="1533">
        <src>https://arxiupmaragall.catalunyaeuropa.net/files/original/30/2748/19900418_ForumCivic.pdf</src>
        <authentication>4122212ecc7d8bc562307d45f8cb6756</authentication>
        <elementSetContainer>
          <elementSet elementSetId="5">
            <name>PDF Text</name>
            <description/>
            <elementContainer>
              <element elementId="118">
                <name>Text</name>
                <description/>
                <elementTextContainer>
                  <elementText elementTextId="45023">
                    <text>FoRUM CíVIC DE BARCELONA
18 D'ABRIL DE 1990

INTERVENCió DE L'EXCM. SR. ALCALDE.

ESTIMATS

AMICS,

AMB

LES PARAULES QUE ACABEN

DE

DIR-VOS, I AMB LES QUE US DIRa TOT SEGUIT L'ATUR ISERN,
ESTARa QUASI TOT DIT DEL QUe NOSALTRES us ESTEM OFERINT
I US ESTEM DEMANANT.

TANMTEIX

JO

REFEReNCIA I,

ESTIC AQUÍ UNA MICA COM

A

PUNT

EN AQUEST SENTIT, US EXPLICARÉ UN PRIMER

ESBóS DEL QUe SóN UNES REFLEXIONS QUE HEM FET DES
DARRERS MESOS DE L'ANY 1989, AMB LA IDEA
AVUI AQUí I,

EN TOT CAS,

DELS

D'EXPOSAR-LES

D'ANAR-LES DESENVOLUPANT AMB

EL QUe NOSALTRES HEM ANOMENAT UN RELAT,
UNA

DE

UNA EXPOSICió,

REFLEXIó QUE VOLEM PúBLICA I COMPARTIDA DEL MOMENT

ACTUAL DE LA CIUTAT DINS EL PAíS I,

CREC QUE ENS PODEM

ATREVIR A DIR ARA, DINS EL MóN.

DES
ESPANYA,

DE

BARCELONA,

MIREM

DONCS,

CATALUNYA,

MóN,

EN EL CANVI DE DeCADA

PODRIA SER L'INICI D'UN NOU SEGLE,
1

MIREM EL

PROBABLEMENT

MIREM
QUE
-AIXo

�RAIMON

OBIOLS HO HA EXPLICAT MÉS D'UN COP,

MESOS-,

COM

JA FA

UNS

EL 89 DEL SEGLE XVIII HO VA SER DEL SEGLE

XIX I QUASI DEL XX.

OBLIDEM PER UN MOMENT, DONCS, LES OBRES AL CARRER,
LA SEQUERA,
I,

EL PREU DE LA LLET, LES CUES CORRESPONENTS
LA CORRUPCió APARENT DE LA POLíTICA A

FINS I TOT,

VALeNCIA, SEVILLA O BARCELONA, PER NO PARLAR DE MADRID.

INICIEM

UNA

REFLEXIó COL.LECTIVA,

PReVIA DEL MOMENT,
LLEN9AR-NOS
BARCELONA

DE LA DeCADA,

UNA

DIGESTió

DEL SEGLE,

ABANS DE

A DEBATRE DEMOCRaTICAMENT QUI

CONDUIRa

AQUEST PRIMER ACTE DE LA TRANSICió AL

A

SEGLE

XXI.

I

M'AGRADARIA

COMEN9AR AMB UNA REFLEXIó

QUE

ÉS

MANLLEVADA COM VaRIES DE LES QUE VINDRAN:

POC

A

POC

NORMALITZANT-SE
MONOLíTIQUES
úNICS,

-DIU
I

DELS

LA

CITA- EL

ABANDONA

LES

AUTORITARISMES,

I DELS RACISMES.

ESTEM

DISTRETS

MIRADA

SERENA

A ESPANYA,

DELS

PARTITS

MENTRESTANT,
QUAN

UNA

ESPANYOL

ENS

DONARIA UNA VISió GENS CATASTRoFICA DEL MOMENT.
2

VA

POSICIONS

EN UN AMBIENT ENRARIT,
AL PANORAMA POLíTIC

MóN

�ELS PROBLEMES HI SóN, COM A TOT ARREU. INCLúS
EN

TENIM

NOSALTRES

PLURALITATS

DE

DEBILITATS

DE

DE

PARTICULARS,

CULTURES

I

DE

D'AFEGITS:

POBLES,

INADEQUACió

TARANNa,

CERTES
DE

LA

PROSPERITAT ECONoMICA A LA SOLIDARITAT SOCIAL ...

D'AQUí,

DONCS,

QUE

ENS HaGIM

D'ESFOR~AR

A

ENCAIXAR NOVES SITUACIONS I QUE HaGIM D'AMPLIAR EL
NOSTRE

HORITZó A FI QUE ELS NOSTRES PROBLEMES

PUGUIN EMMARCAR EN AQUEST ORDRE UNIVERSAL QUE
A

POC ES VA IMPLANTANT.

POC A POC HA

ES
POC

D'OBRIR-SE

PAS AQUESTA MADURESA POLíTICA -DIU LA CITA- QUE EN
DEFINITIVA SUPOSA TAMBÉ UNA MADURESA HUMANA.

I

DAVANT

D'AIXo ES DEMANA UN CERT

PRIMER,

CALIBRAR

LES

TREMP

MORAL:

CONSEQÜeNCIES DE

LES

PARAULES (TEMA SOBRE EL QUAL HEM DE TORNAR) .

I SEGON, NO REGATEJAR
HEM

DE

DE COMPRENSió:

ESFOR~OS

LLUITAR CONTRA CENTRALISMES

APROFUNDIR

EN

LA NOSTRA

PRbPIA

VISCERALS

IDENTITAT,

RESPECTE I FOMENT DE LES NOSTRES CULTURES,
NOSTRES LLENGÜES,
CONTRIBUIR

AMB

I
AMB

DE LES

DE LES NOSTRES POSSIBILITATS DE
ELS
3

MILLORS

TALENTS

A

L'ORDRE

�INTERNACIONAL,
HUMANITZACió
RESTA

A LA JUSTíCIA DISTRIBUTIVA,
DEL NOSTRE QUEFER QUOTIDia.

-S'ACABA

D'HORITZó

LA

ESTRET I,

CITA- SóN

A

LA

TOTA LA

PREOCUPACIONS

EN DEFINITIVA,

SóN

FACTORS

D' EMPOBRIMENT HUMa.

SóN

PARAULES

DE

JORDI

MARAGALL,

SENADOR,

CONSTITUEIXEN

UN DIAGNbSTIC I UN PROGRAMA,

CREC

DIAGNoSTIC

JO,

UN

I UN CODI

O

MORAL,

QUE

MILLOR,

DE

MORAL

PúBLICA.

LES

REPETEIXO,

DONCS,

PARAULES".

"NO REGATEJAR ESFOR&lt;;os

DESDE

LA

NOSTRES

"CALIBRAR LES CONSEQÜeNCIES DE
DE

PRbPIA IDENTITAT" A FI QUE LA
PROBLEMES

COMPRENSió

SOLUCió

PUGUI . EMMARCAR-SE

EN

DELS

L'ORDRE

UNIVERSAL QUE POC A POC ES VA IMPLANTANT.

PARAULES OPTIMISTES,

DONCS,

QUE A MI EM RECORDEN

UNES ALTRES QUE TAMBÉ US VULL CITAR EN AQUEST TEXT
ENORMEMENT SUGGESTIU,

EXIGENT, FRESC I ESTIMULANT -QUE

TENIU REPRODUiT EN UNA FOTOCbPIA,
PRESIDENT DE TXECOSLOVaQUIA I,
MOMENT QUE HO VA ESCRIURE,
NOMÉS

UN

FRANKFURT

DIRECTOR
AMB

TAN

DE HAVEL,

EN AQUELL MOMENT, EN EL

ARA FA UN ANY, POSSIBLEMENT

DE TEATRE QUE

VA

SER

EL PREMI DE LA PAU I QUE VA
4

DE L'AVUI

PREMIAT
ENVIAR

A
UN

�TEXT PER SER LLEGIT EN AQUELL ACTE DE PREMIACió, PERQUe
NO

SE'L

VA DEIXAR SORTIR DE TXECOSLOVAQUIA I

MAXIMILIAN SCHELL,

EM PENSO,

VA

SER

UN ACTOR ALEMANY, QUI VA

LLEGIR EL TEXT QUE ELL HAVIA ESCRIT.

AQUEST TEXT ES DIU "PARAULES SOBRE LA PARAULA",
PARLA DE LA IMPORTaNCIA DE LA PARAULA,

DE LA MaGIA

I
DE

LA PARAULA, DE L'AMBIGÜITAT DE LA PARAULA, I ENCARA DEL
PERILL
PER

LA

QUE

HAN

DE LA PARAULA INDISCUTIBLE.

I ALESHORES

PEORA D'AQUESTA ANaLISI UNA COLLA DE
ESTAT

LLIBERTAT,
PERESTROIKA.

PAU,

IMPORTANTS A LA NOSTRA
SOCIALISME I,

VIDA

PASSA

PARAULES
COM

SóN

FINALMENT, FINS I TOT,

I AQUí DIRíEM "CATALUNYA", O AQUí

DIRíEM

"ELS EQUILIBRIS ECONbMICS", POTSER.

LECTURA
RABióS,
DEL

JO

AQUESTA QUE ES FA DES
DIRIA,

DELS SEUS PROPIS EFECTES.
DEL

DEL
I,

LA

INFINITA

CAPITALISME

LLOC ON ES COUEN ELS

SAVIESA

IGNORANT

SOBRETOT, DITA DES DE LA

PARAULES S'IMPOSEN, PER FI, A LA
DE

L'AGNOSTICISME

DES DE MÉS ENLLa DE LES IL.LUSIONS

SOCIALISME MÉS INGENU,

INTENSITAT

DE

FOR~A

CANSADA

CANVIS,

ON

LES

I ALS TANCS. DES

DELS

EXCESSOS

DEL

LLENGUATGE.

ENS PODEM PREGUNTAR SI,
5

DE NOU,

LA

VERITAT,

LA

�VERITAT

D'EUROPA

EN AQUEST CAS,

NO ENS VINDRa DE

LA

FRONTERA I NO PAS DEL COR DEL SISTEMA.
JO

US

DEMOSTRA
AJUDAR

RECOMANO LA LECTURA D'AQUEST

DISCURS

QUE

JUSTAMENT QUE ENCARA HI HA PARAULES QUE PODEN
EL MóN,

DELS SENTIMENTS,
D'AQUELL

QUE ENCARA ES POT PARLAR

D'IDEES

DES

(I NO NOMÉS DES DE L'ESPECULACió), DES

MíNIM DE SENTIMENT SENSE EL QUAL LA IDEA ESTa

MANCADA DE LA VIBRACió QUE ES NECESSITA PER ARRIBAR

AL

DESTINATARI.

EL PROCÉS CAP A LA MADURESA POLÍTICA D'UN PAíS COM
A PROCÉS, TAMBÉ, DE MADURESA HUMANA QUE, EN PARAULES DE
JORDI

MARAGALL

CONEIXEMENT,

AMB

"S'ADQUIREIX

CULTURA,

SERENA CAPACITAT DE DIR (COM

LES COSES PEL SEU NOM,
SENSE

AMB

AMB
HAVEL)

SENSE ENTERBOLIR EL LLENGUATGE,

ALTERAR ELS ESPERITS,

SENSE PERORE DE VISTA

LA

FONDaRIA DELS PROBLEMES QUE AFECTEN EL MóN SENCER EN UN
MOMENT DE GRANS TRANSFORMACIONS i DE GRANS CANVIS".

L'ESQUERRA
ESPERITS
AUTeNTICS
EL

DEMOCRaTICA

D'AQUEST

PAíS,

MÉS PROGRESSISTES DEL LIBERALISME I
DEL CATALANISME,

ELS

ELS

MÉS

NO ARRIBARAN A POSSEIR TOT

PES QUE HAN DE POSSEIR FINS QUE EN EL SEU

NO HI HAGI AQUEST BRI DE SENTIMENT PROFUND,

6

I

MISSATGE
ANCORAT EN

�UNA

MORAL POTENT,

ON CONFLUEIXIN MADURACió

HUMANA

I

POLÍTICA, CONVICCió PERSONAL I COHEReNCIA PúBLICA. FINS
QUE

LES

PARAULES NO ES BASIN CLARAMENT EN

SENTIMENTS

ARRELATS I FETS DEMOSTRABLES.

I VOSTeS ARA ES PODEN PREGUNTAR:

I

QUE TÉ AIXo A

VEURE AMB BARCELONA, I EL SEU PRESENT I EL SEU FUTUR, I
AMB LA CREACió D'UN FORUM CiVIC?

I JO ELS DIC QUE

JA

HI ANIREM ARRIBANT.

DIGUEM
MÉS

AL

DE PASSADA,

NOSTRE

L'ESPECTACLE

TEMA,

I ENS HAUREM ACOSTAT UNA MICA
QUE

AQUESTS

DIES

ASSISTIM

SEMPRE SORPRENENT D'UNS ACTES QUE

A

NEGUEN

UNS ALTRES D'ANTERIORS- I ELS ACTES SóN TAMBÉ PARAULES,
SóN MISSATGES.
ELS

ACTES

CRIDA

EN EL FONS NO ERA TAN IMPREVISIBLE

QUE

QUE VAN INICIAR CONJUNTAMENT FA 8 MESOS

I LA TEoRICA PERIFeRIA DEL NACIONALISME

LA

OFICIAL

ACABARIA EN UNA SOROLLOSA DISCREPaNCIA DE GESTOS: MANCA
REMARCABLE

DE

CALIBRACió

DELS

EFECTES

DELS

ACTES

INICIALS.

DESITGEM
QUE

PREVEIEM,

AMB TOT,

TOT

L'eXIT
LA

I NO NOMÉS DESITGEM
QUE ES MEREIX

RECTIFICACió

I

QUE

CERTAMENT

TINDRa

CONTACTES

ENTRE MONARQUIA I POBLE SEMPRE HAN TINGUT
7

ACTUAL.

SINó
BEN

AQUESTS
A

�CATALUNYA -QUAN ELS SECTORS MÉS EQUaNIMS DEL PAíS S'HAN
PRONUNCIAT A FAVOR- AQUEST RESULTAT POSITIU.
D'ANAR

A

PRINCIPIS DE SEGLE PER

PODER-HO

I HAURíEM
DEMOSTRAR,

PERo SEMPRE HA ESTAT AIXí.

ACABEM

EL NOSTRE PASSEIG PELS SENTIMENTS DEL MóN,

TAN ESPECTACULARMENT ALLIBERATS EN ELS DARRERS 10 O

12

MESOS.

JO
EN

ELS RECOMENARIA LA LECTURA,

AQUEST

CAS UNA CITA TAN

-I ELS ESTALVIARÉ

LLARGA- DEL

TREBALL

DEL

CAPíTOL

CATALa DEL CLUB DE ROMA,

QUE HA ESTAT RESUMIT

FA

EN EL DIARI DE BARCELONA

PER

POC

LLORET

DEVESA,

MAGNíFICAMENT RESUMIT, I DEL QUE JO M'ATREVEIXO A CITAR
CINC PUNTS MOLT BREUMENT.

AQUEST
CORRECCió,
PER TANT,
D'UNA
SER.

TREBALL

SEGURAMENT,

EN FASE

PER PART D'EDICIONS 62 PER A SER
ÉS ENCARA

VERSió
PERo

ÉS ARA,

UN ESBORRANY.

DE

PUBLICAT.

NO EM DONIN LA

DEFINITIVA PERQUe SEGURAMENT NO

HO

ÉS UN TREBALL ENORMEMENT INTERESSANT EN

Fe
DEU
EL

QUAL S'ESTABLEIXEN COMA PRINCIPIS DE TREBALL:

l.

QUE EL DOGMA DE LA SOBIRANIA NACIONAL,

8

COM LA

�VELLA

IDEA DE LA RAó D'ESTAT,

INTOCABLE,
LA

SER

CONSIDERAT

QUAN HI HA INTERESSOS SUPERIORS EN JOC. QUE

SOBIRANIA

IDENTITAT

NO POT

NACIONAL,

RELIGIOSA

PERPETUACió DE

L'ESPECIFITAT CULTURAL

NO

PODEN SERVIR PER

LA MISeRIA O LA

O LA

EMPARAR

VIOLACió

DELS

LA

DRETS

HUMANS.

QUE

2•

L'ORDRE MUNDIAL,

GOVERNANTS,

CLASSES
DE

GRUPS

EN

VALORS:

I SOBRETOT

EN

ÉS NECESSARI DESENVOLUPAR
EL

DE LA DIGNITAT

DE

LA

LES

QUATRE
PERSONA

HUMANA, EL DE LA SOLIDARITAT SOCIAL, EL DE L'AUSTERITAT
ECOLbGICA-DEMOGRaFICA I EL DE L'ABOLICió DE LA GUERRA.

3.

QUE

L'OBJECTIU
ALS

PER ALS PAiSOS EN VIA DE

DESENVOLUPAMENT

PRIMORDIAL ÉS VeNCER LA FAM DIA RERA DIA

PAiSOS INDUSTRIALITZATS ES FA NECESSARI

L'EFICieNCIA
BOSSES

DE

DESENVOLUPAMENT
UNES

CONDICIONS

DEMOGRaFICA

ASSEGURAR

DELS SERVEIS I EVITAR LA CONSOLIDACió
POBRESA.

DEL

I

QUE MENTRE

ECONbMIC
DE

VIDA

CAPA~

NO

ES

D'ASSEGURAR

ACCEPTABLES,

PLANETA PORTARa

I

GENERI

DE
UN

LOCALMENT
L'EXPLOSió

IMMIGRANTS

DEL

MóN

SUBDESENVOLUPAT A L'INDUSTRIALITZAT.

4.
RESIDUS

QUE ELS PAiSOS INDUSTRIALITZATS ES DESFAN DELS
ON MENYS RESISTeNCIA S'OFEREIX,

9

DINTRE I FORA

�DE

LES SEVES FRONTERES.

DELS

ESTATS

aCIDA,
POT

NO

LES FRONTERES I LA

ATUREN LA CONTAMINACió

NI L'EFECTE HIVERNACLE.

SOBIRANIA

NI

LA

PLUJA

I QUE PER TANT EL

MóN

TROBAR-SE SENSE SORTIDA SI LA SOBIRANIA DE L'ESTAT

CONTINUA CONSIDERANT-SE INTOCABLE.

QUE

5.

LA

CREDITORS

PAiSOS

IDEOLoGICAMENT
DEL

CONDONACió
S'HA

I

AQUEST SENTIT,
FORMA

UNA

CONTRARI

FER

DE

PART

MANERA

NO HA DE SER VISTA COM UNA

TERCERMUNDISME

L'IMPERIALISME.

DE

DEL DEUTE PER

NI

DES

DEL

COM

UNA

PUNT DE

NEUTRA
VICToRIA

CLAUDICACió
VISTA

DELS

DAVANT

EGOiSTA,

EN

ELS PAiSOS AVANyATS IMPEDIRAN D'AQUESTA

ALLAU

MIGRATbRIA QUE

AUGMENTARIA

EN

CAS

LES BOSSES DE POBRESA I EL RISC DE CONFLICTES

CULTURALS.

I,

EN

FI,

D'ALTRES

REFLEXIONS

D'UNA

ENORME

PROFUNDITAT I INTEReS.

VOSTeS
VEURE

AMB

COMPRENDRAN

DE SEGUIDA QUE TOT AIXb TÉ

LES PREOCUPACIONS DiaRIES DE

L'ALCALDE

A
DE

BARCELONA, COM DE LA MAJORIA DELS ALCALDES DE LES GRANS
CIUTATS
URBa,
DE

D'EUROPA,

CONCERNITS COM ESTEM

PELS BROTS D'INTOLERaNCIA,

DESEQUILIBRI

PEL

PER LES PERSPECTIVES

DEMOGRaFIC ENTRE LES DUES
10

DUALISME

RIBES

DEL

�PER

MEDITERRANI,
DELS

LA INSEGURETAT,

POBRES

PAiSOS

D'ESTUPEFAENTS,
DISTRIBUCió

PER

PER LA

CONTROLAR

INCAPACITAT

LA

PRODUCCió

I DELS PAiSOS RICS PER CONTROLAR-NE LA

I

LA

COL·LOCACió

I

BLANQUEIG

DELS

BENEFICIS, -ENCARA QUE ALGUNA BONA NOTíCIA ES POT DONAR
AVUI

MATEIX SOBRE AQUESTA QÜESTió-,

PER LA DIFICULTAT

PER ALTERAR HaBITS INDIVIDUALMENT úTILS A CURT

TERMINI

PERb SOCIALMENT RUiNOSOS A LLARG, ETC.

ÉS MÉS: L'ALCALDE DE BARCELONA ESTa, HA ESTAT I HA
D'ESTAR

SEMPRE

CONCERNIT PER COM ES

REPARTEIXEN

LES

SOLUCIONS A AQUESTS PROBLEMES.

AVANyO
POLíTIQUES

QUE,

IGUAL

COM

NO

CREC

ESPANYOLES QUE NO INTEGRIN

EN

SOLUCIONS

L'ADMINISTRACió

LOCAL, I CONCRETAMENT LES GRANS CIUTATS, TAMPOC NO CREC
EN

SOLUCIONS

EXCLUSIVAMENT

POLíTIQUES
PER

UN

MUNDIALS
PENSAMENT,

REGULADES
DIGUEM-NE,

UNIVERSITARI, AMB DIAGNbSTICS INCLúS COINCIDENTS.

JA

SABEN

INAUGURAR
ACTUALITAT

LA

VOSTeS

QUE EL PRíNCEP

DE

GAL · LES

MODA D'OPINAR SOBRE TEMES NO DE

AMB PROU MÉS DISCRECió QUE

REIALS EUROPEES HAN FET POSTERIORMENT.

11

ALTRES

VA

RABIOSA
FIGURES

�AMB

MOTIU D'UN SOPAR QUE EL PRíNCEP DE GAL· LES VA

FER FA APROXIMADAMENT UN ANY A KENSINGTON
VA

REUNIR

A

12

PRIMERíSSIMA FILA,
MANERA

PERSONALITATS

EUROPEES

-NO

QUE
DE

PERo Sí UNA DE CADA PAíS I D'ALGUNA

REPRESENTATIUS-,

FINAL,

PALACE,

ENS VAM POSAR TOTS D'ACORD AL

(PROFESSORS

UNIVERSITARIS,

ALCALDES,

SUBSECRETARIS D'INTERIOR), EN QUe CALDRIA

ARQUITECTES,

TAXAR L'úS DELS DERIVATS D'HIDROCARBURS.

I,

TANMATEIX, AL FINAL RESTAVA LA DISCREPaNCIA DE

QUe SE N'HAVIA DE FER DELS RESULTATS D'AQUESTA TAXACió,
QUE

ERA

BONA

EN Sí MATEIXA,

EN

LA

MESURA

EN

QUe

SEGURAMENT LA UTILITZACió EXCESSIVA D'AQUESTES RESERVES
ENEGeTIQUES
ECOLoGIC

HAURIA

DEL

DEFINITIVA,

MóN.

DE PORTAR PROBLEMES A
I

PER

TANT

UNA

L'EQUILIBRI

TAXACió,

EN

ERA UNA DESINCENTIVACió EN EL SEU úS I UNA

COSA A CONSIDERAR POSITIVAMENT EN Sí MATEIXA.

TANMATEIX,
DE
DELS

LA DISCUSSió QUEDAVA SOBRE QUe S'HAVIA

FER AMB AQUESTS RECURSOS,
PAiSOS

FINANCERAMENT

ENDARRERITS

SI PRESERVAR
-QUE

SERIEN

LA

NATURA

COMPENSATS

DEL FET DE NO RECóRRER A UNA UTILITZACió

MÉS FaCIL I MÉS RaPIDA DE LES SEVES RIQUESES

NATURALS,

SELVES O MINARALS, QUE JA EXISTEIXEN-, O BÉ CONSTRUCCió

12

�DE SISTEMES DE TRANSPORT I ALTRES SERVEIS ALTERNATIUS A
L'úS

MASSIU D'AQUESTES FONTS D'ENERGIA EN

AVAN~ATS

PAiSOS

I CONCRETAMENT EN LES SEVES GRANS CIUTATS.

L'ALCALDE
LA

ELS

DE BARCELONA VA DEFENSAR,

SEGONA ALTERNATIVA,

COM ÉS OBVI,

UNIDA NO ADVERSATIVAMENT A

LA

PRIMERA, NO CONTRADINT-LA. DEFENSANT QUE S'HA DE REDUIR
EL

CONSUM I COMPENSAR ELS PAiSOS DELS QUALS ES

QUE

NO

SACRIFIQUIN LES SEVES

NOSALTRES HEM FET.

RESERVES

DEMANA

NATURALS

COM

PERo AL MATEIX TEMPS S'HA D'INCIDIR

EN EL CONSUM DIRECTAMENT, SE LI HA DE DIR AL CONSUMIDOR
QUE

ÉS LA GRAN CIUTAT,

QUE ES PODEN CONSTRUIR,

QUE HI HA SISTEMES ALTERNATIUS
QUE ES PODEN UTILITZAR,

I QUE

EL MóN, EUROPA, ELS ESTATS, PODEN SUBVENCIONAR.

VEURAN

VOSTeS

BRUSSEL · LES,

DESPRÉS,

RECENTMENT,

SI TENIM
HI

TEMPS,

HAVIA

A

UNANIMITAT

INTERNACIONAL EN UNA REUNió DEL WORLD FORUM,
MUNDIAL DE L'INSTITUT INTERNACIONAL D'ENTITATS
SOBRE

COM

DEL FORUM
LOCALS,

LA NECESSITAT DE PRIMAR EL QUE EN AQUESTA REUNió

ES DEIA EL SOFTWARE,

SOBRE EL HARDWARE,

EN LA SOLUCió

DELS PROBLEMES DE TRANSPORT EN LES GRANS CIUTATS.

ÉS A DIR,

UNANIMITAT INTERNACIONAL EN EL FET

QUE

EN EL CENTRE DE LES CIUTATS, EN MATeRIA DE TRaNSIT I DE

13

�TRANSPORT,

ÉS

MÉS

IMPORTANT UTILITZAR SaVIAMENT

ELS

RECURSOS ESCASSOS, MOLT ESCASSOS, QUE TENIM, QUE NO PAS
SUBSTITUIR-LOS

PER UNS ALTRES,

QUE NO PAS CREAR

UNES

GRANS INFRESTRUCTURES NOVES. DESPRÉS MATISARÉ UN MOMENT
TOT AIXo RESPECTE DE LA NOSTRA CIUTAT.

TOTES AQUESTES QÜESTIONS A ESPANYA, I A CATALUNYA,
ES VIUEN UN XIC COMA QÜESTIONS ESPECULATIVES, QUAN SóN
EN

REALITAT LES AUTeNTIQUES QÜESTIONS SOBRE LES

QUALS

ES

DEBATRa

I

QUALITAT

EL FUTUR DE LA HUMANITAT

CONCRETA,

DE VIDA ALS CARRERS I LES CASES DE

LA

BARCELONA

EN ELS PROPERS ANYS.

NOSALTRES

ESTEM CENTRATS ENCARA EN LA

DEL MODEL DE GOVERN.
UN

TEMPS,

[SI

DEFINICió,

I PROBABLEMENT HO ESTAREM

LA GENT NO ES CANSA D'UN

ENCARA

PERíODE

TAN

LLARG I ENS ENGEGA A TOTS PLEGATS A DIDA].

NO

CORREREM

AQUEST

PERILL SI SABEM

DONAR

DUES

PENYORES:

*

LA DE LES PROVES QUE AVANCEM EN AQUEST PROCéS DE

DEFINICió, QUE NO ENS ATUREM.

*

LA DE LES TRANSFORMACIONS CONCRETES.

14

�PER EXEMPLE:
AQUEST

NOSALTRES DEMOSTRAREM QUE AVANCEM EN

PAíS EN MATeRIA DE MODEL DE GOVERN SI EL

COMEN~A

LA SEVA REFORMA EN LA LíNIA QUE FA DOS ANYS VA
EL

APROVAR

FEDERAL

CONGRÉS

LENTAMENT, MOLT LENTAMENT, PERb

PER EXEMPLE,
LA

AVUI,

PARAULES
LA

DELS

SOCIALISTES.

AVAN~ARíEM,

AVAN~AREM.

TAMBÉ, DE TRANSFORMACIONS CONCRETES:

MANCA DE CREDIBILITAT DEL NACIONALISME

PROVÉ,

SENAT

-JO CREC,

OFICIAL

NO

ENCARA- DEL FET QUE LES SEVES

SIGUIN ENTESES GENERALMENT COM A CONTRaRIES A

VERITAT

(NO

ÉS EL CAS),

ACOMPANYEN A LES PARAULES:

SINó

QUE

ELS

FETS

NO

ON SóN LES OBRES QUE HAN DE

FER GRAN LA CATALUNYA QUE TAN SOVINT INVOQUEM? ON ÉS LA
SAVIESA

DE GOVERN QUE HA DE RECONCILIAR

AMB

SEVA

LA

REBREGADA,
CONREUS,

REALITAT

MOLT
LES

RICA

PEDRERES,

DE

TERRA

TAMBÉ,
I

MOLT

PERb

ELS

CATALANS

DENSA,

MOLT

TURMENTADA

PELS

SORRALS,

PELS

TERRERES I

INCENDIS I L'ESPECULACió, PER L'OROGRAFIA REBREGADA QUE
EN

DIFICULTA LES COMUNICACIONS,

PER L'EXEGÜITAT

DELS

RECURSOS NATURALS?

EN JORDI SOLÉ TURA,
FIN DE UN MODELO POLíTICO",
ALTRE

TITULAT

"MASSA

EN UN ARTICLE TITULAT

"EL

I EN JAUME GUILLAMET EN UN

POLÍTICA

I

POC

GOVERN",

QUE

S'EXPLICA PER Sí SOL AMB EL TíTOL, HAN PARLAT CLARAMENT
15

�SOBRE AQUESTA SITUACió.

LES

JUGADES

DUES

POLíTIQUES

IMPORTANTS

DEL

NACIONALISME OFICIAL HAN ESTAT:

- EL
SISTEMA

NOU

MODEL TERRITORIAL DE L'ANY

87,

COM

A

DE "CaSTIG" A BARCELONA I DE CONTROL PAM A PAM

DE LES COMARQUES.

- L'APADRINAMENT D'UN RADICALISME NACIONALISTA QUE
PERMETÉS

AL

L'ESCENARI

NACIONALISME OFICIAL SITUAR-SE AL MIG
POLíTIC COM A

FOR~A

MODERADA

I

DE

MODERADORA

D'UNA "REALITAT EXALTADA".

AQUESTES DUES JUGADES HAN TINGUT LA SEVA TRADUCCió
EN REACCIONS DESCONTROLADES DELS ESQUEMES PROMOGUTS, EN
MOLTS

TEMES

CITAT

ABANS,

TOTHOM,

EN

QUE ARA NO CITARÉ.
I

ALTRES ESTAN

ALGUNS D'ELLS ELS
EVIDENTMENT

LA POLÍTICA DE CADA DIA.

DAVANT

HE
DE

I HEM DIT QUE NO

HAVíEM DE PARLAR TANT DE POLÍTICA DE CADA DIA, SINó QUE
ENS ANIRIA BÉ SITUAR-NOS EN EL MOMENT I EN L'ESPAI
VIVIM.

EN

QUE

AQUEST PUNT POTSER SERIA OPORTú UN RETORN A

HAVEL.

HAVEL

REPASSA

LA
16

PAU,

EL

SOCIALISME,

LA

�PERESTROIKA,
PERb

LENIN, MARX, FREUD, HITLER I HEIDEGGER ...

QUAN PARLA ALS ALEMANYS,

ADRE~AT

ALS ALEMANYS,

(PERQUe ÉS

QUE L'HAN PREMIAT),

DECLARAR

LA SEVA INCOMPRENSió PEL FET QUE

MEDIOCRE

-DIU- S'EMPORTÉS

MARES DE L'AUDITORI 11 ,

UN

DISCURS

DESPRÉS DE
UN

"BURGeS

L'ENTUSIASME DELS

PARES

I

AFIRMA RESPECTE DE LES RELACIONS

ENTRE ELS ALEMANYS I ELS TXECS:

"JO
TXECS

PELS ALEMANYS NO PUC PARLAR,

PUC

AFIRMAR

QUE EN CURS DE

DeCADES LES ANIMOSITATS,
ALIMENTATS
ReGIM

PASSIONS,

DURANT SEGLES S'HAN

PERb

LES
I

PELS

DARRERES
PREJUDICIS

EVAPORAT.

AQUEST

-ES REFEREIX AL SEU, A L'EXISTENT EN AQUELL

MOMENT,

TOTALITARI- HA CULTIVAT EN NOSALTRES
TAN

DESCONFIAN~A

GENERALITZACIONS,

PROFUNDA
FRASES

ENVERS

TOTES

FETES,

CONSIGNES

I

ESTEREOTIPS

ADULADORES

A

TOTS ELS NIVELLS

LES

IDEOLOGIES,

MENTALS
DE

UNA

I

CRIDES

LES

NOSTRES

EMOCIONS, DES DE LES MÉS ELEMENTALS FINS A LES MÉS
ELEVADES,

QUE

D'IMMUNITAT
ZANT,

TOT

AVUI

EXPERIMENTEM

DAVANT DE QUALSEVOL ESQUER

UNA

MENA

HIPNOTIT-

I L'ASPECTE SUGGERENT QUE TRADICIONAL-

MENT HA TINGUT LA CRIDA NACIONAL O NACIONALISTA."

I

MÉS

ENDAVANT
17

DIU,

�ÉS,

"EL

MóN HUMa S'HA DE RECONeIXER COM

EL

UNA

COMPLICADA COMUNITAT DE MILERS I MILIONS

D'ÉSSERS HUMANS úNICS I IRREPETIBLES QUE,
DE

CENTENARS

DE

BONES

QUALITATS,

QUE

A

TENEN

PART
TAMBÉ

CENTENARS DE DEFECTES I DE TENDeNCIES DOLENTES LES
QUALS, PERo, UN NO POT CONVERTIR AMB UNA PLANXA DE
FRASES BUIDES,

EN UNA MASSA UNIFORME, COM ARA UNA

CLASSE SOCIAL, UNA NACió, UNA FOR&lt;;A POLíTICA".

PERQUe CATALUNYA SIGUI UNA PE&lt;;A POSITIVADORA EN EL
TRACTAMENT I SOLUCió DELS PROBLEMES DE CIVILITZACió QUE
SE'NS PLANTEGEN -QUE JA HO ÉS,
SIGUI

DEL TOT,

JO CREC, PERo PERQUe HO

TANT COM POT ARRIBAR A SER-HO-,

HA DE

CONFIAR EN BARCELONA.

S'HA DE DESCONFIAR MENYS DE BARCELONA I DE LA SEVA
TRANSFORMACió NECESSaRIA, DE NOU, EN ALLo QUE MAI NO HA
DEIXAT DE SER DEL TOT,
HA

VOLGUT

DEIXAR

EN ALLo, EN TOT CAS, QUE MAI NO
DE

SER,

QUE

ÉS

UNA

CIUTAT

CAPDAVANTERA.

I CAPDAVANTERA EN DUES DIRECCIONS: EN LA QUANTITAT
I

QUALITAT

DELS

SEUS

18

SERVEIS

SINGULARS,

DEL

SEU

�URBANISME,

DEL SEU TEATRE,

DE LA SEVA MúSICA,

DE

LA

SEVA TECNOLOGIA I DE LA SEVA INDúSTRIA.

I,

TAMBÉ,

SERVEIS
RAMON

EN LA QUALITAT I REPARTIMENT DELS SEUS

MíNIMS.
TRIAS

REGIDOR

EN

SABEU AQUELLA FRASE QUE VA

FARGAS
EL

EN

PLENARI

EL SEU úLTIM
DE

PRONUCIAR

DISCURS

L'AJUNTAMENT,

COM

A

CITANT

A

GUICCIARDINI, UN VIATJANT ITALia DEL SEGLE XVI.

GUICCIARDINI
TINDRa

DEIA

QUE

BARCELONA

SEGURAMENT

ELS MONUMENTS QUE TÉ FLOReNCIA o VENeCIA,

TÉ UNA COSA MOLT IMPORTANT,

NO
PERO

QUE ÉS UNA QUALITAT MíNIMA

MOLT CONSIDERABLE.

I
D'UNA

AIXo ÉS EL MILLOR QUE ES POT DIR,
CIUTAT.

CAPITAL,
PERQUe
ADMIRAR,

NO

D'UNA CIUTAT-CIUTAT,

COM,

NO D'UNA

CIUTAT-

D'UNA CIUTAT QUE ÉS CAPITAL D'UN

IMPERI,

ALESHORES
COMEN~ANT

SEGURAMENT

HI HA D'ALTRES

COSES

A

PELS CASTELLS I SEGUINT PELS PALAUS.

PERo D'UNA CIUTAT-CIUTAT,
BURGESOS

SEGONS

FORMADA PER

I PER TREBALLADORS,

CIUTADANS,

PER

EL QUE ES POT ADMIRAR ÉS

QUE HAGI SABUT REPARTIR ELS SEUS RECURSOS.

I BARCELONA

HO HA SABUT FER.

PER TANT, QUAN JO DIC CIUTAT CAPDEVANTERA, QUAN JO

19

�DIC CATALUNYA ENS HA D'AJUDAR AMB AIXb,
QUE

CATALUNYA

VENeNCIA,

ENS

QUE

HA

D'AJUDAR

TAMBÉ;

PERb

A

TAMBÉ

NO ESTIC DIENT

SER

FLOReNCIA

CATALUNYA

O

ENS

D'AJUDAR A SER UNA CIUTAT-MIRALL DES DEL PUNT DE

HA

VISTA

DE LA IGUALTAT, DES DEL PUNT DE VISTA DE LA JUSTíCIA.

SI VOLEU, POSEM-HO A L'INREVÉS.
PERQUe

BARCELONA

ARRIBI

LIDERAR

A

AQUEST

POSICIONAMENT

DE CATALUNYA,

POSICIONAMENT POSITIVADOR

DE

COM

AL

CATALUNYA

POSSIBILITATS,

AL

POSSIBILITATS,
ACTUAL

QUE

FIDELITAT

A

HEM

PAíS,
LíMIT

LA

MaXIM

DE

PaTRIA

LES

DE

SEVES

LES

DE TROBAR LA SORTIDA

ENS OBLIGA,
A

LíMIT

A

SEVES

L'IMPASSE

INDEGUDAMENT,

A TRIAR

(QUASI

SUBMISSió,

DIRIA

ENTRE
DE

VEGADES) O EMPENTA TRANSFORMADORA.

HEM

DE CONVeNCER QUE SOM

CONSERVAR.
PRIMERES

HEM

DE

PEORES

DEMOSTRAR

CAPA~OS

QUE

DE TRANSFORMAR I

ESTEM

DEL SEGLE XXI I QUE ESTEM,

POSANT
COM

LES
DEIA

L'ORIOL BOHIGAS, "MONUMENTALITZANT LA PERIFeRIA".

PERb

TAMBÉ ESTEM DIGNIFICANT EL MUSEU

DE LA CIUTAT,
DE

FENT ELS FONAMENTS QUE EL PALAU NACIONAL

MONTJUiC MAI NO HA TINGUT,

MúSICA,

EL

D'HISTbRIA

RESTAURANT
20

DEL

REFENT EL PALAU
PARC (L'ACTUAL

DE

LA

MUSEU

DE

�ZOOLOGIA)

I

LA

CASCADA.

I,

LAST

BUT

NOT

LEAST,

TRIOMFANT, POC A POC, EN LA LLUITA DE RITMES QUE PORTEM
A CIUTAT VELLA: ENTRE EL RITME DE LA MILLORA I EL DE LA
DEGRADACió (EMPATANT,

DE MOMENT,

A CAMP CONTRARI, QUE

ÉS EL QUE ESTEM FENT EN AQUEST INSTANT) .

AQUEST
1

ÉS EL MISSATGE DE LA

BARCELONA

DELS

90 QUE CATALUNYA ESTa ACCEPTANT I QUE ESPANYA, -POTSER

PER PRIMER COP-, ENTÉN,
QUE

COMEN~A

A ENTENDRE. UN MISSATGE

BARCELONA S'HA PLANTEJAT DE VEGADES TOTA

SOLA,

I

AMB AJUTS INTERMITENTS DE L'ESTAT I MOLT ESCADUSSERS DE
LA GENERALITAT.

A

VOLTES JUSTIFICADAMENT.

NO LLEGIU EN

AQUESTES

PARAULES UNA CRíTICA POLÍTICA A CURT TERMINI, PERQUe NO
ÉS AQUEST EL CAS. A VOLTES JUSTIFICADAMENT.

MÉS

SOVINT SENSE JUSTIFICACió.

TEMPS TINDREM

DE

DISCUTIR SOBRE AQUESTA QÜESTió.

PERo NO ENS ENGANYEM:
DEL PROGRÉS,
LA

"ARA

LA BARCELONA

NO ACONSEGUEIX QUE AL NIVELL ESPANYOL, DE

POLíTICA

INFERNAL,

SI BARCELONA,

ESPANYOLA,

ES

TRENQUI

LA

AQUESTA ABSURDA DUTXA ESCOCESA,

T'ESTIMO,

ARA NO T'ESTIMO",
21

DIALeCTICA
EL PENDULAR

A QUe ENS

OBLIGUEN

�D'UNA

BANDA,

NOSTRE

EL CENTRALIME DISTANT,

I DE L'ALTRA

EL

SENTIMENT,

EN

(RE)SENTIMENT -PERQUe NO EN DIC

DIRIA,

EN

AQUEST

NACIONALISTA-,
ARRIBAR

A

CAS,

(RE)SENTIMENT- NACIONAL

BARCELONA

NO

SERa MAI

ALLo

SER I QUE ELS CIUTADANS VOLEN

PER

QUE

O
POT

AQUESTA

CIUTAT.

NO

PASSARíEM DE SER "UN CARACTERíSTIC",

DIU EN TEATRE O EN CINE- UN CARACTERíSTIC
MOMENTaNIAMENT

-COM

ES

INTERESSANT,

DE MODA INCLúS EN L'ESCENA

APASSIONANT

DE L'EUROPA DELS '90.

I

PER

SITUAR

LA

DINaMICA

ESPANYOLA EN UN MARC MÉS PRODUCTIU,
ACOSTAREM,

ENS HEM D'ACOSTAR

POLÍTICA

CATALANO-

MENYS ESTeRIL, ENS

SENSE DUBTE A UN SISTEMA

FEDERAL.

UN SISTEMA FEDERAL EN QUe,
SIGUI

PRIMER,

REAL I "COMPLET" (NO COIX) .

L'AUTONOMIA

LOCAL

I

EL

L'AUTOGOVERN

EN QUe ES RECONEGUI

CARaCTER

TRIPLE

DE

L'ADMINISTRACió PúBLICA: CENTRAL, AUTONoMIC I LOCAL. EN
QUe ELS PROBLEMES DE BARCELONA TINGUIN PER TANT UN MARC
ESTABLE

DE SOLUCió,

CONSAGRAT EN LA CARTA MUNICIPAL O

LLEI ESPECIAL DE BARCELONA.

22

�I DIC MÉS:
QUE

SI ELS TEMES DELS MILIONS DE CIUTADANS

VIUEN A BARCELONA,

MADRID,

SEVILLA,

BILBAO NO TENEN RESPOSTA POLÍTICA REAL I
SISTEMA

NO

VALeNCIA

O

CONCRETA,

EL

S'ESTABILITZARa I ELS PUNTS DE FUGA DE

LA

PLURINACIONAL

DIVERSITAT

PASS ARAN

DOMINAR

A

DEFINITIVAMENT L'ESCENA, EN UN ARGUMENT QUE JO CREC QUE
SERIA SINCOPAT I FATIGANT, I DESCONNECTAT DE L'ESCENARI
INTERNACIONAL.

NO VOL DIR,

AIXo

EL

D'AMAGAR

EN ABSOLUT,

SEU CARaCTER,

LA SEVA

QUE BARCELONA HAGI
PASSió.

LA

SEVA

SINGULARITAT.

LA

SINGULARITAT

D'UNA CULTURA.

DE BARCELONA ÉS SER

LA

CAPITAL

I MOLTES ALTRES. PERo AQUESTA ÉS LA MÉS

IMPORTANT.

AIXo ENS DóNA MÉS PERFIL INTERNACIONAL QUE NO

PAS

PROBLEMES DE COMPRENSió (QUE EN PROVOCA, PERo MENYS DEL
QUE ES DIU) .

EL QUE HEM DE MALDAR ÉS PER NO SER PRESONERS DE LA
NOSTRA

SINGULARITAT COM A PAíS,

I PARALITZATS

COP PER LA PARAULA QUE ENS DESIGNA.

23

AQUEST

�SI
HAN

AGAFEU LA PREMSA INTERNACIONAL,

POSAT

ARTICLES

UN

PARELL

D'EXEMPLES

THE DRAMA IS ON THE STAGE",
ESTa EN L'ESCENARI",

QUE

MACCAULEY

DIU,

BARCELONA

D'UN

"BRIO"

L'AUTORA:

EN

VEUREU

QUE ES TITULA "NOT

ÉSA DIR, "NO TOT EL DRAMA

(TAMBÉ EN ELS CARRERS, VE ADIR).

CITANT

A

UNA

ALTRA

AUTORA,

TEMPESTUóS

I

IRREPRIMIBLE".

I

TURBULENTA

HISTORIA

COM

A

I

SEGUEIX

"PERo BARCELONA ÉS TAMBÉ UNA CIUTAT AMB

SEVA

CATALUNYA

ROSE

DóNA LA IMPRESSió D'UN DOLL DE VIDA

ENGRANADA TRADICió TEATRAL QUE ES REFLECTEIX
LA

ALL

"MÉS POTSER QUE QUALSEVOL ALTRA CIUTAT EN EL

MóN,

BEN

RECENTS),

S'US

TANT FANTaSTICS I TANT APASSIONATS COM AQUEST

DE JENNIFER DUNNING AL N.Y.T.,

I

(I AQUí

UNA
TANT

CAPITAL

DE

COM EN EL SEU STATUS DE CENTRE DE LES ARTS A

ESPANYA".

QUe MÉS VOLDRíEM?
PREMSA
SOBRE

EN FI, DE VEGADES UN TROBA A LA

INTERNACIONAL TAN SERIOSA COM
ALGUNES

BENEVOLENTS
EXAGERATS,

QUE

AQUESTA

DE LES PECES DE LA NOSTRA
NO PAS EL NOSTRE

MATEIX.

I DEGUTS A L'APASSIONAMENT

JUDICIS

CULTURA

MÉS

SEGURAMENT

FAVORABLE.

COM N'HI HA DEGUTS A L'APASSIONAMENT

DESFAVORABLE

O AL DESCONEIXEMENT. PER EXEMPLE SI VOSALTRES AGAFEU EL
24

�STREET

"WALL

IMPORTANT,
POC

JOURNAL",

QUE

ÉS UN ALTRE

DIARI

QUASI, COM EL PRIMER CITAT, RELATIVAMENT FA

VA PUBLICAR UN ARTICLE QUE ES TITULAVA

FUELS

TAN

AMBITIONS": BARCELONA

AMBICIONS,

DIU,

PERo

NO

ALIMENTA

DóNA LA

"BARCELONA

UNES

TALLA,

GRANS
ACABA

DE

REALITZAR MAI) .

DONCS BÉ, LA IMPRESSió QUE DONEM A LA GENT QUE ENS
VENEN

A

CONeIXER -QUE SóN CADA COP MÉS- ÉS

UNA

MICA

AQUESTA.

I
CANTó

LA INTERPRETACió QUE SE'N DóNA DEPeN
EN

EL

COMENTARISTA.
SINGULARS,

I

QUAL

PARTIDaRIAMENT

AIXo

DEPeN

MOLT

DEL

FET

QUE

SOM

AQUELLS

QUE

SE SENTEN

DEL

CAPITAL

ES

MOLT

DEL

SITUA

EL

QUE

SOM

FET
D'UNA

CULTURA

SINGULAR.

I

AQUESTA DIFEReNCIA,
HISToRIA
DEL

DE

JUSTAMENT

COM

PER

I TENEN CURIOSITAT PER CONeIXER LA

BARCELONA COM UNA HISToRIA DE LA

CATALANISME,

SUPOSEM,

ATRETS

I QUE ESTUDIEN DOMeNECH I

UNA FIGURA DE L'ART,

CAPITAL
MUNTANER,

PERo TAMBÉ

DE

LA

POLÍTICA I, SI VOLEU, DEL PAíS, COM UNA FIGURA PúBLICA,
DONEN

LA

VERSió

QUE

DESMESURADAMENT, POTSER.
25

ENS

AFAVOREIX.

DE

VEGADES

�I

L'ALTRA,

LA QUE NO S'INTERESSA

PER LA

NOSTRA

SINGULARITAT, ÉS LA QUE JUSTAMENT ENS REBAIXA.

PER
SEVA

TANT,

REITERO,

SINGULARITAT

SINGULARITAT

I

BARCELONA NO HA D'AMAGAR

NO HA DE PENSAR QUE DE

I DE L'AFIRMACió DE LA SEVA

LA

LA
SEVA

SINGULARITAT

COM A CAPITAL DEL CATALANISME O DE LA CULTURA CATALANA,
SE'N

DERIVIN

CONSEQÜeNCIES NEGATIVES

NECESSaRIAMENT,

SINó BEN AL CONTRARI.

PERo

EVIDENTMENT QUE AMB TOT AIXb NO

MOLT MENYS ENCETAT,
SEGUR,

HAURíEM

NI

EN TOT CAS NO HAURíEM ESGOTAT, BEN

ELS PROBLEMES DELS QUALS UN FoRUM COM AQUEST HA

DE PARLAR.

BARCELONA ESTa COMPLETANT ARA EL CINTURó VIARI QUE
ROMA,

NOVA YORK, Lió O PARÍS TENEN DES DE FA BASTANTES

DeCADES.

TOTS HEM VIST EL "BOULEVARD

PERIFERIQUE",

A

PARíS, I A Lió FA MOLTS ANYS QUE EL DEVIEN ACABAR, O EL
"RACCORDO ANULARE" DE ROMA.

TOTS SABEM QUe ÉS UNA COSA

QUE NOSALTRES AQUí FINS ARA NO HAVíEM SABUT TENIR.
HO COMENCEM A TENIR.

26

ARA

�AQUESTA ÉS UNA CONDICió,
PARLAR

PER MI, SINE QUA NON PER

AMB AUDaCIA EN MATeRIA DE TRANSPORT.

BARCELONA

POT

PRESIDIR,

COM HA PRESIDIT,

LA

MUNDIAL

"UNió

ANAR A BRUSSEL·LES,

ÉS A DIR,

AL WORLD

FORUM

I

ALGUNES DE LES SESSIONS DE

DE CIUTATS".

I

POT

INCLúS

ESTAR

D'ACORD L'ALCALDE DE BARCELONA AMB TOTS ELS PAiSOS, AMB
TOTS ELS REPRESENTANTS,
QUE

QUE EN AQUELL MOMENT

DECLAREN

MÉS AVIAT EN EL CENTRE DE LA CIUTAT NO S'HI HA

DE

FER GRAN COSA.

PERo

HEM

DE

SABER

QUE PER

POGUER

PARLAR

AMB

AUDaCIA D'AQUESTES QÜESTIONS S'HA DE TENIR EL MíNIM. ÉS
A DIR, ES PARLA DES D'UN MíNIM DE PARTIDA QUE NOSALTRES
ENCARA NO TENíEM, I QUE TOT JUST ARA ESTEM REUNINT.

EN

MATeRIA

CONTAMINACió,

ELS

DE

TRANSPORT,

DE

TRaNSIT,

DE

CIUTADANS HAN DE TENIR ALTERNATIVES

EN AQUESTA FASE DE TRANSICió A MODES MÉS "ECOLoGICS" DE
BELLUGAR-SE MASSIVAMENT D'UN PUNT A L'ALTRE.

A

AQUESTES TRANSICIONS NO S'HI VA NOMÉS

ESTIRATS

PER LA PUNTA DEL NAS I FER OBLIGACió, SINó PARTINT D'UN
CERT

GRAU

DE RECONCILIACió INTERNA

POSSIBILITATS,

LES

NECESSITATS

27

RESPECTE

DE

I LES OBLIGACIONS

LES
DE

�CADASCú.

DIT

AIXo,

DEVELOPMENT

ACCEPTEM

FORUM"

HARDWARE,

I

INVERTIR

EN

Sí

QUE

LES
DIUEN.

CONCLUSIONS

EL

"NO INVERTIM

EN CANVI EN SOFTWARE",

QUE

EDUCACió PER TREURE EL MaXIM

"WORLD
MÉS

EN

VOL

DIR

PARTIT

DEL

MIGRAT ESPAI QUE TENIM.

I ENCARA ENS FALTA, SEGURAMENT, UNA ALTRA CONDICió
PReVIA,

QUE

ÉS LA XARXA METROPOLITANA DE

METRO,

PER

DIR-HO D'UNA FORMA REDUNDANT.

TOT

I QUE,

EN AQUESTES QÜESTIONS,

ÉS MOLT SA DE

TENIR PRESENT LA CONCLUSió DE BRUSSEL·LES,
XARXA

DE

UNA

METROPOLITANA DE METRO VOL DIR QUE LA GENT PUGUI

ANAR DE BADALONA A SANTA COLOMA EN METRO.
SER

PERQUe

NO TÉ PERQUe

QUE A BARCELONA ES PUGUI ANAR DE SANTS A LA
CATALUNYA

I

NO

ES PUGUI ANAR

EN

CANVI

PLA~A

DES

DE

BADALONA A SANTA COLOMA, QUE SóN DOS MUNICIPIS DE L'AMB
DE 200.000 HABITANTS CADASCUN,
NO

TENEN

AUTOBúS,

CONNEXIó

PER

METRO.

RELATIVAMENT COMPLEXE,

O PRaCTICAMENT,
TENEN

I QUE

CONNEXIó

PEL QUe SE'N DEIA

PER
LA

CARRETERA DE SANTA COLOMA A BADALONA.

L'ALTRE

DIA VAIG BAIXAR EN TREN PER

28

ESTALVIAR-ME

�LA CUA DE L'AUTOPISTA,
UNA BONA SOLUCió) .
GENT

VA

PENSAR,
METRO

(NO SÉ SI VEU PENSAR-HI PERo ÉS

QUAN VAM ARRIBAR A BADALONA,

BAIXAR PERQUe JA HAVíEM ARRIBAT.
BE,

I

I

MOLTA

JO

VAIG

ARRIBARÉ A LA PLA9A CATALUNYA, AGAFARÉ EL

ME

N'ANIRÉ A L'AVINGUDA DEL

TIBIDABO,

O

A

PENITENTS.

EL

SENYOR DE BADALONA NO HO POT FER AIXo.

NOSALTRES

ESTEM PAGANT UN ERROR

IMPORTANT,

UN

I AQUí
ERROR

D'ESCALA, EN L'APRECIACió POLÍTICA DEL QUe ÉS LA CIUTAT
FíSICA.

HEM CONFóS LA CIUTAT AMB EL MUNICIPI,

CIUTAT ÉS ALLÍ ON LA GENT DORM,

ESTIMA,

QUAN LA

TREBALLA I VA

AL CINEMA O AL TEATRE, INDEPENDENTMENT DEL MUNICIPI.

BARCELONA
CREA PROBLEMES,

ES NEGA A ACCEPTAR QUE LA
CREA MISeRIA,

I

GRAN

CIUTAT

CREA SOLITUD, COM ES

DIU SOVINT.

RECORDO HAVER-HO DISCUTIT UN DIA LLARGAMENT AMB EL
PARE GENERAL DELS CAPUTXINS, EL PARE FLAVIO, UN HOME DE
VENeCIA, QUE
PASSAT ALS

I

VA VENIR EL DIA DE SANTA EULaLIA DE L'ANY
CAPUTXINS DE SARRia.

ESTAVaVEM DISCUTINT DE ROMA,

HAVIA HAGUT UN SERMó,

PERQUe A ROMA

HI

UNA FILÍPICA, -MAI MÉS BEN DIT-,

29

�DEL

PAPA A L'ALCALDE.

L'ALCALDE
DIMITIR,
SURTEN

DE
VA

DELS

ROMA

UNA FILíPICA TAN IMPORTANT

AL

PLEGAR,

CAP DE DOS

O

TRES

JO LI DEIA

TENIM TAMBÉ BASTANTA EXPERieNCIA D'AIXo,
QUE

MESOS

PERQUe NO SE'N SORTIA.

PROBLEMES DE ROMA.

SI EL PAPA EN VOL SABER,

QUE
VA

NO

SE'N

QUE

AQUí

DE TAL MANERA

POTSER QUE ALGUN DIA

EM

CRIDI I EN PODREM PARLAR.

BARCELONA
QUAL

LA

ES NEGA A ACCEPTAR EL CLIXÉ

SEGONS

GRAN CIUTAT ES QUI CREA PROBLEMES,

QUI

EL
CREA

MISeRIA I QUI CREA SOLITUD.

BARCELONA ES NEGA -DIGUEM-HO TOT- DES DEL REALISME
D'UNA

CERTA CONSCieNCIA DE CIUTAT

ESTAT

FERIDA

ABASTABLE,

PEL DESENVOLUPAMENT SALVATGE

CINQUANTES-SETANTES,

PERo NO MORTALMENT,

QUE

DELS

HA
ANYS

I RECUPERADA

"PRODIGIOSAMENT" (PER ALLo DE "LA CIUTAT DELS PRODIGIS)
EN ELS DARRERS 10 ANYS.

(RECUPERADA VOL DIR EN AMBICió,

PERo TAMBÉ, JA HO

HE DIT, EN HUMANITAT}.

LA

CIUTAT ÉS EL LLOC ON LA SOCIETAT

ELS SEUS PROBLEMES.

30

POSA,

DESA,

�L'ESCRIPTOR
L'INSTITUT

AMERICa FORD,

D'ESTUDIS

QUE HA ESTAT FA POC

NORD-AMERICANS,

ENTREVISTA QUE LI VAN FER,

DEIA,

EN

A
UNA

QUE EL CAMP ÉS MENYS INHUMa

PERQUe A LA CIUTAT LA GENT S'IGNORA: A LA CIUTAT UN POT
MORIR D'ACCIDENT I ELS CONCIUTADANS PASSAR DE LLARG.

PERo

COMEN~AR

PER

CORRESPONENT

VINGUÉS

ÉS PROBABLE

DEL

CAMP

QUE

L'ACCIDENTAT
L'AMENA~A

PERQUe

DE

MISeRIA EL FES FORA D'ALLa ON ESTAVA. A BARCELONA HI HA
UN

40 % DE PROBABILITATS QUE QUALSEVOL CIUTADa

O

ELS

SEUS PARES, ALMENYS, VINGUESSIN D'ALTRES PROViNCIES.

BARCELONA
VIRTUT

DEL

ES
QUAL

NEGA
EL

A ACCEPTAR
SER

EL

CIUTAT

FATALISME

GRAN

VULGUI

EN
DIR

NECESSaRIAMENT AQUEST TIPUS DE PROBLEMES.

I EN CANVI,
LA

SEGÜENT

ES PLANTEJA ELS SEUS PROBLEMES DES DE

EXPLICACió:

LA SOCIETAT

GENERA

SOLITUD,

GENERA UNA COLLA DE PROBLEMES, I ELS UBICA ALLa ON POT,
EN

AQUELL

TRO~

DE TERRITORI QUE

HO

ADMET,

QUE

ÉS

PRECISAMENT LA CIUTAT, PERQUe EL CAMP NO HO ADMET.

ELS
INHUMANS,

CODIS
MÉS

MORALS
DURS.

DEL CAMP

SóN

ENORMEMENT

EN AQUEST SENTIT NO PERMETEN

SUPERVIVeNCIA.

31

MÉS
LA

�ÉS A DIR,
MERCADERIES,
DE

LA CIUTAT ÉS UN CONJUNT DE

ALTRES

DE

D'IDEES TAMBÉ, DE COMUNICACIONS, DE BÉNS,

PRODUCTES,

UNES

FLUXES,

QUE LA FAN MÉS HUMANA DEL QUE SERIA
CONDICIONS,

EN

LES CONDICIONS

DE

EN

VIDA

AiLLADA, PRECISAMENT.

L'AVANTATGE

DE

LA

CIUTAT

ÉS

QUE

ACCEPTA

ELS

MARGES, ÉS QUE ELS MARGES EXISTEIXEN. PERo LA CIUTAT, I
BARCELONA

N'ÉS

UN CAS,

ÉS UNA LLUITA

PERMANENT

PER

NEGAR ELS MARGES COM A MARGES I PER INTEGRAR-LOS DINTRE
DEL COL·LECTIU. AQUESTA ES LA NOSTRA IDEOLOGIA.

LA IDEOLOGIA DE LES CIUTATS ANTERIORS,
VAN DONAR EL NOM A LA CIUTAT,
ERA

AQUESTA.

TEMPS,
QUE

SóN

ERA

ENCARA,

DE LES QUE

-ATENES, PER EXEMPLE- NO
I HO HA SIGUT DURANT

MOLT

UNA IDEA SEGONS LA QUAL LA CIUTAT TÉ UNS MARGES
EXTERIORS,

QUE HI HA CIUTADANS

QUE

NO

SóN

CIUTADANS. I LA CIUTADANIA ES MANTÉ JUSTAMENT PERQUe TÉ
UNA

CLASSE FORA DE LA CIUTADANIA QUE FA LES FEINES QUE

ELS CIUTADANS SóN MASSA IMPORTANTS PER FER.

LA

NOSTRA CIUTAT,

NO BARCELONA,

SINó TOTES

LES

CIUTATS EUROPEES, PERo BARCELONA AL DAVANT, SóN CIUTATS
QUE AVUI ES PLANTEGEN PRESCINDIR D'AQUESTA COMODITAT. I

32

�AIXo

QUE

POT

SEMBLAR

UNA BELLA

FRASE

POT

SER

UN

PROBLEMA ENORMEMENT DIFíCIL EN LA PRaCTICA DiaRIA. I TÉ
A VEURE AMB LLEIS,
VEURE

I AMB LLEIS D'ESTRANGERIA,

I TÉ

AMB LLIBERTAT O NO AL MERCAT DE TREBALL,

A

I TÉ A

VEURE AMB CODIS MORALS I CODIS ECONoMICS.

NOSALTRES
BARCELONA

PRETENEM

QUE

EN

SIGUI UNA REFEReNCIA A

TEMES D'HABITATGE,

QUALITAT
NIVELL

DE

VIDA

EUROPEU.

EN TEMES DE SEGURETAT,

EN

EN TEMES DE

DROGA ...

I

US DIC LA BONA NOTíCIA QUE US VOLIA DIR

DE LA REPASSADA
CONSTRUIR
REUNIÓ

ABANS.

DE PAPERS QUE HEM FET AQUESTS DIES PER

AQUESTES NOTES HA SORTIT UNA REFEReNCIA A LA

QUE

HI

HA HAGUT A

LONDRES

SOBRE

LA

LLUITA

MUNDIAL CONTRA LA DROGA. HI HA HAGUT PER PRIMERA VEGADA
UN

ACORO

DE

PRODUCTORES

NACIONS,

DE

NACIONS

DROGA.

HI

HA

DE

HAGUT

CONSUMIDORES
EL

QUE

I

EL

CORRESPONSAL DEL DIARI "EL PAíS" EN DEIA "UNA LLAMADA A
INSTITUCIONES

TAN

ELEMENTALES COMO LAS FAMILIAS Y

EL

VECINDARIO A COLABORAR".

JO

QUAN VAIG LLEGIR AIXo VAIG PENSAR QUE

GENT HI TOCAVA,
NOSALTRES

AQUESTA

PERQUe REALMENT LA CONCLUSió A LA QUAL

HEM ARRIBAT EN AQUESTA LLUITA

33

DRAMaTICA

ÉS

�QUE

L'úNICA SOLUCió,

PROBLEMES

D'AQUEST PROBLEMA I DE TOTS

DE MARGES I DE MISeRIA HUMANA,

HUMANA-,

DE LES CIUTATS,

-NO

A LES CIUTATS,

ELS

URBANA,

ESTa EN

LA

PROXIMITAT.

NO ES POT ENTRAR A MATAR EN AQUESTS PROBLEMES
DE

L'ESTAT,

NI TAN SOLS DES DE L'AUTONOMIA.
GRANS

DINERS,

COM

DES

S'HI

HA

D'ENTRAR.

SENSE

ELS

DIUEN

ELS

FRNACESOS,

SENSE

AQUESTS GRANS RECURSOS TAMPOC NO ENS

EN SORTIRíEM, ÉS CERT.

I EN AQUESTA REUNIÓ DE LONDRES AQUESTA CONSCieNCIA
EVIDENTMENT HI ERA. IGUAL QUE ES VA FER AQUESTA CRIDA A
"INSTITUCIONES
VECINDARIO"
QUAL

TAN ELEMENTALES COMO LAS FAMILIAS Y

TAMBÉ SE'N VA FER UNA ALS

BANCS.

COSA TOTS QUEDEM REASSEGURATS DE QUE EL

HI ERA.

EL

AMB

LA

REALISME

NO NOMÉS TRACTAVEN DE LIMITAR EL CONSUM, TAMBÉ

TRACTAVEN

D'

ERRADICAR

BENEFICIS

DEL TRaFIC,

EL TRaFIC I

EL

COMER~

EL BLANQUEAMENT DEL DINER.

TANT VAN FER UNA CONCLUSió,

UNA DIRECTRIU,

DEMANAR ALS BANCS INTERNACIONALS LA SEVA

DELS
PER

ADRE~ADA

A

COL·LABORACió

EN AQUEST SENTIT.

JO QUAN VAIG VEURE QUE
BANDA

I QUE PER ALTRA

34

S'ADRE~AVEN

S'ADRE~AVEN

ALS BANCS D'UNA

A LES FAMíLIES I

AL

�VEiNAT,

VAIG

IMPORTANT,

PENSAR QUE LA REUNIÓ DE LONDRES ERA MOLT
PERQUe

NACIONALS,

O

LES

REUNIONS

LOCALS ACABEN

INTERNACIONALS,

ADRE~ANT-SE

O

O ALS VEiNS

O

ALS BANCS, PERo A TOTS DOS ALHORA, NORMALMENT NO.

EN AQUESTA REUNió A MÉS HI VA HAVER UNA COSA

MOLT

IMPORTANT, QUE ÉS MOLT IMPORTANT PER LA NOSTRA CIUTAT I
PEL

QUE

PASSI

EUROPEES,

I

A

COM

RESOLDRE

PROPOSAVEN
CULTIUS.

LA
I

I

A

D'ALTRES

ÉS QUE ES VAN POSAR D'ACORD ELS

AMB ELS AMERICANS,
DE

BARCELONA

PERQUe TENIM ENFOCAMENTS
AQUESTA

QÜESTió,

I

EUROPEUS
DIFERENTS

ELS

LLUITA AMB ARMES QUíMIQUES

CIUTATS

AMERICANS
CONTRA

EN CANVI ELS EUROPEUS VAN DEFENSAR AMB ELS

PAiSOS

LLATINOAMERICANS

LLUITA

CONTRA LA PRODUCCió D'ESTUPEFAENTS QUE FOS

CONSIDERADA

ELS

AMB

QUE ERA MILLOR

UN

LES CONDICIONS SOCIALS I

TIPUS

DE
MÉS

ECONoMIQUES

DELS PAiSOS PRODUCTORS.

COSES
DI
NNUU
JO
MEU

GENARO,

QUE

JO HE SENTIT A DIR

A

VIENA,

AL

SR.

QUE ES EL CAP MUNDIAL DE L'AGeNCIA DE

LES

SOBRE LA LLUITA CONTRA ESTUPEFAENTS,

I COSES QUE

HE SENTIT A DIR AL COMISSARI DE CIUTAT VELLA
PRESIDENT DEL DISTRICTE,

QUE ESTa AQUí,

CLOS, POSADES EN UN MATEIX PAPER.

35

EN

O

AL

JOAN

�PERo

AIXo ÉS MOLT IMPORTANT QUE EN AQUEST MóN QUE

OPTIMíSTICAMENT AL PRINCIPI DEFINíEM COM
A

UN

NOU

AQUESTA,
PER

ORDRE,

ESTIMULANTS

COM

QUE ENS FAN PENSAR QUE LA LLUITA DE CADA

DIA

SOLUCIONAR

HI HAGI COSES TAN

APROXIMANT-SE

AQUESTS

TEMES

NO ÉS

EN

VA,

NO

ÉS

TOTALMENT EN VA.

ESTEM EN EL BON CAMí PER LIMITAR I DESPRÉS VeNCER,
SEGURAMENT,
UNA

DE

-AIXo JA ELS NOSTRES FILLS, NO NOSALTRES-,

LES

HUMANITAT:

QUE

PODRíEM

ANOMENAR

PLAGUES

DE

LA

LA DROGA, QUE SE'NS IMPOSA COM UNA COSA QUE

NO SABEM EXPLICAR.

I DIRIA PER ACABAR,
MANERA,

TORNANT A HAVEL QUE,

DE TOTA

UN COP DIT AIXo, SERa BO QUE NO ENS CREIEM QUE

EN LES NOSTRES PARAULES HI HA LA SOLUCió DE TOT.

HAVEL DIU,
QUE

HAN

MOLT CLARAMENT,

ACABAT OPRIMINT,

QUE AQUESTES PARAULES

INICIALMENT VAN

SER

TOTES

PARAULES SALVADORES.

DIU EXACTAMENT,
LA

QUE

PRIMER,

US HE DIT AL PRINCIPI·:

SEGON MILENI DESPReS DE CRIST,
RES,

EUROPA,

UNA COSA MOLT SEMBLANT A
"A LES

ACABALLES

AQUEST MóN I, ABANS QUE

ES TROBEN EN UN ENCREUAMENT.
36

DEL

FA MOLT DE

�TEMPS QUE NO HI HAVIA TANTS MOTIUS D'ESPERANCA I

TANTS

MOTIUS PER TÉMER QUE SI TOT ANÉS MALAMENT LA CATaSTROFE
SERIA DEFINITIVA".
TESITURA

ES A DIR, SE SITUA TAMBÉ EN AQUESTA

AL MATEIX TEMPS TRISTA I ESPERANCADA,

QUE ÉS

EL TíTOL DE L'ARTICLE QUE US LLEGIA AL PRINCIPI.

PERb DIU,
L'HOME

SENTENCIANT,

"EN TOTS ELS CASOS EN

QU~

S'HA EQUIVOCAT FATALMENT -RELACió AMB LA NATURA

(CREIEM DOMINAR-LA), COMPRENSió DE LA PRbPIA HISTbRIA I
PLANEJAMENT

D'UNA

VIDA FELIC PER TOTHOM

NUCLEAR- LA

CAUSA

HA

ESTAT

COMUNA:

I

OPTIMISME

UNA

DISCRETA

TRANSFORMACió DE LA PARAULA HUMIL AMB PARAULA ARROGANT.
I

PROPOSA

LLUITAR

TOT

JUNTS

CONTRA

LES

PARAULES

ARROGANTS.

ES TRACTA,
ES A DIR,
LES

DIU,

D'UNA TASCA ESSENCIALMENT MORAL.

ES TRACTA DE CALIBRAR,

CONSEQÜeNCIES

DEL

QUe

I TORNO AL PRINCIPI,

DIEM

I

UNIFICAR

DIGNIFICACió POLÍTICA AMB LA DIGNIFICACió PERSONAL.

37

LA

�</text>
                  </elementText>
                </elementTextContainer>
              </element>
            </elementContainer>
          </elementSet>
        </elementSetContainer>
      </file>
    </fileContainer>
    <collection collectionId="30">
      <elementSetContainer>
        <elementSet elementSetId="1">
          <name>Dublin Core</name>
          <description>The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/.</description>
          <elementContainer>
            <element elementId="50">
              <name>Title</name>
              <description>A name given to the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="39357">
                  <text>09.01. Activitat de representació (com a Alcalde)</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
            <element elementId="40">
              <name>Date</name>
              <description>A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="39358">
                  <text>1982-1997</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
            <element elementId="41">
              <name>Description</name>
              <description>An account of the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="43845">
                  <text>Aquesta sèrie agrupa els documents sorgits de la funció representativa de l'exercici del càrrec d'Alcalde de Barcelona.</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
          </elementContainer>
        </elementSet>
      </elementSetContainer>
    </collection>
    <itemType itemTypeId="22">
      <name>No tenen tipus</name>
      <description>Tipo temporal para mapear las fichas sin tipo a la base resource template de Omeka S</description>
    </itemType>
    <elementSetContainer>
      <elementSet elementSetId="1">
        <name>Dublin Core</name>
        <description>The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/.</description>
        <elementContainer>
          <element elementId="50">
            <name>Title</name>
            <description>A name given to the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45010">
                <text>Conferència de Pasqual Maragall al Fòrum Cívic de Barcelona</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="39">
            <name>Creator</name>
            <description>An entity primarily responsible for making the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45011">
                <text>Maragall, Pasqual, 1941-</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="40">
            <name>Date</name>
            <description>A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45012">
                <text>1990-04-18</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="51">
            <name>Type</name>
            <description>The nature or genre of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45013">
                <text>Conferència</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="42">
            <name>Format</name>
            <description>The file format, physical medium, or dimensions of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45014">
                <text>Textual</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="44">
            <name>Language</name>
            <description>A language of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45015">
                <text>Català</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="49">
            <name>Subject</name>
            <description>The topic of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45016">
                <text>Barcelona</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="45017">
                <text>Balanç</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="45018">
                <text>Acció política</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="45019">
                <text>Model social</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="45020">
                <text>Territoris</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="45021">
                <text>Ciutats</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="45022">
                <text>Planificació</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="41">
            <name>Description</name>
            <description>An account of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45024">
                <text>Conferència de l'alcalde al Forum Cívic de Barcelona</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="90">
            <name>Provenance</name>
            <description>A statement of any changes in ownership and custody of the resource since its creation that are significant for its authenticity, integrity, and interpretation. The statement may include a description of any changes successive custodians made to the resource.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45027">
                <text>Aquest document forma part del fons municipal de l’Ajuntament de Barcelona (productor de la documentació) i és còpia digital de l’original custodiat a l’Arxiu Municipal Contemporani de Barcelona.</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
        </elementContainer>
      </elementSet>
      <elementSet elementSetId="4">
        <name>EAD Archive</name>
        <description>The Encoded Archival Description is a common standard used to describe collections of small pieces and to create hierarchical and structured finding aids.</description>
        <elementContainer>
          <element elementId="98">
            <name>Level</name>
            <description>The hierarchical level of the materials being described by the element (may be other level too).</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45025">
                <text>Document</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="95">
            <name>Arrangement</name>
            <description>Information on how the described materials have been subdivided into smaller units.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45026">
                <text>UI 799</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
        </elementContainer>
      </elementSet>
    </elementSetContainer>
    <tagContainer>
      <tag tagId="1">
        <name>Discursos i conferències</name>
      </tag>
    </tagContainer>
  </item>
  <item itemId="2788" public="1" featured="0">
    <fileContainer>
      <file fileId="1575">
        <src>https://arxiupmaragall.catalunyaeuropa.net/files/original/23/2788/19981130_PropuestaCatalana_PM.pdf</src>
        <authentication>ce227216796cbf2df481bb699dbd38d3</authentication>
        <elementSetContainer>
          <elementSet elementSetId="5">
            <name>PDF Text</name>
            <description/>
            <elementContainer>
              <element elementId="118">
                <name>Text</name>
                <description/>
                <elementTextContainer>
                  <elementText elementTextId="45698">
                    <text>CONFERENCIA DE PASQUAL MARAGALL&gt;
Cercle Financer, 30 de novembre de 1998

[INTERVENCIÓN DE PASQUAL MARAGALL]
Muchas gracias, Josep Vilarasau. Señor presidente, señor presidente del
Cercle Financer. Gracias a todos por estar aquí hoy, por su compañía esta
tarde, en la que además hay tantas conferencias en Barcelona. Me han dicho
que hay tres o cuatro muy importantes: está Herrero de Miñón, está [Salima
Ghezali], creo, que es una periodista argelina espléndida, que se merece
mucha atención, además. Pero gracias sobre todo a vosotros por haberme
invitado y permitirme hablar de la «propuesta catalana», como me gusta
llamarla. Propuesta catalana que, efectivamente, es una propuesta federal y
que tiene un contenido económico, pero no sólo económico.
Desde que, con Isidre Fainé, hablamos de esta conferencia, han pasado
algunas cosas. Y esto hace que tal vez el contenido numérico de esta
conferencia quede un poco rebajado. Porque se ha hablado tanto de números
que, probablemente —no digo que la hemos pifiado— pero probablemente en
este momento hay demasiados, y será mejor dejar enfriar las cuestiones, pedir
a quien tenga que darlas que dé todas las cifras que hay que tener para poder
discutir de estas cuestiones con sensatez. Tengo entendido

que el

vicepresidente Rato tiene que dar las cifras de carácter fiscal y de balanzas
fiscales, no sólo de Cataluña, sino de todas las autonomías, en un plazo
relativamente breve, suponemos que dos o tres meses. Esperemos a que lo
haga y entonces discutiremos las cifras con más intensidad. Pero no tengan
miedo, porque ya hablaremos del núcleo de la cuestión.

i

�Yo, estos meses, desde que hemos vuelto de Roma, me he movido
evidentemente por Barcelona, pero también por toda Cataluña. En Barcelona
he hablado mucho con empresarios y fuera de Barcelona también. Algunas de
las caras que veo aquí las he visto recientemente; no todas, evidentemente,
así me gustará veros a todos más en la corta distancia, que es cuando
seguramente la gente se franquea más. Pero muchas caras de hoy las he
visto. Espero que seguiré viendo más. Y, sobre todo, he descubierto un mundo
un tanto nuevo para mí, que es el mundo de la Cataluña interior: de los
emprendedores, de los agricultores, de los payeses, de los porcinos, de los
regantes, de los ganaderos, de la gente de la montaña, del Pallars, del Ebro,
etcétera.
Y aquí he sacado un poco la conclusión de que Cataluña, en este
momento, está con un síndrome de ansiedad, yo diría. No sólo de
preocupación, que también, que es lo que se suele decir: «el país está
preocupado». No es exactamente preocupación; es ansiedad, que es una
mezcla de preocupación y de expectativa positiva. Es aquella preocupación
que se genera cuando hay posibilidades de ir mejor, no cuando vas
rematadamente mal o vas hacia abajo, cuando tienes miedo de estrellarte del
todo. Yo creo que hay miedo, hay preocupación, hay miedos. El mundo abierto
—a mí no me gusta demasiado hablar de globalización, pero sí de mundo
abierto—, el mundo abierto hace que los riesgos sean más grandes, pero
también que las posibilidades lo sean. De modo que no hay exactamente,
estrictamente, miedo o preocupación, sino ansiedad. En lo positivo y en lo
negativo, debo usar este término.

2

�En Barcelona he visto, cómo no, cosas que ya sabía, un poco
empeoradas por el tiempo. Ha pasado un año más y resulta que la Fira, el
metro, el Palacio de Congresos, la tercera pista, el TGV... todo esto está un
poco como cuando me fui o incluso, en algunos casos, un poco peor. Las
fechas que ahora se dan para la finalización de estas cuestiones van un poco
más allá. Y vean que estoy hablando de cosas que todos deberíamos ser
capaces de ver hechas por las instituciones en conjunto, no sólo por una. No
estoy diciendo que haya una institución que vaya mal. Estoy diciendo que no
ha habido suficiente entendimiento como para que esto mejorara.
Os lo diré más claro: en el año 92, cuando se acabaron los Juegos,
poco después de acabar, recuerdo que vino, creo que fue, el ministro Borrell,
para poner la primera piedra del Moll de Barcelona, lo que ahora se llama el
Trade Center, el World Trade Center. Y con aquella primera piedra, yo pedí
que lo que había sucedido durante y antes de los Juegos se pudiera continuar.
Y no me refería tanto a los Juegos, al acontecimiento y ahgertpe, por decirlo
así, como a la fórmula de funcionamiento que representaba el hecho de que el
poder que mandaba era el más pequeño, el que estaba más cerca de la gente.
Y que los poderes grandes, que eran Cataluña y España, la Generalitat y el
Gobierno, estaban de acuerdo en colaborar y financiar sin, no obstante,
mandar. «Mandar» en el sentido fuerte de la palabra, colaborar. Esta fórmula
fue la que tuvo más éxito —pasa muy pocas veces en la historia de una
ciudad, supongo—, pero es la fórmula buena y es la fórmula Barcelona.
Nosotros propusimos en ese momento que hubiese otro gran proyecto,
el Plan del Delta. Ese proyecto se estimó, creo que fue, en cuatrocientos mil

3

�millones de pesetas, cuando realmente conseguimos que se reuniesen todas
las instituciones que se tenían que reunir para cuantificar sus inversiones
posibles. Y ahora que he vuelto, de aquellos cuatrocientos mil millones de
pesetas, se habrán invertido escasamente una cuarta o quinta parte. Estaba
pensado para quince años, por lo tanto tendríamos que ver exactamente cómo
se distribuía esto, pero les puedo asegurar que no llevamos buen ritmo —
cuarta o quinta parte de lo que se debería haber invertido—, no llevamos el
ritmo que se había pensado.
Barcelona, en estos años, y Cataluña de rebote, ha perdido un poco pie
desde el 92 hacia esta parte, reconozcámoslo. No así en el tono económico de
la ciudad, en el tono privado, e incluso diría en el tono público local. Porque es
evidente que, pasada la trompada del 93 y del 94, los hoteles se llenaron, la
ciudad también, los comercios fueron hacia arriba y la gente que continuaba
diciendo que Barcelona no tenía suficiente población o perdía población
chocaba con una realidad físicamente contraria. Y a mí, siempre que me
preguntaban sobre este tema, les preguntaba a qué hora perdía población.
Porque claro, al mediodía, cuando uno se pasea por la calle, no se cabe: hay
los turistas que vienen, hay la gente que viene del área metropolitana, por
todas partes. Barcelona no ha perdido pie y Cataluña, en su conjunto,
tampoco; desde el punto de vista del tono de la economía privada.
El señor Oliver, catedrático de economía, ha demostrado que en
Cataluña, además, ha pasado una cosa muy importante: que es que ha
pasado de ahorrar, ha pasado de invertir bastante y ahorrar poco a ahorrar
mucho y seguir invirtiendo, y a exportar, que eso es lo más decisivo. Es decir,

4

�que antes necesitábamos de ahorros exteriores para poder hacer lo que
estábamos haciendo, por decirlo de algún modo. Y ahora, gracias a la
exportación y al ahorro, podemos decir que somos un país que estamos en
condiciones de dar un paso hacia adelante muy importante.
Pero le ha faltado acompañamiento; a esta economía privada y a este
dinamismo le ha faltado un poco de acompañamiento, un poco de estrategia,
un poco de filosofía y un poco de canción, de mensaje y de unificación,
seguramente. No en el sentido de que todo lo lleve una sola mano; todo lo
contrario. En el sentido de que esta especie de impulsos que han funcionado
bien tuviesen un relato y tuviesen una filosofía más o menos compartida que
permitiese apuntar aquellos puntos que ya he dicho que han ido mal.
¿Qué es lo que ha ido mal, pues? Han ido mal todas, o casi todas, las
decisiones estratégicas. Ya he dicho unas cuantas, en el campo de las
infraestructuras, y las repetiré si es necesario. El aeropuerto es básico. El
aeropuerto ya no es sólo una puerta de entrada a la ciudad; es una de las
principales industrias de la mayoría de las ciudades de Europa, creadoras de
empleo, de tecnología, de oportunidades. Condición de las demás tecnologías,
como se demostró aquella vez que Barcelona quería tener AT&amp;T y Madrid
también: la gran inversión de AT&amp;T finalmente fue para Tres Cantos, en
Madrid. Y recibí, un día que yo estaba en Bruselas, un telegrama —que ya he
explicado muchas veces— del pobre [Thomas Enders], el embajador
americano, que me decía: «No vendrá a Barcelona. AT&amp;T irá a Madrid
because of inexistance of non-stop flight Barcelona-Nueva York». No había
vuelo sin paradas Barcelona-Nueva York.

5

�Ahora hay uno, o dos. Pero hay uno de Delta que se ha puesto porque
Delta se ha emperrado mucho en encontrar un slot, como se dice en el argot
de los aeropuertos. Hay el de Iberia... En invierno ya no está. Al de Delta,
además, le pasó una cosa: que es que el otro día, al volver de Nueva York,
paró en Madrid y se estuvo allí tres horas. Y lo hace a menudo. Y, ¿sabéis por
qué? Porque en Barcelona no hay mantenimiento. En el aeropuerto de
Barcelona no pueden dormir los big bodies, que es como los llaman; los
aviones grandes, no los veréis nunca durmiendo. Porque no harían nada. Y
éstos, cuando duermen, no duermen, trabajan. Trabajan con ellos porque si
no, no podrían volar en condiciones. No tenemos big bodies, no tenemos
hangares, no tenemos cargo. El cargo está limitado... Esto lo sabe mucho
mejor Joan Clos que yo y le estoy robando un poco la página. Sabe mucho
más que yo. Y lo ha explicado muy bien y lo está defendiendo muy bien. Pero
ahora, como todavía no ha llegado, aprovecho.
Las ochenta mil, creo que son, toneladas de cargo —no recuerdo la cifra
exacta— ha plafonado, porque ya no caben más. Un aeropuerto como el
nuestro tiene un límite de movimientos por hora, que creo que son cincuenta,
aproximadamente.

Se

pueden

mejorar

marginalmente,

con

cambios

tecnológicos, pero estamos en la línea de los cuarenta y ocho durante unas
nueve horas al día. Tres, tres y tres: tres por la mañana, tres al mediodía y tres
por la noche.
Esto quiere decir que Barcelona se está —dejad que lo diga— desde el
punto de vista económico, suicidando, en este sentido. Está desaprovechando
la más importante de las oportunidades. Es como si hubiésemos cerrado la

6

�puerta. Es como si hubiésemos puesto un arancel. Como si hubiésemos dicho:
«No, no, las inversiones que quieran venir aquí, en lugar de ser bien recibidas,
tendrán que pagar». Tienen que pagar, porque los ingenieros y los ejecutivos
de AT&amp;T que tenían que venir en masa a España para hacer una gran fábrica
no querían pagar el precio de tres horas de espera en el aeropuerto de Madrid
y un cambio de avión, evidentemente. Nosotros tenemos un peaje, otro peaje
—un arancel, en este caso— para entrar en Barcelona, cuando todas las
ciudades están haciendo lo contrario.
Yo, sobre este tema, ya les he dicho la solución: el aeropuerto de
Barcelona se tiene que privatizar. Ya no veo más solución. Lo he visto en Italia,
he visto al alcalde de Napoli, que es ex comunista, [Antonio Bassolino],
inteligente, inteligentísimo —ahora lo han hecho ministro y me parece que no
deja de ser alcalde, porque los italianos también hacen de vez en cuando estas
cosas. Y este hombre vio, al llegar a la alcaldía, que el aeropuerto de Napoli
iba mal —cosa muy esperable, desde muchos puntos de vista—: había
corruptelas, había ineficacia... Y lo que hizo inmediatamente fue hacer un
concurso internacional para el management del aeropuerto. Y adjudicó la
dirección del aeropuerto a BAA, la British Airport Authority, quedándose un
dieciocho por ciento de las acciones, creo, y un derecho de tutela sobre las
decisiones estratégicas.
Pues ya se lo avanzo: Barcelona debería hacer lo mismo. Barcelona
tendría que privatizar como mínimo la gestión e incluso tal vez el capital, o
buena parte del capital. Guardar un veinticinco por ciento para que se lo
puedan repartir los dos ayuntamientos que juegan en el área metropolitana, la

7

�Generalitat, la Cambra de Comerç y AENA. Pero para AENA un cinco por
ciento, no un cien por cien. Porque pensad que Iberia... Anteayer me decía en
Madrid —hace tres días— me decía en Madrid el presidente del SEPI —que lo
tenía al lado en la comida del The Economist que él presidía— que Iberia ha
tenido el plan. Iberia no puede incidir en las infraestructuras del aeropuerto,
pero tiene el plan de operación de un programa de vuelos mucho más
ambicioso para Barcelona, lo que llaman un hub europeo. Un hub es un centro
de redistribución. El espacio aéreo se distribuye en una red, como todos los
demás, y los nodulos importantes de esta red en la que hay intercambios son
hubs, hache, u, be. Son centros de redistribución.
E Iberia tiene pensado, tenía pensado y tenía proyectado, un hub
europeo en Barcelona, lo cual quería decir que a Barcelona venían vuelos de
Latinoamérica que querían seguir hasta Munich o hasta Milán, por ejemplo. Y
la parada, la tenían aquí. Igual que nosotros ahora tenemos que parar en
Madrid cuando vamos a Río de Janeiro o cuando volvemos, pues en este caso
sería al revés. Sería en Barcelona donde pararían los aviones, incluso de
Iberia. No estoy hablando ya de Aerolíneas —éstos por descontado— y los
brasileños, que nos han sido enormemente amigos desde siempre y que han
saltado cantidad de obstáculos para poder hacerlo. ¿Y qué pasó? Pasó que
AENA no estuvo al caso. Es decir, que las infraestructuras no estuvieron y que
Iberia no podía sacrificar todos aquellos vuelos y por lo tanto tuvo que
decidirse por Madrid. Y me dijo: «Creo que ahora ya es tarde. Se han perdido
tres años y en estos tres años ahora las inversiones ya están hechas aquí, con
la tecnología, la mano de obra cualificada y las instalaciones».

8

�Han sido años, pues, desde este punto de vista, malos. Que provocan la
cierta ansiedad que yo he visto en los empresarios con los que he hablado. El
concurso de handling del aeropuerto... Hubo un concurso, interesante, al que
se presentó el Consorci de la Zona Franca junto con Lufthansa. Pues ganó el
[ININTELIGIBLE].

f-:

' • ' "4

\-(

L

Y podríamos seguir. No sólo en este campo. En el campo de las
telecomunicaciones, en el campo de la prensa, en el campo de la televisión, en
el campo de la telefonía móvil... En todos éstos, no ha habido —con la
excepción de Retevision, que ya sabemos que es muy válida, pero que todavía
es una cosa pequeña, muy pequeña, al lado de Telefónica—, no ha habido
empresas catalanas que hayan querido o podido ir. No ha habido ninguna. Y
cuando uno pregunta —yo lo he preguntado a los empresarios de aquí—: «¿Es
que no hay el capital? ¿O es que no hay el management?». Y me han dicho:
«Hombre, el capital existe y el management se puede comprar, en última
instancia», como hizo el alcalde de Napoli con BAA. No se ha ido porque no ha
habido una estrategia para ir, no ha habido una dirección, no ha habido una
cabeza pensante que dijese: «Pongamos los peones aquí o pongámoslos allí».
Se han hecho algunas cosas, pero estas cosas que se han hecho no son, ni
mucho menos, las más importantes.
Es decir, tenemos el ahorro, tenemos la potencia económica, tenemos
los managers —después os lo diré, porque hay un montón de managers
importantes colocados fuera de aquí—, pero no hemos tenido la estrategia.
Muchos empresarios me han dicho: «Nuestros hijos tienen que ir a Madrid». Y
yo se lo puedo garantizar, porque muchos hijos de mis amigos han tenido que

9

�ir a Madrid. Porque lo que saben, si quieren que sea rentable, aquí no pueden
conseguir que sea rentable. Es así. El último, la semana pasada, un chico que
se va a la CNN en España, o al Plus; otros porque están en cosas financieras,
y aparte de La Caixa... Pues resulta que ha tenido que ir a Madrid. Y La Caixa
no puede emplear a todo el mundo, evidentemente. No ha habido, pues, una
—vuelvo a repetir— una política de acompañamiento que estuviese a la altura
de las posibilidades económicas del país y de las ciudades de Cataluña.
Yo, ante esta situación, lo que pienso que hace falta es, sobre todo, más
que discutir de dinero, discutir de proyectos. Y ver cómo se hace una
estrategia política catalana que no sea excesivamente intervencionista —yo no
lo soy mucho. Pueden estar tranquilos los representantes de las cajas aquí
presentes, de las diversas cajas, porque no soy muy partidario del
intervencionismo. Pero sí que soy partidario de una economía que existe, una
economía de aglomeración, una economía externa que existe y que tienen los
ayuntamientos, y que tienen los gobiernos, y que tiene la Generalitat, y que las
empresas no pueden tener, que es la agregación de información intersectorial,
la emisión de las oportunidades, los datos para decidir. Esto lo tiene el
despacho del alcalde —Joan Clos lo sabe perfectamente y Narcís Serra
todavía más, porque fue el que empezó esta saga. Pues es un sitio de
información privilegiada. No privilegiada en el mal sentido, sino en el buen
sentido. Es un sitio en el que tu preocupación es qué hacer con todas las ideas
que te llegan al cajón, o a la mesa, y que tienes que meter en un cajón y
cerrarlo. La mitad de estas ideas no son buenas y de la otra mitad la mitad
fracasarán. Pero hay una cuarta parte que probablemente irá hacia adelante.

10

�En este sentido yo sí que soy no partidario de la intervención, pero sí del
acompañamiento. Soy partidario, como hicieron con la compañía Iniciatives
S.A. —que ya saben ustedes que funcionó bien— soy partidario de que el
Ayuntamiento, la Generalitat, digan: «Nosotros ponemos dinero en esto». Si
puede ser, ponerlo transitoriamente. Si puede ser, ponerlo, además,
minoritariamente. Y si puede ser, además, que haya un elemento de interés
general en cada una de estas iniciativas. Éstas son las tres condiciones que yo
le puse a Francesc Raventós en el año 86, el día en que creamos Iniciatives:
que hubiese un elemento de interés general, que casi siempre está, porque
todas las líneas de producción un poco estratégicas son interesantes para la
ciudad, en última instancia; y que hubiese una participación temporal del
Ayuntamiento, o sea del capital público; que no me pidiese nunca más dinero
(le dimos mil millones el primer año sobre los doce mil millones que teníamos
de presupuesto de inversiones —me pidieron trescientos más, pero nunca
más) ; y que además fuésemos minoritarios.
De aquella primera lista de dieciséis empresas, por ejemplo, salió,
aparte de la Torre de Comunicacions y del Poble Espanyol, y de mil cosas
más, una que se llamaba Barcelona Cable. Esta Barcelona Cable ha ido
evolucionando y ahora se llama CTC, Cable i Televisió de Catalunya.
Vendieron los primeros socios, que eran franceses y belgas, compraron unos
americanos, US West. Los americanos, como ustedes ya saben, no se fíen de
ellos. Yo los quiero mucho, porque además he vivido allí. Pero, ¿qué pasa?
Tienen un mercado tan grande que cuando en su casa tienen un problema,
aquí estornuda y nos quedamos sin un dólar de inversión. Y esto pasó con US

11

�West, que nos acompañó muy bien, que nos hizo la tecnología y puso el
dinero, para lanzar la red de CTC, pero que en el momento en el que hubo una
fusión de dos rivales americanos tuvo que vender todos sus activos a Europa,
en una semana, como aquél que dice, para estar presente allí. Que conste que
se han portado bien, que nos han hecho todo el seguimiento y que siguen
colaborando, pero aquí se tuvo que buscar rápidamente un socio nuevo.
Es igual. Las aventuras, ustedes las conocen mejor que yo, lo que es el
mundo de las empresas y sobre todo el mundo de las empresas
internacionales. El caso es que Barcelona hoy tiene una red incipiente. No ha
ido tan rápido como yo habría querido o como el alcalde Clos habría querido,
pero tenemos un operador. Y lo que les iba a decir es que esos doce, quince,
veinte o cincuenta o treinta millones que pusimos —no me acuerdo, cuántos
eran— en la primera Barcelona Cable, se han vendido ahora, transformados,
retransformados a través de la fusión con Catalana de Capital Risc de la
Generalitat, fusión que fue en realidad una compra... Iniciatives tenía
beneficios, Catalana de Capital Risc tenía pérdidas y digamos que entre las
dos hicimos las paces, como se dice vulgarmente. Y la Generalitat tenía que
hacer una cosa —que tal vez la tenía que hacer, yo no digo que no la tuviese
que hacer—, pero que fue no una empresa de capital riesgo, aunque se
llamaba así, sino que fue comprar o ayudar a empresas viejas con problemas.
Y «capital riesgo» quiere decir ayudar a empresas jóvenes con futuro, todo lo
contrario.
De modo que el matching fue sencillo. Prácticamente podemos decir
que absorbimos Catalana de Capital Risc, en aquel momento, y así la

12

�participación de Catalana de Capital Risc, que ahora ya es una empresa mixta,
en la cual el sector público es de por sí minoritario —no las aventuras que
realiza, y cada una de las inversiones, sino la propia empresa— se ha vendido
la participación a CTC por dos mil ochocientos millones, hace una semana.
A mí lo que me gustaría es pensar que tiene que haber alguien que
diga: «Esta plusvalía se tendría que reinvertir en este campo». Porque si en
diez años hemos pasado de doce, quince o veinte millones a dos mil
seiscientos —o dos mil ochocientos, mejor dicho— tal vez lo que se tendría
que hacer con estos dos mil ochocientos, o con gran parte de ellos, es
reinvertir en este campo, que es el campo de más futuro, por una razón de
beneficio y de capital riesgo. Como empresa de capital riesgo y por una razón,
además, estratégica y de país, valdría la pena no perder posiciones. Claro que
esto, estos dos mil millones, comparados con las inversiones que se tienen que
hacer para cualquiera de las iniciativas importantes que están sobre la mesa
estos días, es lo que los americanos llaman «cacahuetes», «peanuts», nada.
Las inversiones son de cuarenta, de sesenta, de cien, de doscientos o de
ochocientos mil millones —como ha hecho Telefónica en Brasil, no sé si bien o
mal, pero en fin, lo ha hecho. Por lo tanto, dos mil seiscientos millones no
representan nada. Pero, a nosotros, aquella pequeña inversión nos sirvió. Y
ésta es un poco la filosofía que yo echo en falta y que creo que los
empresarios coinciden conmigo en que no ha existido del todo.
Y entonces, ¿cuál es el problema de Cataluña desde el punto de vista
económico? ¿Desde el punto de vista económico público? El problema es esta
falta de estrategia. El problema no es tanto el exceso de impuestos. Lo digo

13

�muy claro ya de entrada. Yo he explicado los cuatro puntos de federalismo
económico varias veces y ya los repetiré. No querría extenderme demasiado
en ello, porque ya lo he hecho, y es conocido, y la prensa especializada los
conoce perfectamente.
Porque recuerdo que fue en el mes de abril, con motivo de un viaje aquí,
tuve que ir a Girona a presentar un libro sobre la ciudad, que había hecho la
Universidad de Girona, un libro magnífico. Y sucedía que en aquel momento
había las elecciones primarias en Madrid entre Borrell y Almúnia. Y recuerdo
que saliendo de aquella sesión, a Quim Nadal y a mí nos preguntaron —ya nos
lo esperábamos—: «¿A favor de quién están?». Y nos pusimos de acuerdo en
decir: «De nadie». Del que diga que sí a estas cuatro cosas, que ahora os
repetiré y que las he continuado diciendo en cada sitio al que he ido. Cuatro
puntos que son: el régimen foral y el régimen común se deben igualar. Y ahora
os lo explico muy brevemente. Primero. El segundo: el Estado tiene que gastar
menos de la mitad y los territorios más de la mitad. Y los territorios repartírselo
a partes ¡guales, comunidades autónomas y ayuntamientos. Tercero: las
inversiones per capita de las áreas metropolitanas de más de un millón del
país, per capita, tienen que ser iguales. No hay ningún motivo para que no lo
sean. Y cuarto, el famoso punto: la balanza fiscal en relación con el producto
nacional bruto, o regional bruto, de cada una de las regiones del sistema —
porque ya ven que yo no estoy haciendo una reclamación de Cataluña, estoy
proponiendo un sistema para España, que es diferente— tendrían que ser
similares a las que tienen las regiones europeas de renta media similar, o sea
de renta per capita relativa a la media nacional similar.

14

�Estos son los cuatro puntos que yo he defendido desde hace tiempo y
continúo defendiendo, y que después han dado lugar a una batalla de cifras y
de debates, no el menos importante de los cuales es si el cuarto punto es el
más importante o el menos importante. El cuarto punto, el de la balanza fiscal
relativa a la renta, yo he llegado a la conclusión de que es derivado de los
otros tres. No es la variable independiente, es la variable dependiente de los
otros tres. Pero, en fin, la discusión sobre este punto y la idea sobre este
punto, la culpa la tiene La Caixa d'Estalvis, ya se lo he dicho a su director
general antes de entrar —la culpa o el mérito— porque su servicio de estudios,
hace tres años, cuando yo era presidente del Comité de las Regiones y quería
tener datos...
Yo, en el Comité de las Regiones, empecé a ver que los bávaros, y los
de Nordrhein Westfalia, y los de Baden-Wurtemberg, y todos estos, se
quejaban mucho. Y no sólo del precios-de la [ININTELIGIBLE] o en fin, las
discusiones sobre la OCM del vino o cosas de éstas, que eran dramáticas, sino
en general porque pagaban demasiado. Y empecé a notar que en Europa
había una fatiga fiscal. Esto, en fin, era previsible. Y se sabe, no sólo por datos
económicos, sino también porque hay Bossis por el mundo, hay Umbertos
Bossis en Italia, hay [$&gt;|p|Der] mismo en Baviera —es de un localismo muy
acentuado, muy muy acentuado...
[Stober] era una de las figuras fuertes del Comité de las Regiones.
Tanto es así que me lo llevé de reportero a la Cumbre de las Regiones y de las
Ciudades de Europa que hicimos en Amsterdam un mes antes de la Cumbre
de las Naciones. Vinieron trescientas personas, doscientos presidentes de

15

�regiones europeos —no vino el presidente de Cataluña, lástima— y un
centenar de alcaldes de grandes ciudades. Y allí se discutió qué querían las
regiones y las ciudades de Europa, y dijeron: «Queremos más Europa y
queremos más proximidad, más Europa y más región». Y, además, explicaron
por qué. Dijeron: «Lo queremos porque vemos que es evidente que para estar
contentos como europeos no podemos pasar las vergüenzas que hemos
pasado en Bosnia y las que pasaríamos en Kosovo», que era previsible y
estaba cantado. «Querríamos tener una moneda fuerte, no querríamos estar
tan pendientes de lo que pasa con el yen o con el dólar. Querríamos tener,
pues, un poco más de política europea desde el punto de vista monetario,
desde el punto de vista exterior.» Y, sin embargo, con esto no queremos
alimentar un nuevo leviatán. Y aún más lejos que antes, no en Madrid, en
Bruselas, que, además de estar lejos, llueve. Y como dice siempre Felipe
González, que no quiere ir a Bruselas porque no hace sol. Es decir, no
queremos alimentar una nueva maquinaria estatal de decisiones que esté aún
más lejos que la que ahora tenemos. «Y, por lo tanto», decíamos todos, «por
unanimidad, queremos más Europa y más región, más proximidad.»
Ustedes dirán: «Hombre, esto es una utopía». Pero es una utopía que
pasará. Y es una utopía que pasará porque la gente no aceptará esta Europa
si Europa no da a cambio una garantía de devolución de poder. No que
pasará, que está pasando. Empezó a pasar en España, avant la lettre,
digamos, de los demás. Pero está pasando en Italia y está pasando en Gran
Bretaña. Y está pasando, por descontado, en los países federales desde
siempre, en Austria, en Alemania o en Suiza.

16

�Un poco, el motor de explosión de estas actitudes regionales europeas,
que sin embargo son muy sensatas, Bossi es una excepción... Haberlas, las
hay, en el Comité de las Regiones hay algunos que son de la Lega, alguno:
[Furmigoni] por ejemplo, el presidente de Lombardía, etcétera. Que son de
éstos que se reúnen con nosotros por los cuatro motores, que les llaman. Con
esto hemos tenido un poco de mala suerte, porque dos de los cuatro motores
creo que eran el de Rhône-Alpes y el de Languedoc-Roussillon, también —me
parece que tenía que venir a reuniones aquí, a Cataluña, por este motivo. Y
estos dos, como son apoyados por Le Pen, lo mejor que podrían hacer es no
venir. Pero en fin...
El problema que tiene la comunidad de los Pirineos, el pobre [Josep
Doró], que es el cónsul de Ordino, que es el presidente de la Comunidad...
Andorra preside la Comunidad de Trabajo de los Pirineos; está Midi-Pyrénées,
está Aquitaine, está Languedoc-Roussillon, está Cataluña, está Aragón y no sé
si el País Vasco —creo que también— Euskadi. Y ahora preside el cónsul de
Ordino. Y se encontró el otro día con este problema, también: que venía
-/(Jacques Blanc, y venía no recuerdo qué otro político y los otros no querían ir.
Pero, en fin, dejemos las cuestiones políticas a un lado.
Lo que mueve a las regiones europeas, reunidas en Amsterdam, y en
general al Comité de las Regiones, es tratar de conseguir enviar lejos, a
Europa, todo aquello que sea necesario para ser más dignamente europeos.
Pero evitar que esto se convierta ni en un nuevo leviatán ni en un alibi, en una
excusa para que los estados mantengan cosas que nosotros ya sabemos
hacer, como regiones o como ciudades. Y éste es el punto importante, el punto

17

�que pica, digamos. Y es por esto que las regiones se vigilan mutuamente, pero
yo diría que sin acritud. Gracias a que tenemos Europa, que es un contenedor
mucho más grande, no hemos de tener miedo de que las regiones se tiren los
platos por la cabeza. Lo parece, que se los puedan tirar, y a veces, cuando hay
pleitos históricos detrás, como es el caso de Irlanda del Norte o como es el
caso de Euskadi —y violentos, además—, ha sido inevitable. Pero incluso
estas cosas se están solucionando, y en el marco de este nuevo regionalismo
europeo.
Uno de los motores de diferencia y de competencia es justamente quién
paga y quién cobra. Y por qué y cuándo. Yo iba viendo que esto era así y
pensaba: «Si a esto le añadimos los fondos de cohesión, llegará un momento
en el que los alemanes, en estas sesiones del Comité, estarán intratables». Y
pedí quién tenía las cifras de los saldos de la balanza fiscal, no de las
regiones, sino de los países, del fondo de cohesión. Y creo que es el señor
Elias o el señor [I ISÜNTE LIGIBLE] ó uno de los directores del servicio de
estudios de La Caixa d'Estalvis calculó esto —que tampoco era tan difícil de
calcular, pero nadie lo había hecho. Y salió con el siguiente resultado:
Alemania, déficit fiscal de 1,5 billones de pesetas año —aquel año, que es
hace cuatro años; España, beneficio fiscal positivo de 1,250 billones. Todo lo
demás, «cacahuetes», otra vez. Nada. Lo demás es: Inglaterra paga un poco y
Grecia cobra. Pero cobra... Aunque Grecia sea más pobre, es tan pequeña —o
Portugal o Irlanda— que nada. En fin, Holanda y Bélgica pagan a Grecia,
Inglaterra paga a Portugal, etcétera. Es un decir. No es que paguen
directamente, pero quiero decir que se equiparan las cifras.

18

�El fondo de cohesión europea y todo el drama de la cohesión europea
es una balanza desequilibrada entre Alemania y España. Alemania paga y
España recibe. Y, ¿por qué paga Alemania? Paga porque Felipe González y
Mitterrand convencieron a Kohl de que si quería la unificación alemana tenía
que pasar por dos condiciones: abandonar el marco y hacer el euro, que es lo
que todos queríamos —menos un grupo importante de alemanes, no Kohl, que
estaba de acuerdo; y dos, el fondo de cohesión. Usted tendrá unificación
alemana, tendremos a Europa abriéndose al este, pero usted no puede olvidar
el sur. Queremos cohesión no sólo intranacional, sino intraeuropea.
Así nacieron los fondos de cohesión. Pero mi inquietud creció cuando, a
partir de aquí... Eso, por otro lado, era muy sólido, este acuerdo era muy
sólido. Además, los protagonistas del propio acuerdo seguían vigentes en
aquel momento como dirigentes de sus países, de España y de Alemania, y
por lo tanto no parecía que fuera a haber un gran problema. La sorpresa saltó
iW&gt; i/W 1 .

cuando [Stóber], el presidente de Baviera, me dijo, en su palacio magnífico en
Munich, que había sido del rey —un rey que tenían en el año 1914, todavía,
con ejército y todo. Me dijo: «Mire, nosotros estamos pagando mucho a los
españoles, pero no se crea que esto es lo que nos preocupa más. Lo que nos
preocupa más es que nosotros les estamos pagando diez veces más a las
regiones del este que acaban de entrar por la unificación».
He hecho que lo comprobaran. Antoni Castells, que es el maître penseur
de todos nosotros —es el que nos da las cifras a todos, incluso a la otra acera
de la calle política... Las cifras de Antoni Castells son las que mandan; es el
miembro español del Tribunal Europeo de Cuentas, por otro lado, y es lógico.

19

�Me dice que, efectivamente, el señor [Stëber] tenía razón. Lo que los alemanes
pagan de su PNB, de su Producto Nacional Bruto, para la cohesión es un 0,5
por ciento. Lo que las regiones ricas alemanas pagan a las pobres es un cinco
por ciento de su PNB. O sea, lo que Baviera, Renania del Norte-Westfalia,
Baden-Wuttemberg, etcétera, pagan a sus homologas del otro lado, del este,
es diez veces lo que está pagando Alemania, en proporción, a los fondos de
cohesión y por lo tanto, básicamente, a España.
Vean entonces que buena parte de lo que está pasando es que... Y esto
ha sido muy desgraciado, creo, que nosotros, por razones de calendario
electoral o lo que sea, hayamos tenido que plantear estos temas —yo creo que
yo de una forma más sensata, otros no tanto— en el momento justo en el que
Alemania nos estaba empezando a decir que no nos pagaría o que no nos
quería pagar el fondo de cohesión y que había conseguido la alianza de
Francia y de Inglaterra sobre esto. Si en este momento se le dice al gobierno
español: «Señor Rato, mire, no nos hable de Alemania. Nosotros estamos
aquí, dentro de España, y lo que le decimos es que Cataluña paga
demasiado». Pues el señor Rato se convertirá en la víctima, y las víctimas
siempre son de alguna forma simpáticas. Porque aparecerá como la persona a
la cual desde fuera y desde dentro se le está diciendo «no queremos pagarte».
Por lo tanto, nosotros, para decirlo claramente, nosotros no tenemos
que decir que no queremos pagar. Porque además, en primer lugar, lo más
importante de lo que pasa con la balanza fiscal negativa de Cataluña no es que
pagamos demasiado, sino que recibimos poco. Y por lo tanto —y ahora vuelvo
a lo de antes—, no hemos tenido la estrategia, ni la habilidad, que tuvimos

20

�antes del 92 para movilizar las inversiones que había que movilizar en nuestra
área de Barcelona y en el conjunto de Cataluña. No hemos podido hacerlo. Y
ahora tenemos un Eix Pirinenc cojo en el que te pierdes. No intentéis seguirlo
porque os perderéis en Ripoll seguro, porque no hay ni indicaciones, para
entendernos. Y entonces vienen las querellas de la Generalitat, que dice:
«Esto es de Borrell, esto era del Estado». El Estado que dice: «Culpa tuya en
el caso de la Pota Sud, porque nosotros la queríamos hacer pero vosotros no
quisisteis porque...» Bueno, es igual.
No ha habido la estrategia, no ha habido la visión, no ha habido esta
política de acompañamiento que tenía que hacer que las inversiones viniesen.
Nosotros no sufrimos por el lado de los impuestos, sufrimos por el lado de los
gastos. Pagamos el veinte por ciento y tenemos el veinte por ciento. Incluso
me extraña, porque teóricamente el impuesto sobre la renta es progresivo y,
por lo tanto, tendríamos que pagar un poco más que la parte de renta que
tenemos. Pues pagamos el veinte o el veintidós, como mucho. Creo que las
cifras de Pujol son el veinte; las cifras de Castells —de las que me fío más,
francamente— son el veintidós. O sea, un poco más desfavorables para
Cataluña, en este sentido, pero lógicas, en última instancia. Lo que no
recibimos es la parte que nos toca. Y en esto estamos todos de acuerdo: no
recibimos la parte que nos toca por población.
Aquí nos diría Antoni Zabalza —y tiene razón—, en el fondo, lo que
pagamos y lo que recibimos es el resultado de unas políticas que no tienen
nada que ver con la balanza fiscal, que son autónomas, que tienen que ver con
la progresividad que nos habíamos impuesto y con la distribución de ricos y

21

�pobres en cada región, que no la podemos cambiar así rápidamente.
¿Comprendéis? Es decir, si en Cataluña hay más ricos que en Extremadura y
el impuesto sobre la renta es progresivo, Cataluña pagará más y Extremadura
menos. Pero seguramente, si acordamos que todos tendrían que cobrar igual,
que es de lo que Felipe González ha intentado convencer durante muchos
años a Rodríguez Ibarra para que acepte, que los ricos tienen que pagar más y
los pobres menos, pero cobrar, todos hemos de cobrar igual. Un rico también
es caro, es incluso más caro, a veces. Para el sector público. Esto ya lo estudió
Pepe García Duran con los ayuntamientos hace muchos años, lo que se gasta
una ciudad; en última instancia, por muy redistributiva y progresista que sea —
y Barcelona lo ha sido—, está invirtiendo sobre cada ciudadano en proporción
más o menos a su renta. Los ricos hacen más basura, para entendernos. Es
así. Y tienen más coches y gastan más. Por lo tanto, aunque uno no quisiera,
simplemente para servir, sin redistribuir demasiado, estaría pagando más o
menos en función de la renta.
Pues bien, aquí nos ha fallado esta parte. Y cierro este punto porque no
quiero seguir entrando en él. Cuando Rato dé todas las cifras de todas las
balanzas fiscales españolas, etcétera, nos pondremos en ello; pero sepan que
no será la discusión más importante. La discusión más importante, la hemos de
tener sobre la distribución del gasto. La discusión importante la hemos de
tener... [FRASE CORTADA]

[FIN DE LA CARA A]

22

�[INICIO CORTADO]... por debajo de Madrid, igual que Chirac había querido
hacer en París y no ha hecho —por lo menos de momento, no lo ha hecho.
Bueno, el alcalde de Madrid no tiene fama de muy realista y por lo tanto eso no
me inquietó excesivamente. Y menos que nadie Alberto Ruiz Gallardón, que
dijo exactamente lo contrario el mismo día. Dijo: «Lo que tenemos que hacer
es invertir en metro». Este sí que va mucho más allá que nosotros. Este señor,
Ruiz Gallardón, junto con el Ayuntamiento, por supuesto, está invirtiendo cien
mil millones de pesetas en metro en cuatro años, cuando nosotros invertimos
treinta. Estoy, otra vez, repitiendo cifras que Joan Clos se ha cansado de
explicar y que ya todo el mundo conoce en este momento.
Y es aquí, vuelvo a repetir, donde estamos fallando. No hemos
conseguido que en el tema de las inversiones... No hemos conseguido, por
decirlo así, una cosa que ahora si la digo aquí será titular mañana y
seguramente

más en Madrid que aquí... No hemos conseguido

un

reconocimiento de la bicapitalidad fàctica de España. Y ahora ustedes no lo
han oído y por favor no me lo titulen porque se enfadan mucho. Pero es la
realidad. Igual que los chavales de Almería o de Asturias se dividen en los del
Madrid o los del Barca, la verdad es que España —como Italia, por ejemplo—
es una red de ciudades que tiene dos cabezas y que si se quiere optimizar —
esto los ingenieros lo saben— debe tener en cuenta esto. No puede tratar al
sistema como si fuese monográfico y con una pirámide y con una sola cabeza.
Por lo tanto, el interés de Cataluña está en obtener este reconocimiento,
que si lo presentamos como bicapitalidad no nos lo darán nunca, porque la
Constitución no lo dice y no es lo que queremos. No queremos ser la capital de

23

�España, con una ya basta. Lo que sí que queremos es que una área
metropolitana igual, de 4 millones —4,2 la región metropolitana aquí, allí deben
tener 4,5, si llegan— debe tener el mismo trato. Y tiene las mismas funciones,
exactamente iguales, y los mismos problemas de congestión, y de densidad y
de miseria y de riqueza y de tecnología, exactamente igual. De manera que no
está justificado que esto no sea así. Claro, en Madrid, de los veinticinco
museos que hay, creo que hay veinticuatro que son del Estado y uno del
Ayuntamiento, y aquí es al revés: veinticuatro del Ayuntamiento y uno del
Estado. Y ahora la Generalitat tiene este nuevo que han hecho del puerto y
una participación en el MNAC.
No puede ser. Nosotros aquí sí que estamos pagando peajes. Éstos son
los peajes que quizás no contamos. La imposición local, por ejemplo. A mí me
gustaría que todo esto... Yo no sé si los peajes los cuentan, cuando hablan de
balanzas fiscales. Porque también se tendría que contar el tema de lo que
estamos pagando de más, no por vía de impuestos, sino por vía de tasas o de
precios públicos. Esto es otra cosa importante. Y ahora no me estoy metiendo
con vuestro director general, ni mucho menos, sino que me estoy metiendo con
el hecho de que el Gobierno, el Gobierno español y, por lo tanto, el Gobierno
catalán —que no lo ha sabido mover en este sentido— no haya tenido un poco
más de ecuanimidad, en esta materia, y haya hecho pagar a los madrileños lo
que nosotros ya nos pagábamos aquí, por ejemplo, cosa que nos hubiese
dejado mucho más tranquilos, desde el punto de vista de la equidad.
Pero, vuelvo a decir, nosotros no tenemos que ir sólo por el lado de no
pagar. Yo creo que esto es un error. La vida es cara en las ciudades grandes,

24

�y si las queremos eficientes y pioneras y tecnológicamente... Si queremos que
nuestros hijos no tengan que ir no sé adonde a trabajar, será caro. Será caro
desde el punto de vista de que nos tendremos que fabricar los servicios y los
atractivos para que las empresas vengan.
Dejémoslo aquí. Queda aquí. No es el tema más importante. Una
cuestión de cifras sí que la quiero decir. Hace dos años nos dijeron que se
había hecho un pacto de financiación autonómica muy bueno. Narcís Serra dijo
entonces que «cuidado, que la renta aquí ya es más alta que en los otros sitios
y no crecerá tanto como crecerán los demás, no os fiéis tanto del I RPF». Lo
que hicieron fue repetir o multiplicar por dos lo que él había hecho con Solbes
en el pacto anterior: quince por ciento, pues treinta. Dijeron: «Miméticamente
esto irá bien». Pero, claro, nosotros estábamos plafonando respecto del
crecimiento relativo en las otras regiones y esto ha hecho que todo esto no
diera el resultado que tenía que dar. Narcís dijo: «Coged una cesta de
impuestos, coged el IVA, coged impuestos especiales, no les cojáis sólo el
IRPF». Pero hay esta idea siempre de que aquí se tienen que vender las cosas
de una manera muy fácil. Ahora haremos una movilización por el pacto fiscal e
IRPF. Y la pifiamos. Tanto la pifiamos que incluso la cifra que dio el otro día el
presidente Pujol en el Cercle d'Economia está equivocada. Dijo ciento
veintisiete mil millones que hemos ganado; dijo: «Este año, el beneficio de los
dos pactos sumados son ciento veintisiete mil millones». Pues le he pedido a
Castells que lo calculara y son ciento ocho mil millones, no ciento veintisiete, y
no en un año, sino en cuatro. O sea, desde el 94 hasta el 98. De modo que el
beneficio es «cacahuetes», también. No gran cosa. No ha ido bien. Pues como

25

�no ha ido bien, ¿ahora tenemos que hacer una guerra fiscal? No, no, ahora
tenemos que reconocer que nos hemos equivocado, poner hilo a la aguja
serenamente, pedir al señor Rato las cifras y empezar —repito— la discusión
con calma y tranquilidad.
Yo querría hablar un momento de federalismo cultural, porque la
propuesta federal catalana no puede ser sólo una propuesta económica. Así de
mal nos va, de tanto que nos identifican con esto. Yo creo que Cataluña tiene
que proponer lo que yo llamo «federalismo cultural», que tal vez no es
técnicamente muy correcto. Cataluña tendría que proponer antes que nada
una historia común de los pueblos de España. Cataluña tendría que decir:
«Nosotros cogemos a los profesores de Historia catalanes, los valencianos, los
sevillanos, los de la Complutense, el Carlos III, los gallegos» y como decía
Estapé a veces, hablando de algún profesor eminente, «se los encierra en una
jaula, se les da pienso y sacan la ley». En fin, no haremos lo mismo, sino que
los trataremos bien; pero lo que les tendríamos que pedir es que en cuatro o
cinco años fuesen capaces de producir una historia común de los pueblos de
España.
Un día que comenté esto en una de estas múltiples cenas con
empresarios que he tenido, salió uno y me dijo: «Pero si yo ya lo hago» —un
editor. Dice: «Ya lo hacemos nosotros, esto». Digo: «¿Ah, sí? ¿Qué haces?».
Dice: «Yo envío a cada comunidad autónoma lo que me pide». Digo: «Pues
esto es exactamente lo contrario. ¿Tú cuántos ejemplares envías a La Rioja?».
Dice: «Mil quinientos». Digo: «Escucha, ¿y te sale a cuenta?». Dice: «Es que

26

�hemos

hecho

unas

inversiones tecnológicas

muy

importantes

para

diversificar...» Evidentemente que no sale a cuenta. Pero es lo que piden.
Pero es que yo no digo dar lo que piden, en este caso. Si no que digo
que se tiene que lograr un acuerdo entre los partidos, las fuerzas políticas de
este país, de Cataluña y el resto de las comunidades autónomas y el Estado,
para dar de una vez por todas a los chavales de toda España la misma
historia. Pero no como dice la ministra de Cultura, sino explicando, de cada
una de las comunidades, cuáles son aquellos hechos históricos que la hacen
realmente diferente. Le decía yo a un profesor de aquí, que ya ha aceptado y
ya están trabajando (hay unos que ya están trabajando en ello; ya veremos
cómo les pagaremos, pero en fin, espero que les podremos pagar bien). Si un
chaval de Almería pone la radio, la televisión, el Once de Septiembre por la
noche, ¿qué ve, indefectiblemente? A unos chavales catalanes quemando
banderas españolas. Cosa que, además, la mayoría de los chavales de
Barcelona no ha visto, porque esto pasa a las ocho de la noche, a última hora.
¿Cuál es la reacción del chaval de Almería? «Estos catalanes se han vuelto
locos y Pujol tiene la culpa, los nacionalistas...» Por esto está tan bajo como
está, en las cotizaciones. Lo estoy salvando, lo estoy justificando. Pero
también se le habría podido ocurrir antes, la idea.
¿Por qué Cataluña no ha tomado la iniciativa de reabrir las comunidades
autónomas españolas? Y el Gobierno de Madrid, el Ministerio de Cultura, sobre
todo cuando tienes competencia exclusiva en cultura. Y en lugar de huir y
esconderte y decir que vas a lo tuyo, hagamos cosas en común. Pues lo
primero es explicar el Once de Septiembre, explicar una historia de España en

27

�Almería, y en Extremadura, y en Orense y en Santander en la que se explique
que el Once de Septiembre del año 1714 nos quitaron los derechos que
teníamos, el Conseil de Cent y la Generalitat. Después fue muy bien
económicamente, pero desde el punto de vista político no. Y que cada año, los
catalanes lo celebramos porque nos gusta celebrar derrotas —un poco como a
los del Barca— y que, por lo tanto, es normal que haya unos chavales que a
última hora quemen banderas, no porque sí, sino porque es el final de fiesta,
de una fiesta por otro lado muy digna.
Y pasaría lo mismo con el Abrazo de Vergara, y la Batalla de Almansa.
Y lo que pasa en Valencia y por qué están tan enfadados con los catalanes.
Porque, ¿quién les explica a los chavales las razones por las cuales los
valencianos nos tienen manía a veces? Y, ¿por qué no les explican que no nos
la tienen, la manía? Que es un sector relativamente reducido y que, además,
ha habido esta historia, que además es lógica, de amor y odio. Somos primos,
somos primos hermanos, con los valencianos. Yo acabo de estar allí. Porque
yo me he empezado a mover por España, también, no sólo por Cataluña. Y les
voy explicando esto. Y les gusta. Pero si os tengo que decir que una reunión
fue patética. Y acabó a las tres de la madrugada y acabé agotado. Fue en
Valencia. Porque en Valencia cada persona es un mundo, no hay dos iguales;
todos te aman y todos no te aman, todos querrían y no querrían. Están con el
alma dividida, como es lógico, porque están entre dos capitales, entre dos
culturas fuertes.
Y bien, nosotros tenemos que incorporar a los valencianos. Los
valencianos nos han dado la pista. Porque Zaplana y Joan Romero se pusieron

28

�de acuerdo para hacer una cosa que ni los rectores de las universidades
valencianas creían que se pudiese hacer. Yo me los encontré a todos en Berlín
este verano —Bricall me convocó a la Asamblea de Rectores Europeos. Había
varios de Valencia. Para empezar, porque el de la Autónoma de Barcelona, y
presidente del Consejo de Rectores, en aquel momento, de España, es
valenciano: Solà. Pero estaba Ruiz Torres y los demás. Y eran todos
pesimistas respecto a esto. Que no se llegaría nunca a un acuerdo sobre el
tema de la lengua, en Valencia. Y llegaron a uno.
Ahora este acuerdo parece que se ha roto; nos acercamos a las
elecciones, eso que pasa... Y parece ser que el presidente de la Comunidad
Valenciana ya no está tan de acuerdo en acordar los nombres de las personas
que tienen que interpretar cuáles son las lenguas del tronco común. No sé
cómo lo llaman. Hablan de las lenguas del tronco común de la Corona de
Aragón, para no tener que decir catalán. Es igual. Pero ya lo han hecho y lo
han hecho bien, y han sido los universitarios y han sido unos políticos que han
tenido la generosidad de decir: «Pongámonos de acuerdo, vayamos hacia
adelante, nombremos a unas personas». Les falta un nombre, creo, sólo. Y
espero que esto algún día se arregle.
Yo creo, además, que, como dijimos Borrell y yo, sin prepararlo, el otro
día, el viernes pasado, en la conferencia del Partido Socialista Europeo, aquí
en Barcelona, en el PSC —que fue, creo, un poco más importante que el
Consejo Nacional de Convergència de ayer. Pero, en fin, en los periódicos
parecía lo contrario. Porque, en fin, en éste «le dicen las bases al presidente».
En ésta no. A ésta vinieron varios presidentes, ex presidentes, algunos: estaba

29

�f

'"-•

f

I

Gyula Horn, ex primer ministro de Hungría; estaba.Petre Roman,?ex primer*
ministrode Rumania; estaba [ININTELIGIBLE], que es el ministro de Economía
de Marruecos, socialista, en este momento. En fin, podríamos seguir.
Y la discusión que tuvimos allí, obviamente, fue sobre temas... Era el
Mediterráneo, el tema. Y qué tenemos que hacer los socialistas en el
Mediterráneo. Porque no se os esconde que todo el problema que tenemos
con Alemania, lo tenemos sobre todo porque debajo tenemos otra frontera que
para nosotros es tan o más importante que la del este para ellos. Ellos tiran
Europa hacia allí y nosotros estamos tirando Europa hacia aquí. Y decimos:
«Escuche, escuche, que los países del este son muy importantes y hay que
ayudarlos, pero la auténtica frontera, la tenemos en el sur, la tenemos en el
Mediterráneo». Y esta reunión fue para esto. Fue una reunión importante.
Y al final, en la clausura, llegamos Borrell y yo, y le pregunté a Raimon
Obiols, en voz baja: «Escucha, ¿en qué se habla aquí?». Porque yo había
recibido una nota de Joan Colom que decía: «Escucha, habla en catalán, que
hay traducción». Le pregunté a Raimon, que es quien manda, y Raimon me
dijo: «Hombre, puedes hablar en catalán, di unas palabras; pero mira, aquí hay
mucha gente latinoamericana». Y estaba también Moratinos, y estaba Juan
Antonio Yáñez, diplomáticos españoles, etcétera. Y dijo: «Quizá mejor que
después hables en castellano y no les hagas poner esto». Y empecé en
catalán, antes ya habían oído la voz: «y ahora les hablaré en castellano
porque, además, les tengo que decir que el castellano es uno de los grandes
patrimonios de los catalanes». Gran aplauso. Los señores estuvieron
contentos. E inmediatamente después, Borrell, que no es manco, salió y dijo lo
30

�contrario. Que él se comprometía, como candidato, etcétera, a que España
entendiera que el catalán es un gran patrimonio de España.
Y eso es de lo que se trata. Se trata de que en los euros ponga
«España» en catalán, en castellano, en gallego y en euskera. Se trata de que
se traten a las lenguas cooficiales del Estado como lenguas cooficiales del
Estado. El primer día que lo dije, me llamaron de Santa Coloma de Gramenet y
me dijeron: «Maragall, ¿tú has dicho que los niños de Guadalajara tienen que
aprender el catalán?». Digo: «Hombre, yo no he dicho que los niños de
Guadalajara tengan que aprender el catalán», «pues dice la televisión y dice la
radio...» Pero es que hay una radio, de estas radios que hay en Santa Coloma,
que a veces... Pues, «han dicho que tú decías esto». No. Yo lo que digo es
que el catalán tiene que estar reconocido por el Estado español como lengua
propia oficial y que, por lo tanto, tiene que respetarla, tiene que protegerla,
tiene que hacer uso de sus medios, el Instituto Cervantes por todo el mundo,
los canales de televisión internacionales, todos los sistemas de edición,
etcétera, para que el catalán sea conocido. Porque —¡caramba!— el día en
que el Estado español lo haga, los catalanes tampoco nos veremos tan
obligados a hacer eso que tampoco nos gusta tanto hacer, que es hablar
siempre de lo nuestro. ¡Caramba! Pero tienen que empezar ellos, también.
Tenemos que empezar nosotros.
Digamos que el castellano es para nosotros una riqueza inmensa,
inmensa. Y que todo el exilio que hemos tenido, los [Boix Gimperes], los
[ININTELIGIBLE] y los que han estado por América, que se han integrado en
aquel mundo, han sido los mejores embajadores de un mundo que para

31

�nosotros, económica y cultural mente, es el protagonista de la telecomunicación
y de la edición, por ejemplo. Es absolutamente básico. Las principales
editoriales del mundo en lengua castellana están en Barcelona. Y a mí, en
Italia, si una cosa me envidiaban, era esto. Me envidiaban dos cosas: una, y
ahora hablaré de ello, «/'/ modelo catalano», que decían ellos; y la otra, el
hecho de que nosotros tenemos un idioma mundial y ellos no. Y los franceses
tampoco y los alemanes tampoco. Saben que nosotros, como país, como
españoles, tenemos un activo impresionante, que nos permite ir por el mundo
prácticamente sin traducción: a toda América, a América del Sur y, cada día
más, a América del Norte.
Pues éste es el segundo punto del federalismo cultural. El tercero sería
que no sé por qué no hemos hecho más uso del artículo 146 del Tratado de la
Unión Europea —y sobre el que me tuve que apoyar cuando era presidente del
Comité de las Regiones— que dice que en aquellos casos en los que una
comunidad autónoma o región o land tenga competencia exclusiva en una
materia, puede representar al Estado en el Consejo de Ministros. Es decir, los
alemanes, que no tienen ejército ni tienen policía ni tienen Ministerio de
Cultura, porque los americanos no quisieron —reconozcámoslo—: al acabar la
Segunda Guerra Mundial, los aliados no quisieron. Así como la Primera Guerra
Mundial, la liquidaron en el Tratado de Versalles (que fue un desastre, que
obligó a los alemanes a comer pan y agua —creó el fascismo, el nazismo
prácticamente, este tratado), en la Segunda Guerra Mundial los aliados dijeron
«no volvamos a hacer el mismo horror»: Plan Marshall, dinero por delante.
Pero, en cambio, políticamente no. Y les quitamos el ejército, por descontado;

32

�la policía, que es de los lander (todo son Mossos d'Esquadra, para
entendernos, o Ertzaintza, no hay policía nacional). Y les quitaron el Ministerio
de Cultura, porque consideraron que el Ministerio de Cultura tenía mucho que
ver con el ejército, de algún modo. En fin, que a última hora, cuando las cosas
se ponen mal, quien inflama los corazones y carga los fusiles no es un soldado
sino seguramente un maestro, un profesor, un ideólogo o una universidad. Y
se lo quitaron.
¿Y qué pasa ahora? Pasa que cuando la ministra Aguirre se va a
Bruselas, o antes el ministro Solana, o el ministro Solé Tura, ¿se encuentran a
quién? Se encuentran al presidente del land que está presidiendo el
Bundesrat. No, no el presidente; el ministro de Cultura del land que preside el
Bundesrat por votación. En Alemania hay una cosa que aquí no existe, que es
la Bundestreue. La Bundestreue también horizontal, no sólo de abajo a arriba
—ésta tenemos que ir creándola—, sino también —y tenemos que ir creándola
igual— la horizontal, entre unos y otros. Es decir, cuando Baviera representa,
Hessen no se enfada. O cuando Sajonia está presente, los de Hamburgo, que
también es Estado, es Ciudad-Estado, en este momento, todavía, ya veremos
por cuánto tiempo—, pues tampoco se ofenden.
El artículo 146 lo permite. Y, por lo tanto, en cultura, por ejemplo,
Galicia, Euskadi y Cataluña tendrían que enviar a sus consejeros en
representación de España al Consejo de Ministros Europeo de Cultura. Y así
iríamos siguiendo con otros temas en los que podamos tener competencia
exclusiva. Y eso os parecerá que es una cosa que se ha inventado un partido
independentista. No, no. Esto se está aplicando, lo que pasa es que nosotros

33

�no lo hacemos. A nosotros a veces se nos caen los anillos rápidamente. Nos
dicen: «Nosotros ya no podemos ir más lejos porque ya se ha dado muchísimo.
A los escoceses ésos, nada, no les han dado nada». ¿A los escoceses no les
han dado nada? Los escoceses, el otro día lo decía el periódico: «Jueces
escoceses juzgarán en La Haya a los terroristas libios según las leyes
escocesas». ¿Se imaginan ustedes un título similar cambiando Escocia por
Cataluña? En un periódico de Madrid, para entendernos. Podría ser terrible,
podría ser el fin. Pues Escocia, que no tiene nada, tiene esto. Y Escocia, que
no tiene nada, tiene una cosa aún más importante, que es la subsidiariedad.
Esto es lo que yo he aprendido, lo que yo he mamado en Bruselas con los
regionales y con las ciudades. Juntos, ¿eh?
Nuestro presidente quería dividir, él era partidario de dividir regiones y
ciudades. Yo creo que se equivocó. Los propios lender alemanes no quisieron,
dijeron: «la unidad hace la fuerza». Y es verdad. Y la subisidiariedad interesa a
todo el mundo, a unos respecto de los otros. «Subsidiariedad» quiere decir que
las cosas... Lo dice el Tratado de la Unión; en el preámbulo, dice: «La Unión
Europea es una unión de pueblos cada vez más estrecha donde todo se hará
cada vez más cerca, lo más cerca posible de los ciudadanos». Pero el artículo
3b lo niega, porque dice: «La Unión no hará todo aquello que los estados
puedan hacer», y se acaba. No dice «los estados, las regiones y los
municipios». No lo dice.
Ésta es la enmienda que nosotros hicimos en la Conferencia
Intragubernamental y naufragó. Ni [ININTELIGIBLE], ni [ININTELIGIBLE], ni
nada de nada. Los estados no quisieron. Los estados no quieren que lo que

34

�ellos utilizan ante la Unión sea utilizado en su interior por las regiones, o
comunidades autónomas, o nacionalidades históricas, o no. No quieren. Pero
querrán. Tendrán que querer porque al final hay cosas en la vida que no se
pueden evitar. «No se pueden poner puertas al campo», dicen los castellanos.
Con esto pasará exactamente igual. Es tan evidente que si una cosa la sabe
hacer la sociedad no tiene que hacerla el Estado; es tan evidente que no hay
que predicar demasiado para que esto poco a poco se vaya infiltrando, incluso,
finalmente, en las constituciones.
La Constitución italiana, que D'Alema ha presidido la Bicameral que
deben estar haciendo, la segunda parte —porque la primera parte queda tal
como era, que es la del 48 y es el Estado laico, etcétera; la segunda parte
empieza diciendo, artículo 51: «La República Italiana» (decía la «República
Federal» y entonces Berlusconi se opuso y cayó lo de «federal», pero a lo
mejor ahora lo vuelven a poner, con suerte). Dice: «La República Federal
Italiana está formada por comuni, provincie, regioni e estafo». Es decir, el
Estado es una parte de la República. Se ha acabado aquí. Comuni, provincie,
regioni e estafo forman la República.
Artículo 52: «Todo aquello que pueda hacer la sociedad, no lo hará la
Administración

Pública.»

Artículo

53:

«Por

el

mismo

principio

de

subsidiariedad, todo aquello que puedan hacer los órganos más pequeños no
lo harán los más grandes.» Se ha acabado. Estos tres artículos, que se
aprobarán, entre otras razones porque el que era presidente de la Bicamerale,
de la Comisión, Senado, Parlamento, que dirigía D'Alema, y ahora es primer

35

�ministro... Son además ya cosas que están avanzando la legislación
administrativa.
Hay una ley importantísima italiana —ya no los quiero aburrir más sobre
este tema—, pero hay una ley muy importante —como tenemos notarios y
tenemos juristas también aquí—, la del 15 de marzo del año pasado (lo que
llaman la Ley Bassanini) que de hecho aplica todo esto ya a la simplificación
de la Administración. Y en esta ley se dice lo mismo que en la ley escocesa de
los británicos. Se enumeran las cosas que el Estado se queda, no las que se
envían. El gran error, imposible de evitar, de la Constitución española es haber
hecho al revés. La Constitución española dice detalladísimamente qué es lo
que se envía y qué es lo que se comparte, y qué es lo que es concurrente y
qué es lo que es delegable, etcétera. En cambio, los ingleses han dicho, en el
caso de Escocia han dicho: «Westminster will take... El Parlamento británico
mantendrá la defensa, la ocupación, la economía, la embriología y el aborto».
Dos temas por una cuestión de moral anglicana, supongo. Y no dice nada más.
Lo cual significa que todo lo que no se dice se entiende que la cláusula abierta,
la cláusula residual va hacia abajo, es de Escocia.
La ley italiana del 15 de marzo dice una cosa similar. Lo que pasa es
que los italianos, que ya sabemos, son más como nosotros, y entonces dijeron:
«Bueno, cuatro o cinco», y hay veinticuatro. Empezaron con la a, b, c, d y
acabaron con la z. De acepciones, es decir, de cosas que el Estado se queda.
Pero es igual porque, en última instancia, el principio ya está asentado, e Italia
todos sabemos que es lo suficientemente subsidiaria de facto como para que
estas cosas avancen.

36

�Pues bien, el federalismo catalán, la propuesta federalista catalana es
ésta, no es mucho más. No es mucho más que esto. Yo añado una cosa que
entiendo. Esta la pongo absolutamente entre paréntesis porque yo no querría...
Porque además ya es muy tarde y tiene que haber un poco de coloquio si es
que alguien quiere preguntar. Pero yo creo que de verdad, tendríamos que
hacer un esfuerzo por convencer a la clase política española de que veinte
años después de la Constitución... veinte años. Es decir, cuando ya la mitad de
la población que votará el año que viene tiene treinta y nueve años y, por lo
tanto, más de la mitad de la población no ha votado la Constitución. Cuando
hace veinte años que hicimos una Constitución cuando no estábamos ni en
Europa ni en la OTAN y no se habían creado las diecisiete comunidades
autónomas, sólo se había dicho «nacionalidades y regiones», pero no decía
cuáles y no lo podía decir porque no estaban... Quizá sí que el mínimo
esfuerzo que tenemos que hacer ante la juventud —que ya no es tan joven,
porque llegan a los cuarenta años— es leer en voz alta la Constitución que
hicimos, los que somos un poco mayores, y ver si la entienden y les gusta.
No estoy diciendo ahora si se tiene que releer, si se tiene que retocar.
Hay una cosa que se tiene que retocar, que es el Senado. Pero en esto todo el
mundo ya está de acuerdo. Y en el Senado, por favor, los catalanes juntos. En
el Senado, tenemos que coger la Propuesta Rigol y, a partir de la Propuesta
Rigol y la Armet —y otras, en fin, contribuciones que hay— hacer una
propuesta catalana de Senado. No hagamos la tontería inmensa de dividirnos
en este tema, porque es el arma más grande que tendremos.

37

�Aún no entiendo yo por qué este año no ha habido el debate sobre las
autonomías. Supongo que ha sido por el tema vasco y es comprensible. Pero
de aquí a tres meses no debería haber ningún motivo para que no se pudiese
hacer. Enseguida dirán que hay las elecciones de junio. En fin, siempre
estamos igual. El debate de autonomías en el Senado es el sitio donde Jordi
Pujol va a hacer lo que debería haber hecho más —creo yo, modestamente, y
con todo el respeto que le tengo—: debería haber ido más a hacer este
discurso, como el que hizo en la Carlos III. Se tendría que haber prodigado
más, tendría que haber hecho más pedagogía, porque él la hace bien. Y os lo
digo porque he estado en Andalucía y, no es tanto como dice el corresponsal
de La Vanguardia, pero es cierto que no cayó mal.
De modo que lo que tenemos que hacer más es justamente eso, más
pedagogía, generar confianza y nos darán confianza. Si no la generamos
nosotros, no nos la darán. Y yo creo que, con toda franqueza —y quieren un
resumen— que debemos dejar tranquilas las cifras, de momento; que unos, si
quieren, opten por la movilización en la calle y todo eso, que hagan. Nosotros
optaremos por la discusión seria, amistosa y exigente. En la comida ésta del
The Economist me preguntó el presidente de la comida, dice: «¿Qué dirás
sobre este tema?». Y le dije: «Hombre, diré que nosotros seremos igualmente
exigentes, pero menos patosos». Finalmente no lo dije, pero aquí sí que os lo
digo, porque estamos en casa y por lo tanto no hay tantos problemas en este
sentido.
La confianza es la palabra clave. La confianza y la perseverancia. Mil
veces nos negarán y mil veces volveremos a insistir. Debemos tener una

38

�estrategia para todo el Estado y para Europa. Un compromiso de relectura
cada veinte años, no cada cinco años, como hacen en el Quebec. Nosotros
tenemos que jurar, sobre la Biblia de la Constitución, que cada cinco años no
pediremos

que

se

cambie

o

que

haya

un

referéndum

sobre

la

autodeterminación. Porque es que si no, no podremos ni invertir. No invertir los
que tienen dinero para invertir, no. ¡Ni la gente que cursa carreras sabrá cuál
escoger! Un país que se plantea cada cinco años preguntarse qué es, o si es o
no es, es un país perdido. Y de hecho, el Quebec ha perdido mucho. Yo ya sé
que esto se utiliza mucho por el otro extremo, por el extremo del nacionalismo
estatal, y de una forma excesiva; pero es verdad. Nosotros nos tenemos que
comprometer ante España a pedir una relectura de la Constitución cada veinte
años, no cada cinco. Aparte de los detalles —que esto los americanos lo hacen
cada año, o los alemanes, cada año uno o dos pequeños.
Una estrategia para todo el Estado y un compromiso de relectura cada
veinte años. Estudiar qué pasa y seguir muy de cerca qué pasa en Italia y en el
Reino Unido. No descartar un margen de autonomía en los tipos. Permitidme,
eso sí, un poco de [ININTELIGIBLE] fiscal —yo no veo tanto problema en esto,
los americanos lo tienen y los ayuntamientos también. Y no pasa nada, no se
exclama tanto todo el mundo. Insistir en el gasto equitativo. Esto es básico. Y,
repito, atreverse a arriesgar con prudencia, pero una y otra vez.
Hay un artículo de un escritor de finales del siglo pasado, catalán, que
se llamaba La patria nueva (lo escribió en castellano) y en él decía: «Cada vez
que el catalanismo...». Cada vez que el catalanismo pierde una batalla, en
España, en Madrid, hay voces que dicen: «Hemos ganado». Y entonces

39

�nosotros preguntamos: «¿Quién habéis ganado?». Dice: «Nosotros». Y les
pregunta: «¿Y quiénes sois vosotros?». Dice: «Nosotros somos la patria».
«¿Qué patria?» «La única, la que hay». Entonces, él dice: «Nosotros nos
tenemos que acostumbrar a que cada vez que el catalanismo gane una batalla,
podamos decir: "España ha ganado". Y entonces nos preguntarán: "¿Qué
España?". Y nosotros diremos: "La nuestra". "¿Y quién sois vosotros?"
"Nosotros somos los que hacemos patria nueva."»
Esto es lo que tenemos que hacer y cuento con ustedes para ello.

40

�</text>
                  </elementText>
                </elementTextContainer>
              </element>
            </elementContainer>
          </elementSet>
        </elementSetContainer>
      </file>
    </fileContainer>
    <collection collectionId="23">
      <elementSetContainer>
        <elementSet elementSetId="1">
          <name>Dublin Core</name>
          <description>The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/.</description>
          <elementContainer>
            <element elementId="50">
              <name>Title</name>
              <description>A name given to the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="26518">
                  <text>04.02. Activitat política</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
            <element elementId="41">
              <name>Description</name>
              <description>An account of the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="35654">
                  <text>Recull la documentació generada en relació a Pasqual Maragall en la seva activitat als partits i associacions d'àmbit polític: Front Obrer de Catalunya (FOC), Convergència Socialista de Catalunya (CSC), Partit dels Socialistes de Catalunya (PSC), Partido Socialista Obrero Español (PSOE), Ciutadans pel Canvi (CpC). </text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
            <element elementId="51">
              <name>Type</name>
              <description>The nature or genre of the resource</description>
              <elementTextContainer>
                <elementText elementTextId="35655">
                  <text>Sèrie</text>
                </elementText>
              </elementTextContainer>
            </element>
          </elementContainer>
        </elementSet>
      </elementSetContainer>
    </collection>
    <itemType itemTypeId="22">
      <name>No tenen tipus</name>
      <description>Tipo temporal para mapear las fichas sin tipo a la base resource template de Omeka S</description>
    </itemType>
    <elementSetContainer>
      <elementSet elementSetId="1">
        <name>Dublin Core</name>
        <description>The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/.</description>
        <elementContainer>
          <element elementId="50">
            <name>Title</name>
            <description>A name given to the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45699">
                <text>Conferència de Pasqual Maragall Cercle Financer: La propuesta catalana</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="39">
            <name>Creator</name>
            <description>An entity primarily responsible for making the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45700">
                <text>Maragall, Pasqual, 1941-</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="40">
            <name>Date</name>
            <description>A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45701">
                <text>1998-11-30</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="51">
            <name>Type</name>
            <description>The nature or genre of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45702">
                <text>Conferència</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="42">
            <name>Format</name>
            <description>The file format, physical medium, or dimensions of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45703">
                <text>Textual</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="44">
            <name>Language</name>
            <description>A language of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45704">
                <text>Castellà</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="49">
            <name>Subject</name>
            <description>The topic of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45705">
                <text>Catalanisme</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="45706">
                <text>Independència</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="45707">
                <text>Espanya plural</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="45708">
                <text>Catalunya</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="45709">
                <text>Territoris</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="45710">
                <text>Acció política</text>
              </elementText>
              <elementText elementTextId="45716">
                <text>Economia</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="41">
            <name>Description</name>
            <description>An account of the resource</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45711">
                <text>Traducció al castellà de la conferència dita originalment en català.</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="81">
            <name>Spatial Coverage</name>
            <description>Spatial characteristics of the resource.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45712">
                <text>Cercle Financer</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="90">
            <name>Provenance</name>
            <description>A statement of any changes in ownership and custody of the resource since its creation that are significant for its authenticity, integrity, and interpretation. The statement may include a description of any changes successive custodians made to the resource.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45713">
                <text>Aquest document és còpia digital de l'original custodiat a l'Arxiu Nacional de Catalunya.</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
        </elementContainer>
      </elementSet>
      <elementSet elementSetId="4">
        <name>EAD Archive</name>
        <description>The Encoded Archival Description is a common standard used to describe collections of small pieces and to create hierarchical and structured finding aids.</description>
        <elementContainer>
          <element elementId="98">
            <name>Level</name>
            <description>The hierarchical level of the materials being described by the element (may be other level too).</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45714">
                <text>Document</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
          <element elementId="95">
            <name>Arrangement</name>
            <description>Information on how the described materials have been subdivided into smaller units.</description>
            <elementTextContainer>
              <elementText elementTextId="45715">
                <text>UI 101</text>
              </elementText>
            </elementTextContainer>
          </element>
        </elementContainer>
      </elementSet>
    </elementSetContainer>
    <tagContainer>
      <tag tagId="1">
        <name>Discursos i conferències</name>
      </tag>
    </tagContainer>
  </item>
</itemContainer>
